Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီထက်ပိုပြီး တုံးလို့ရသေးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆူးရုယွဲ၏ မျက်နှာလေးမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူက သူမကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟု၊ ၎င်းပြင် ထိုကဲ့သို့သော အထိမခံသည့် နေရာမျိုးကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုနေရာကို မည်သူမျှ မထိခဲ့ဖူးချေ။ ထိုခဏ၌ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကမူ ဤအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဒီနေရာကို ကျုံ့ထားရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ... မှတ်မိလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနေရာကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလှုပ်နဲ့... ဒီအတိုင်းပဲနေ။ ဒီအနေအထားကိုပဲ ထိန်းထား"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ၏ လက်များကို အပေါ်သို့ ရွှေ့ကာ ဆူးရုယွဲ၏ ပခုံးလေးများကို အပြင်ဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မှတ်ထား... ဒီအနေအထားအတိုင်းပဲ စရိုက်မယ်။ ညာဘက်ဒူးကို သတိထား... အကွေးအဆန့်ကို တစ်သမတ်တည်း ထားရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကာ ဆူးရုယွဲအား ဘောလုံးစတင်ရိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း ယဲ့ပုဖန် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း သေချာစွာ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အကျင့်အတိုင်း ဂေါက်တံဖြင့် ဘောလုံးကို အနေအထား ချိန်ညှိကာ အားယူ၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၌ အကျင့်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ ဘောလုံးကို မရိုက်မီ ဂေါက်တံဖြင့် အရင်တို့ထိကာ အနေအထား ချိန်ညှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဖြောင်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဂေါက်တံမှာ လေထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းသွားကာ ဂေါက်သီးလေးမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အကွာအဝေးမှာ အလွန်ပင် တိုတောင်းလှပြီး သူမ၏ ယခင် ရိုက်ချက်များ၏ ထက်ဝက်ပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဒီထက်ပိုပြီး တုံးလို့ရသေးလား... မင်းရဲ့ IQ နဲ့တော့ ဂေါက်သီးရိုက်ဖို့ တကယ် မသင့်တော်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဆူးရုယွဲကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် "ကိုယ် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး သရုပ်ပြမယ်။ မင်း သေချာမှတ်ထား... ခြေထောက်တွေကို ပြန်ကျုံ့ရမယ်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ဒီလိုမျိုး ဆန့်တန်းနေရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဂေါက်တံမှာ ဝှေ့ယမ်းထွက်သွားကာ ဤရိုက်ချက်မှာ မီတာ ၄၀၀ ခန့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မှတ်မိပြီလား... မင်း ပြန်စမ်းကြည့်ဦး။ ဂေါက်သီးရိုက်တာက ဦးနှောက်သုံးဖို့ လိုတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ပြောပြီးနောက် နောက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် လူအများက သူမအား 'ပါရမီရှင်'၊ 'ပြီးပြည့်စုံသူ'၊ 'လှပသူ'၊ 'ဉာဏ်ကောင်းသူ'၊ 'IQ မြင့်မားသူ' ဟုသာ တင်စားခဲ့ကြသည်။ သူမသည် လူပေါင်းများစွာ၏ အားကျခြင်းကို ခံရသူဖြစ်သလို မိဘများစွာက မိမိတို့သားသမီးကို ဆုံးမရာတွင် နမူနာပြရသည့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမသည် 'တုံးအသူ' နှင့် 'ဦးနှောက်မရှိသူ' ဟု အပြောခံနေရသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲ၌ပင် မရှိခဲ့ဖူးသော အရာပင်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ သူ ပြောနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ (၁၀) မိနစ်မျှ ဗီဒီယို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ ရိုက်နိုင်သူ၏ ရှေ့၌ သူမ မည်သို့ ငြင်းချက်ထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ပါရမီရှင် မဟုတ်ဘဲ သူကသာ တကယ့် ပါရမီရှင် စစ်စစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူအချင်းချင်း ကြား၌ ဤမျှ ကွာဟချက် ကြီးမားနိုင်သည်ကို သူမ ယနေ့မှ သိလိုက်ရတော့သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ဘဝသက်တမ်းအတွင်း သူမ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ရှုံးနိမ့်မှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ... မြန်မြန်ရိုက်လေ။ ဘာလို့ တင်ပါးက ပြန်ပြီး ကောက်ထွက်နေတာလဲ၊ မင်းရဲ့ တင်ပါးက ဘယ်လောက် မို့ဝန်းတယ်ဆိုတာ လာပြီး ကြွားနေတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">သူမ တစ်ခဏမျှ စိတ်လွင့်သွားသည်နှင့် နောက်ကနေ 'ဖြောင်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နောက်တစ်ကြိမ် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ၏ မျက်နှာလေးမှာ သွေးထွက်မတတ် နီမြန်းသွားရပြန်သည်။ ဆူးမိသားစု၏ သခင်မလေး၊ ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာသော အမွေအနှစ်များ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူ၊ အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီး...။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ယခုအခါ လူပုံအလယ်၌ ဤကဲ့သို့ အဆဲခံနေရသည့်အပြင် တင်ပါးကိုပါ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုက်ခံလိုက်ရချေပြီ။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူမသည် လုံးဝ ပြန်မပြောဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဘောလုံးကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေမိခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ယဲ့ပုဖန်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် မနီးမဝေးရှိ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးကို စကန်ဖတ်လိုက်ရာ တစ်ဦးမှာ ဖုန်းထုတ်၍ နံပါတ်နှိပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ သူက သမားတော် ဖြစ်သော်လည်း ဆူးမိသားစု၏ သခင်မလေးကို ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုး၌ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်သည်ကို ကိုယ်ရံတော်များက လျစ်လျူရှုထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အလွန် စည်းကမ်းကြီးသော သခင်မကြီးဆူးထံသို့ သူတို့ ချက်ချင်း အစီရင်ခံကြမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပထမတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ကတည်းက သူ ဤလူနှစ်ဦးကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူတို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားကြသဖြင့် ဖုန်းချက်ချင်း မဆက်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆူးရုယွဲအပေါ် မည်သူကမှ ဤကဲ့သို့ မလုပ်ရဲဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါက ကုသမှုလား၊ ဒါပေမဲ့ ကုသမှုနဲ့တော့ မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ စော်ကားတာလား ဆိုတော့လည်း သခင်မလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဘာမကျေနပ်မှုမှ မတွေ့ရပြန်ဘူး။ </p> <p style="text-align:justify">ယခု ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ဖြစ်သောအခါတွင်မူ သူတို့ မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ဖုန်းဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် ဖုန်းထဲမှ စကားလုံးများကို နားမထောင်ဘဲနှင့်ပင် မည်သို့ ပြောဆိုကြမည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်မကြီး... သတင်းပို့စရာ ရှိလို့ပါ။ ဆရာယဲ့က သခင်မလေးနဲ့အတူ ရှိနေတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကတော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းဆက်နေသော ကိုယ်ရံတော်မှာ အခြေအနေကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည် မသိသဖြင့် အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာမှ သခင်မကြီးဆူးက သဘောပေါက်သွားပုံ ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ... သခင်မကြီး… ဆရာယဲ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ အစီရင်ခံတာပါ။ သခင်မလေးဘက်ကတော့ ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်တာ မရှိပါဘူး။ ဆရာနဲ့အတူ ဂေါက်သီး ဆက်သင်နေတုန်းပါပဲ...။ ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မကြီး... ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်။ သခင်မကြီး ရောက်လာတာကို စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကိုယ်ရံတော်က ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မကြီးက အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်တဲ့။ ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေခိုင်းတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ အလိုရှိသော ရလဒ်များပင် ဖြစ်သဖြင့် သူက အံ့သြခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ပြောစမ်း... မင်းက ဒီထက်ပိုပြီး တုံးလို့ရသေးလား။ မင်း ဂေါက်သီးရိုက်လာတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ အခြေခံ အချက်တွေကိုတောင် မသိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူက လှည့်လာကာ ဆူးမိသားစု၏ မာနကြီးလှသော သခင်မလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆဲဆိုပြန်သည်။ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြရန် ဆူးရုယွဲ၏ လက်မောင်းကို အကြမ်းပတမ်း ဆွဲယူကာ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး ဂေါက်တံကို လုယူ၍ သူမ၏ နေရာတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချာကြည့်... ကိုယ် ဘယ်လိုရိုက်လဲဆိုတာ။ ကိုယ့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ထား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ပြောရင်းဖြင့် စက်က နောက်ထပ် ဘောလုံး တစ်လုံးကို ချပေးလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲခြင်း မရှိဘဲ တစ်ဆက်တည်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဖြောင်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဂေါက်သီးလေးမှာ လွင့်ထွက်သွားကာ မီတာ ၃၀၀ ခန့် အကွာအဝေးရှိ ကျင်းအတွင်းသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲသည် လွင့်ထွက်သွားသော ဘောလုံးကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ ပြောနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ဝန်ခံလိုက်ရပြီ။ အချိန်တိုင်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျင်းစိမ်နိုင်ခြင်းမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားများပင် မလုပ်နိုင်သော အဆင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရသော သူမ၏ လက်မောင်းလေးကို အမှတ်မထင် ပွတ်သပ်မိသည်။ ခုနက အားက တော်တော်ပြင်းသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် နာကျင်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပြီလား... မင်း အလှည့်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နောက်တစ်လုံး ရိုက်ပြပြီးနောက် ဂေါက်တံကို ပြန်ပေးကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ဆူးရုယွဲက ဂေါက်တံကို ယူကာ အနေအထား ပြန်ယူလိုက်သည်။ ဤမျှ သင်ကြားပြသခံရပြီးနောက် သူမသည် မည်သို့ ကစားရမည်ကိုပင် မေ့သွားသယောင် ခံစားနေရသည်။ အရူးတစ်ယောက်လို အဆဲခံနေရသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ကိုယ် ဘယ်နှခါ ထပ်ပြောရဦးမှာလဲ။ အဲဒီနေရာကို ပြန်ကျုံ့ဖို့ သတိထားဦးလေ..."</p> <p style="text-align:justify">'ဖြောင်း'</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ၏ တင်ပါးလေးမှာ ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ဝါးချက်ကို တတိယအကြိမ်အဖြစ် လက်ခံ ရရှိလိုက်ပြန်သည်။ အခုမှ နည်းနည်း ပြန်လျော့သွားသော သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ချက်ချင်း ပြန်နီမြန်းသွားကာ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် မြန်ဆန်စွာဖြင့် "နားလည်ပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဤနည်းအတိုင်းသာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ဆူးရုယွဲကို ဂေါက်သီးရိုက်နည်းကို အသေအလဲ သင်ကြားပေးနေခြင်းပင်။ အစပိုင်း၌ သူ၏ စကားများမှာ ယဉ်ကျေးနေသေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲ လွန်လွန်ကျွံကျွံ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူပေါင်းများစွာ အားကျရသော ပြီးပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီး၊ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဟိုးဟိုးကျော်သည့် ပါရမီရှင်မလေး၊ IQ မြင့်မားလှသော ဆူးမိသားစု၏ သခင်မလေးသည် ယခုအခါ သူ၏ ရှေ့၌ 'ဦးနှောက် မသန်စွမ်းသူ'၊ 'IQ စိုးရိမ်ရသူ' အဖြစ် အပြောခံနေရသည်။ သို့သော် ဆူးရုယွဲမှာမူ အလွန်ပင် နာခံမှု ရှိနေကာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြဘဲ အလွန် အလေးအနက် သင်ယူနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် မည်သို့ပင် သင်ပေးစေကာမူ သူမက သင်ယူသည်။ မေးခွန်းပို တစ်ခွန်းမှ မမေးဘဲ သူ ခိုင်းသည့်အတိုင်းသာ ဘောလုံးကို ရိုက်ထုတ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ကောင်းကောင်း မရိုက်နိုင်ပါက သူမ ဆဲဆိုခံရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတလေ အရိုက်ပင် ခံရတတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မှန်ပါသည်... ထိုနေရာ တစ်ခုတည်းကိုသာ အရိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save