Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၁  မင်းပြောတာ မှန်တယ်... သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ် လူဆိုးများက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ နင်ဝေ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမက အစ်ကိုကြီးရှောင် ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို မြေကြီးပေါ်သို့ အားကုန်သုံးကာ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းပြား လွင့်စင်ကွဲအက်သွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ အပိုင်းအစများက အလျင်အမြန် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤဖုန်မှုန့်များက ချက်ချင်းပင် မှော်အစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p>နင်ဝေ့ကို ဗဟိုပြုကာ ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမနှင့် သူမ၏မိခင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော အပြာရောင် အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒိုင်း"</p> <p>အနက်ရောင်ဝတ် လူဆိုးများ၏ ဓားရှည်များက သားအမိနှစ်ယောက်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် အပြာရောင် အလင်းစက်ဝိုင်း အတားအဆီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့က မြေကြီးပေါ်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထလာရင်း တစ်ဖက်လူတွင် ဤကဲ့သို့သော မှော်ရတနာမျိုး မည်သို့ရှိနေသနည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။</p> <p>"အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် အဆောင်လက်ဖွဲ့"</p> <p>သူတို့က ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်ကို ဘယ်ကရလာသနည်း ဆိုသည်ကို မသိသော်ငြားလည်း မှော်ရတနာတိုင်းတွင် သူ့အကန့်အသတ်နှင့်သူ ရှိစမြဲဖြစ်သည်။</p> <p>မှော်ရတနာက စွမ်းအားကြီးလေလေ ၎င်းကို အသက်သွင်းရန်အတွက် လိုအပ်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မြင့်မားလေလေဖြစ်ပြီး လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များလည်း ရှိရန်လိုအပ်သည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက် မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်ရုံဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သော မှော်ရတနာတစ်ခုက ကြီးမားသော ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အဆင့်က အလွန်မြင့်မားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ ၎င်း၏ အဆင့်က အလွန်မြင့်မားနေပါက သာမန်လူများ အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကိုပင် ခံစားရနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့က မတ်တတ်ရပ်ကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပူးပေါင်းထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အသုံးပြု၍ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့များက အပြာရောင် အတားအဆီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပေါက်ကွဲမှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။</p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p>ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ ပရိဘောဂများ လွင့်စင်သွားကာ နံရံများ ပြိုကျသွားပြီး အိမ်တစ်လုံးလုံး အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>သားအမိနှစ်ယောက်ကို ဝန်းရံထားသော အပြာရောင် အလင်းစက်ဝိုင်းမှာလည်း ပို၍ပို၍ အားနည်းလာခဲ့သည်။</p> <p>အတားအဆီးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက မကျိုးပေါက်သေးပေ။</p> <p>"ကျစ်... ဘာလို့ ဒီမှော်အစီအရင် အတားအဆီးက မကျိုးပေါက်ရတာလဲ"</p> <p>ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်အနည်းငယ်မှာ စတင်၍ စိုးရိမ်လာကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ကျောက်စိမ်းပြားကို ပစ်ချလိုက်ချိန်မှာပင် ၎င်းကို လက်ဆောင်ပေးထားသူက သတိပေးချက်ကို ရရှိသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူက ဤနေရာသို့ အပြေးအလွှား လာနေပြီဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မလျို၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချန်တို့၏ အပြစ်ပေးမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် သူက အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို နာကျင်စွာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့က သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်ပြီး ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အားကုန်ထုတ်သုံးထားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းကို အသုံးပြုရန်မှတစ်ပါး သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားချီတစ်ခုက မှော်အစီအရင်ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်မဝမ်က မိန်းမသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဘေးအန္တရာယ်က နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိနေသည်။</p> <p>သူမက နောက်သို့လှည့်ကာ သူမ၏သမီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သခင်မဝမ်က မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။</p> <p>သခင်မဝမ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ရှေ့တွင် တန်ဟန်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကာကွယ်ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အခြားသော အနက်ရောင်ဝတ် လူဆိုးများမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ ဓားရှည်ထိပ်ဖျားလေး ဓားအိမ်ထဲသို့ နောက်ဆုံး ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူဆိုးများအားလုံး သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရာ သူတို့က ယခင်က ဤနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရှောင်" နင်ဝေ့က မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငိုကြွေးကာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးရှောင်" သခင်မဝမ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ "ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် သခင်လေးရှောင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>"သခင်မနဲ့ ဝေ့ဝေ့တို့ ဘေးကင်းသွားတာ ကောင်းပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေးရှောင်... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ပြီးတော့ ဒီသွေးမြူခိုးတွေက ဘာတွေလဲ" သခင်မဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သန့်စင်ဖို့ သွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားတယ်။ ဒီသွေးမြူခိုးတွေက အဲဒီရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပဲ။ ခုနက သခင်မတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတွေကလည်း ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းရသလောက် သူတို့က သခင်မကို သတ်ပြီး နင်ဝေ့ကို ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းဆီ ခေါ်သွားချင်နေပုံရတယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက အမှန်အတိုင်း အတိုချုပ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မဝမ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီအစီအရင်က နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် ခံနိုင်သေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီအစီအရင်ထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်ကို မထွက်လာနဲ့။ ကိစ္စတွေ အားလုံး မကြာခင် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရှောင်..." နင်ဝေ့က အစ်ကိုကြီးရှောင် ထွက်ခွာသွားသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဝေ့ဝေ့" သခင်မဝမ်က သူမ၏သမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>နင်ဝေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သမီး မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုကြီးရှောင်ရဲ့ ပုံစံက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆိုပေမယ့် ဒီည အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို ကြည့်ရတာ တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်"</p> <p>ဖုန်းယဲ့မြို့တော်၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ နားလည်ရခက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အစီအရင် ပုံစံများကို ထွင်းထုထားသည်။</p> <p>ဤအစီအရင် ပုံစံများ၏ ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမျိုးမျိုးနှင့် မိစ္ဆာသွေး ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>ဤအရာများက စုပေါင်းကာ ဖုန်းယဲ့မြို့တော်၏ သွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင် ဗဟိုချက်ကို ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က အစီအရင် ဗဟိုချက်ကို စောင့်ကြပ်နေရင်း ဖုန်းယဲ့မြို့တော်၏ ပိုမိုထူထပ်လာသော သွေးချီများကို ခံစားနေရကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်များက ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများနှင့် ကျင့်ကြံသူများအားလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ယင်အချိန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့သည် အိပ်မက်ထဲတွင် သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အတွက် အာဟာရများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် သူက ဂူဗိမာန် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p>အိပ်မက်ထဲမှာ သေဆုံးရတာက သူတို့အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကရုဏာပါပဲ။</p> <p>ဒီလူတွေက ငါ့ကို ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေသင့်တယ်။</p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ရပ်လိုက်"</p> <p>"ငါ ရပ်လိုက်လို့ ပြောနေတယ်လေ။ ကြားလား"</p> <p>"သူ့ကို သတ်လိုက်"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်တစ်ယောက် စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီတွင် ဆူညံသံများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ သူတို့က ပါးစပ်များကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိတ်လိုက်ကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဒိုင်း"</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ခြံတံခါးကို ရှောင်မိုက ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ ကံဆိုးသော ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့မှာ နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မည်သည့်ကျင့်ကြံသူက ဤမျှ ရဲတင်းနေသနည်းဟု မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ချန်ကျိန်းဟောင်က တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ အမြင်မှားနေခြင်းလားဟုပင် တွေးတောမိသွားသည်။</p> <p>"ညီငါး..."</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ခေါ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ညီငါးက ခြံဝင်းထဲမှာ ဂိုဏ်းတူအစ်မရဲ့ ရိတ်သိမ်းတာကို ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘာလို့ ဒီမှာ လာပေါ်နေရတာလဲ။</p> <p>သူက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားတာလဲ။</p> <p>ဒါ့အပြင် သူက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>တံခါးဝမှာ စောင့်နေတဲ့ တပည့်တွေကလည်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်တွေချည်းပဲ။ သူက လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်လောက်နဲ့တင် သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>"ညီငါး... မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ" ချန်ကျိန်းဟောင်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံကျလာသည်။</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်မှာ အကြောင်းရင်းကို မသိပေ။</p> <p>ညီငါးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသေးသော်ငြားလည်း။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လူက သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။</p> <p>သူ့ဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး လွှဲခုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ဝိညာဉ်တွေ လွင့်စဉ်ပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလေးက မြို့ထဲက သာမန်လူတွေ အားလုံးကို သန့်စင်ပစ်ဖို့ ဒီသွေးပူဇော်ခြင်း အစီအရင်ကို ဖန်တီးထားတာလား" ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ညီငါး... ဒါက အနောက်ဘက်ဒေသလေ။ အင်အားကသာ အရာအားလုံးဖြစ်ပြီး လူသားစားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးက ဒီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဘယ်လိုရလာတယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p>လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်ကျိန်းဟောင်လည်း ဖုံးကွယ်နေခြင်းကို ရပ်တန်းကရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီသာမန်လူတွေက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် အာဟာရတွေ ဖြစ်လာတာက သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ"</p> <p>"ဒါဆို... အစ်ကိုသုံးကလည်း အစ်ကိုလေးရဲ့ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပေါ့" ရှောင်မိုက ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များက နက်ရှိုင်းသောချောက်ကမ်းပါးရှိ ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။</p> <p>...</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်မှာ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွားပြီး နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ညနေခင်း လေပြေကသာ ခြံဝင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သစ်ရွက်များက ရှဲရှဲ မြည်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မိုအား အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ညီငါးက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာ"</p> <p>ချန်ကျိန်းဟောင်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။</p> <p>"ဒီနေ့အထိ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ငါ မေ့လို့မရသေးဘူး"</p> <p>"ဓားရှည်ကြီးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားချိန်မှာ အသားနဲ့ သွေးတွေကို ထိုးခွဲသွားတဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ မေ့လို့မရဘူး"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save