Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၈  မိစ္ဆာအားလုံးက သူတော်စင်တွေပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်ဓားပြများနှင့် တူသော ထိုလူများ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်ကြီးဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သခင်ကြီးဟန်က သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူငှားရမ်းထားသော ထိုအစောင့်များမှာ အဝေးသို့ ရွှေ့သွားကြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြပြီး ဤကိစ္စများက သူတို့နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံပေးထားတယ်လေ" ဟု သခင်ကြီးဟန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီးဟန်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လောက်များ ပေးထားလို့လဲ။ ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ အသက်စွန့်ရမှာလဲ" ဟု အမာရွတ်နှင့်လူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးချင်ရုံလေးပါ"</p> <p>"မင်းတို့... မင်းတို့ မရိုင်းစိုင်းကြနဲ့နော်။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်... ငါက လျန်ရှားခရိုင်မှာ ရာထူးသွားယူမယ့် နန်းတွင်းပညာရှိ အမတ်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ကိုများ ထိရဲရင် နန်းတော်က လိုက်လံနှိမ်နင်းမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>"နန်းတော် ဟုတ်လား" အမာရွတ်နှင့်လူက ခဏရပ်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဘာနန်းတော်လဲ။ ချီနိုင်ငံကြီး ဘယ်လိုအခြေအနေ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းတို့လို အရူးအမတ်တွေကြောင့် သာမန်တိုင်းသူပြည်သားတွေ ဆင်းရဲမွဲတေနေကြရတာ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ဘာလို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဓားပြလုပ်နေရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အခု ချီနိုင်ငံအနှံ့မှာ ပုန်ကန်ထကြွမှုတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း ငါတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p>"မင်းတို့လို အမတ်တွေက ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်လေးကို ကာကွယ်ဖို့တောင် အစောင့်တွေ ငှားနေရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်"</p> <p>ဟန်ဇီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "နန်းတော်က ယိမ်းယိုင်နေတာ မှန်ပေမယ့် ငါတို့လို ပညာတတ်တွေက တိုင်းပြည်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။ ငါ ဟန်ဇီက လူတိုင်း ထမင်းဝဝစားနိုင်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>"သေလိုက်ပါတော့။ မင်းတို့လို အရူးအမတ်တွေရဲ့ စကားတွေကိုသာ ငါတို့ ယုံခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငတ်သေနေတာ ကြာလှပေါ့။ အရူးအမတ်... မင်းကိုယ်မင်းသာ အရင်ပူလိုက်စမ်းပါ"</p> <p>အမာရွတ်နှင့်လူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြှောက်ကာ ဟန်ဇီ၏ ခေါင်းကို ခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျောင်းသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက သူတို့၏ရှေ့တွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>အမာရွတ်နှင့်လူက သူ၏ ဓားကို အချိန်မီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး သူတော်စင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမျိုးသမီး သူတော်စင်... ဒါက ဘာသဘောလဲ။ မင်းက ငါတို့ကိစ္စကို ဝင်ပါချင်လို့လား"</p> <p>"ဒကာတို့အားလုံး မကောင်းမှုတွေကို ရှောင်ကြဉ်ကြဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ အခုထိ အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး" ဟု ဝမ်ရှင်းက လက်အုပ်ချီကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ကိုယ်တော်တွေကတော့ စကားပြောကောင်းတုန်းပဲ" အမာရွတ်နှင့်လူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကိုယ်တော်တွေနဲ့ ငါ အငြင်းအခုံ မလုပ်ချင်ဘူး... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း"</p> <p>"အော်မီတောဖော်" ဝမ်ရှင်းက ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလောကကြီးမှာ ကံတရားက အရိပ်လို လိုက်နေတာပါ။ မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတာနဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ စတင်လာပြီပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆန္ဒတွေအတွက် တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးတာက အဆုံးမှာတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ပင်လယ်ကြီးနဲ့ ဝင်စားခြင်းသံသရာထဲကို ကျဆင်းသွားစေမှာပါပဲ"</p> <p>"မြတ်စွာဘုရားက ကရုဏာတော်ကြီးမားပြီး မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုလုပ်ကြရန်နဲ့ ကောင်းမှုဟူသမျှကိုသာ ပြုလုပ်ကြရန် အမြဲဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်"</p> <p>"ကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်သောင်း မွေးဖွားလာပြီး မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ အဆုံးမဲ့ ဒုက္ခတွေ လိုက်ပါလာတတ်ပါတယ်။ ဒကာတစ်ယောက်က မကောင်းမှုကို ကျူးလွန်မယ်ဆိုရင် လက်ရှိ သန့်စင်နေတဲ့ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေရုံသာမက နောင်ဘဝအတွက်ပါ ခါးသီးတဲ့ အကျိုးဆက် မျိုးစေ့တွေကို စိုက်ပျိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပါ"</p> <p>"ဒါက မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို မြင်နိုင်ဖို့ မီးအိမ်တစ်ခုကို ထွန်းညှိလိုက်သလိုပါပဲ... ဘာလို့ စောစောစီးစီး လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်မရောက်လာရမှာလဲ"</p> <p>"မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတာလဲ" ကျန်းဆန်းက ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဖယ်မှာလား မဖယ်ဘူးလား။ ငါ့အစ်ကိုကြီးက သဘောကောင်းလို့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးထားတာကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အလုပ် မလုပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ သေရည်သောက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့က မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို တကယ်ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်"</p> <p>"ကိုယ်တော်က သေရည်သောက်မယ် ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား... အဲဒါက တကယ် အဆင်ပြေနိုင်လောက်တယ်"</p> <p>"ပြီးတော့ အမျိုးသမီး သူတော်စင်တစ်ပါးတောင် ဖြစ်နေသေးတာကို"</p> <p>"သူက တော်တော်လေး လှတာပဲ"</p> <p>"သူမမှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလေး ရှိနေတယ်" အခြား ဓားပြများကလည်း ဝင်ရောက်လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ရှင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူတို့၏ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။</p> <p>"သူတော်စင်မ... ငါက မင်းကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ မထိဘဲ ထားပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကောင်းအဆိုး နားမလည်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်" အမာရွတ်နှင့်လူက ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တပ်မက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူက တပ်မက်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် ဤအမျိုးသမီး သူတော်စင်က သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက လောကီလူသားများနှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်းကို သူ ပို၍ပို၍ ခံစားလာရသည်။</p> <p>"ဒကာတို့အားလုံး မကောင်းမှုတွေကို ရပ်တန့်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဝမ်ရှင်းက အလွန် သန့်စင်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စကားတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်" အမာရွတ်နှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်ရှင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူက သူမကို မထိရဲသော်ငြားလည်း သူမကို ကြိုးတုပ်ကာ ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ထားပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ခြင်းက သူမ၏နောက်ရှိ ဘုရားကျောင်းက သူ့ထံ ပြဿနာလာရှာစေမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏လက် ဆန့်ထွက်သွားချိန် ဝမ်ရှင်း၏ သင်္ကန်းစွန်းကိုပင် မထိရသေးမီမှာပင် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမာရွတ်နှင့်လူ၏ လက်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသော်လည်း သွေးတစ်စက်ကလေးမျှပင် ဝမ်ရှင်းအပေါ်သို့ မကျရောက်ခဲ့ပေ။</p> <p>"အား... ငါ့လက်... ငါ့လက်" အမာရွတ်နှင့်လူက အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သော အမျိုးသားသည် ဓားရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p>ယခင်က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများနှင့် မတူညီစွာပင် ယခု ဤအမျိုးသားထံမှ ထုတ်လွှင့်နေသော အငွေ့အသက်များက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့က ထွက်ပြေးချင်သော်ငြားလည်း သူတို့သည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူတို့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံကျလာပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်များမှာ ရွှဲနစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် အမာရွတ်နှင့်လူမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စမ်းသပ်ချက်က သူ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာ မရှိဘူးလို့ ပြထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>သို့သော် ဤအမျိုးသား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှသော မည်သည့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက်မဆို အဆပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါများ..." အမာရွတ်နှင့်လူက တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရှောင်မိုကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒီလူက ရွှေအမြူတေအဆင့် မသေမျိုးများ ဖြစ်နေမလား။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအမြူတေအဆင့် မသေမျိုးတစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လာပေါ်နေရတာလဲ။</p> <p>"မသေမျိုး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... မသေမျိုး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"</p> <p>ရှောင်မို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ ခြေထောက်များက အားပျော့သွားကာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။</p> <p>"မကောင်းမှုတွေကို မလုပ်ကြနဲ့... ကောင်းမှုတွေကို ပိုလုပ်ကြပါ။ နားလည်လား" ရှောင်မိုက သူတို့ကို ကြည့်ကာ သူတို့အပေါ် ဖိနှိပ်ထားသော သွေးချီများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်မို၏ လေသံတွင် ဖျောင်းဖျလိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။</p> <p>"နားလည်ပါပြီ မသေမျိုး... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ"</p> <p>လူတိုင်းက မြေကြီးကို ခေါင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ဆောင့်ကာ တောင်းပန်ကြသဖြင့် သူတို့၏ နဖူးများ ပေါက်ပြဲသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အခုကစပြီး လမ်းမှန်ပေါ်ကို သေချာပေါက် ပြန်လျှောက်ပါ့မယ်။ ကောင်းမှုတွေကို ပိုလုပ်ပြီး မကောင်းတာတွေကို မလုပ်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မသေမျိုး... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"</p> <p>သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ရှင်းက မျက်လွှာချသွားကာ သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ စေ့ပိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ရှင်း... ငါ နိုင်သွားပြီထင်တယ်" ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ မိန်းမပျိုလေးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူတို့ကို ကောင်းတာတွေလုပ်ဖို့ ငါ ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပြီပဲ"</p> <p>"..." ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>"မင်းပြောခဲ့တဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ တရားစကားတွေကို သူတို့က တစ်ခွန်းမှ နားမထောင်ခဲ့ဘဲ ငါပြောလိုက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလေးတွေကိုတော့ သူတို့က ရင်ထဲမှာ အလေးအနက်ထားပြီး နည်းနည်းလေးတောင် မလွန်ဆန်ရဲကြတာ ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း သိလား"</p> <p>ရှောင်မိုက နောက်သို့လှည့်ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ထိုင်တော်မူနေသည့် ရုပ်ပွားတော်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက မဟာယာနဗုဒ္ဓတရားကို တစ်စိုက်မတ်မတ် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေတာ။ မဟာယာနဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ရဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေက ဒီလောကကြီးမှာရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော အရာတွေထက် သာလွန်ပြီး ငါ့ထက်လည်း အများကြီး မြင့်မားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာ ကရုဏာတော် မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိနေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးတွေမှာကျတော့ ဘာလို့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေရတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"</p> <p>ဝမ်ရှင်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"</p> <p>ရှောင်မို၏ စကားသံ အဆုံးတွင် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးက ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဓားပြများအားလုံး သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဘာတစ်ခုမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။</p> <p>လျှပ်စီးတစ်ချက်က ညကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ကရုဏာရှင် မဟာယာနဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို လင်းလက်သွားစေကာ ကြမ်းကြုတ်သော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးနှင့် ခြားနားစွာ ပေါ်လွင်နေစေသည်။</p> <p>မိုးခြိမ်းသံများအကြားတွင် ရှောင်မို၏ အေးစက်သော စကားလုံးများက ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပိုမိုလေးလံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>"ကသောင်းကနင်း ကာလတွေမှာ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားရင် လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ"</p> <p>"ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မိတ္တေယျဘုရားက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့အခါ... မိစ္ဆာအားလုံးက သူတော်စင်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြရောပဲ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save