Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှုပ်ထွေးပွေလီခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နေထိုင်ရာ ခန်းမဆောင်ကြီးမှာလည်း တိုက်ပွဲဒဏ်ကို မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ ခန်းမရှေ့ရှိ ကျောက်ပြားခင်း ရင်ပြင်တွင် တွင်းချိုင့်များနှင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး နေရာအနှံ့ မီးလောင်ရာများနှင့် ရေစိုနေသော အကွက်များ ရှိနေသည်။ ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လက္ခဏာများမှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီမှာ မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ပျက်စီးနေသော ဂိုဏ်းတံခါးနှင့် မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသည့် ဂိုဏ်းသားများ၏ အလောင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်လျက်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦး ရပ်နေပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတုအယောင် အမြူတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ခါးကြားတွင် "လီ" ဟူသော စာလုံး ရေးထွင်းထားသည့် တူညီသော တံဆိပ်ပြားများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူနှင့် ယှဉ်လျှင် ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ အားနည်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်တစ်ဦးမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာ အားနည်းနေ၏။ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်၍ ဖြူဖျော့နေလေပြီ။ ကြည့်ရသလောက် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပုံပင်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးစလုံးမှာ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ တပည့်များ ဖြစ်သည်။ မတ်တပ်ရပ်နေသူမှာ တုရှန်ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသူမှာ ကျိုရှန်း အမည်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အပြင် အခြား အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ် မေ့မြောနေပြီး အခြေအနေ ပိုဆိုးရွားနေ၏။ အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ရှိသော်လည်း သတိမရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်လျှင် တုရှန်က အထင်အမြင်သေးစွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး…</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ချွေ့... ခင်ဗျား ဒီလောက်ထိ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ပြနေဖို့ လိုလို့လား... အသုံးမကျတဲ့ တပည့်တချို့ သေသွားတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ကျုပ်ဂျူနီယာညီလေးက ဆရာသခင်ကို သွားပင့်ပြီး အဲ့ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးချင်ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးကို ပြန်ရလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ အကျိုးဆောင်မှုကို ဆရာသခင်ဆီ တင်ပြပေးမယ်လေ... ခင်ဗျားလည်း ရှိနေသေးတယ်... မဟူရာ စုန်းနန်းတော်ရဲ့ အကာအကွယ်လည်း ရှိနေတော့ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ ဘာခက်ခဲစရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုရှန်း ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီးနောက် ချွေ့ရွှမ်ဇီကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက မဟူရာ စုန်းနန်းတော်ရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရဲတယ်ပေါ့… ဝိညာဉ်လက်နက် အဆောင်ကို သုံးပြီး ကျုပ်နဲ့ ကျုပ် ဂျူနီယာညီလေးကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်... ခင်ဗျားတပည့်တချို့ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် သက်သာတယ် မှတ်လိုက်... ကျုပ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီးသာ ခင်ဗျားဘက်ကနေ မပြောပေးရင် ခင်ဗျားကို နေရာတင် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ..."</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့က လူရှာဖို့အတွက် မဟူရာ စုန်းနန်းတော်ရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး ကျုပ်ကို လှည့်စားတဲ့အပြင် ဂိုဏ်းတံခါးပါ ဖွင့်ခိုင်းခဲ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ရုတ်တရက် အရင်စပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ... ကျုပ်က ဒီတိုင်းရပ်ပြီး အသတ်ခံနေရမယ်လို့ ထင်နေတာလား... လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးကို မိစ္ဆာအိုကြီးချင် ယူသွားတာ ကြာလှပြီ... ခင်ဗျားတို့ အစကတည်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တောင်းဆိုခဲ့ရင် ဒီတိုက်ပွဲ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းရှိလား... ကျုပ်ရဲ့ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း တပည့်တွေ အများကြီး အလဟဿ သေဆုံးသွားစရာ အကြောင်းရှိလား"</p> <p> </p> <p>တုရှန်နှင့် ကျိုရှန်း တစ်ယောက်ကိုယ် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးအတွက် သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ဘက်တွင် အတုအယောင် အမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ပါဝင်ပြီး ကျန်လူများထဲ အားအနည်းဆုံးမှာ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာလည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေး ဝင်္ကပါများတွင် လေ့ကျင့်ထားသူများပင်။ ထို့ကြောင့် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို အထင်မကြီးခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီထံတွင် ဝိညာဉ်လက်နက် အဆောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေချိန် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြ။ ကျိုရှန်းနှင့် အခြား ဂျူနီယာညီလေး တစ်ယောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ချွေ့ရွှမ်ဇီ အဆောင်ကို ပြင်ဆင်နေချိန် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှ အခြား အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခံရခြင်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ချွေ့ရွှမ်ဇီ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို ကြာရှည်စွာ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ မဟူရာ စုန်းနန်းတော်၏ နာမည်ကို အသုံးပြု၍ လှည့်ဖြား ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုခဲ့ပါက တိုက်ပွဲရလဒ်မှာ ဤမျှ လွယ်ကူခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်စေသည်မှာ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး လက်ဝယ် မရှိတော့ပြီ ဆိုသည့် ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ စကားပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားအရ ထိုအသီးအား ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ပစ်မှတ်လွဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>တုရှန်က ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းတစ်ချက်ဆိုးပြီး ဂိုဏ်းတံခါး အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း…</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမိန်းမ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ... ခင်ဗျားလူတွေနဲ့ ကျုပ် ဂျူနီယာညီလေး ထွက်သွားတာ ကြာလှပြီ... ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မြန်နေရတာလဲ... မိစ္ဆာအိုကြီးချင်မှာ ဝက်ဝံတောင်တန်း ဒေသတစ်လျှောက် လှိုဏ်ဂူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဲ့ဒီမိန်းမ ဘယ်နေရာမှာမဆို ပုန်းနေနိုင်တယ်... ကျုပ် ဂျူနီယာညီလေးထုံက တစ်နေရာပြီး တစ်နေရာ လိုက်ရှာရတာလေ"</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တွေ သုံးရဲရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ရှီကျန်းကနေ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်မယ်..." ကျိုရှန်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီလည်း ဒေါသပေါက်ကွဲပြီး အံကြိတ်ကာ…</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ဂျူနီယာညီလေးထုံကို ခင်ဗျားလူတွေ ထိန်းချုပ်ထားတယ်... ပြီးတော့ ကျုပ်ကို ဒီမှာ အကျဉ်းချထားတယ်... ကျုပ်ဂိုဏ်းကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရတနာတွေကို လုယက်သွားကြတယ်... ကျုပ်က ဘယ်လို အကြံအစည်မျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ... ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အတုအယောင် အမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ကျုပ်ပဲ... ခင်ဗျားတို့လည်း ကျုပ်ရဲ့ သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်ကို မြင်ပြီးပြီ... ဒုတိယအဆင့် အသွင်ပြောင်းခြင်းမှာပဲ ရပ်တန့်နေတုန်း... လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးကို သန့်စင်ဖို့ လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရအောင် စုန်းနက်တောင်ကြားဆီ ခေါ်သွားပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... အသီးမှည့်တာနဲ့ သူ့ရနံ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး... ရင့်မှည့်တာနဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးချင် ယူသွားခဲ့တာ... တကယ်လို့ သူသာ ရှိနေရင် ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူသာ ရှိနေရင် ကျုပ်တို့ ဒီလောက် မဆင်မခြင် ဝင်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" တုရှန်က မထီမဲ့မြင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက အခုမှ အမြူတေ ဖွဲ့စည်းတာ... ကျုပ်ဆရာသခင်က ရွှေအမြူတေအဆင့် ရောက်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ... အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဖို့တောင် နီးစပ်နေပြီ... သူရောက်လာတာနဲ့ အဲ့ဒီလူကို သတ်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ... သူလာကယ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မနေနဲ့တော့... ကျုပ်တို့ကို ကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေး ပြုစမ်းပါ... ဒါဆို ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း ဆုချခံရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ ထိုအစား ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်ပြောသော စကားတစ်ခွန်းကိုမှ သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p>အအမလေးကို ရှာတွေ့သည်နှင့် သူ အသုံးမဝင်တော့မှန်း ချွေ့ရွှမ်ဇီ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ဤလူများက သူတို့ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် သူ့အား သတ်ပစ်ကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဂျူနီယာညီလေးထုံ သူမကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာစဉ် ချွေ့ရွှမ်ဇီက လမ်းကြောင်းရှည်ကြီး ရွေးချယ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ကြာအောင် အချိန်ဆွဲဖို့ တိတ်တဆိတ် အရိပ်အမြွက် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်က အအမလေး အတွက် အဖိုးတန်သော အချိန်များ ပေးခဲ့သည်ကိုတော့ သူတို့ မသိလိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>တုရှန်မှာ ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ အတွေးများကို သတိမပြုမိပုံရသည်။ သူ လှည့်ပြီး ကျိုရှန်းကို ကြည့်ကာ…</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေး... အဲ့ဒီလူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ... သိရအောင် အဲ့ဒီမိန်းမကို ဖမ်းဖို့ လိုတယ်... တကယ်လို့ သူက ဝိညာဉ်ပိုးမွှား ရှာဖွေဖို့ သွားတာဆိုရင် သုံးနှစ် ငါးနှစ်လောက် ပြန်လာချင်မှ ပြန်လာမှာ... မှတ်မိလား... စီနီယာဦးလေးချို ရေခဲဖားပြုတ် တစ်ကောင် ဖမ်းဖို့ ဂူအပြင်ဘက်မှာ ရှစ်နှစ်လောက် စောင့်ခဲ့ရတာတောင် နောက်ဆုံးမှာ မအောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သတိထားဖို့တော့ လိုတယ်... ဆရာသခင်ကို သွားပင့်မယ့် မင်းရဲ့ခရီးစဉ်က အသွားအပြန် အမြန်ဆုံး လဝက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်အတောအတွင်း မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်ရအောင် ပုန်းခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>ထိုလူအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျိုရှန်းလည်း ရန်လိုမှုများပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အတုအယောင် အမြူတေအဆင့်နှင့် စစ်မှန်သော ရွှေအမြူတေအဆင့် ကြား ကွာဟချက် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။ အခုမှ အမြူတေ ဖွဲ့စည်းထားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပင် သူတို့အားလုံးကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်ပစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်နှင့် ကျိုရှန်းတို့က သူတို့ အစီအစဉ်များ ဆွေးနွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် သူတို့အောက်မှ မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ဂိုဏ်းတံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ တောက်ပသော ဓားချီသက်တံ တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာပြီး ကြာပန်းဝင်္ကပါထဲ တည့်တည့် ဝင်ဆောင့်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားချီမှာ မိုးကြိုးအလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချက်တည်း ရိုက်ခတ်မှုဖြင့် အတားအဆီးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြာပန်းပုံစံ အစီအရင်မှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြွပ်ဆတ်သွားကာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်တည်းဖြင့် အစီအရင်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးပမာ ဓားမြည်သံကြီးက နောက်ဆုံးတွင် လေထုကို ထိုးခွင်း၍ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ တုန်ဟီးသွားသည်။ ထိုဓားတစ်ချက်၏ စွမ်းအားက လူသုံးယောက်လုံး ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>တုရှန် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ နှလုံးသားလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူ ဓားချီကို မှတ်မိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ် ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အခုမှလဲ... ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ... ငါ့ကို နောက်ထပ် နာရီပိုင်းလောက် အချိန်ပေးပါဦးလား... နောက်ထပ် နာရီပိုင်းလောက်ပါပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာမှာ မလိုလားမှုများနှင့် နောင်တတရားတို့ ရောထွေးကာ ရှုံ့တွသွားပြီး အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းတော့ သွားပြီ..."</p> <p> </p> <p>ချွေ့ရွှမ်ဇီ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်လဲကျသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် မြေကြီးနှင့် ရိုက်မိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကိုယ့်နှလုံးသွေးကြောကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးချိန်ထိ သူ့မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေဆဲ။ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိသော သေဆုံးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်နှင့် ကျိုရှန်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ကြောင်အသွားကြသည်။ သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် ဒုတိယမြောက် ဓားတစ်လက်က လျင်မြန်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့်… မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်မှာ လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save