Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၅၆</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်၏ ပြတ်နေသော လက်မောင်းမှာ ဘယ်ဘက် လက်မောင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း တစ်ယောက် လေးနက်စွာ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်သာ သူအမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင် ဆိုသည်မှာ မည်သည့် နေရာတွင် ရှိသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှီကျန်းရှိ မြစ်တစ်စင်းထဲသို့ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခံရသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဆရာသခင်၏ အမည်မှာ တုဟန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ဝိညာဉ်ရှာဖွေခဲ့သော လူသုံးဦးစလုံးမှာ တုဟန်၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မည်သူမှ တုရှန်လောက် ရင်းနှီးခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>တုရှန်မှာ တုဟန်၏ အကြီးဆုံးတပည့် ဖြစ်ပြီး ပါရမီပါကာ အမြူတေ ဖွဲ့စည်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး များစွာ ရှိသူဖြစ်သည်။ တုဟန်က သူ့အား ကိုယ်ပိုင် သားရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံပြီး လျှို့ဝှက်ချက် များစွာကို မျှဝေခဲ့သည်။ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး ရှာဖွေခြင်း တာဝန်မှာလည်း တုရှန် အဆင့်တက်နိုင်အောင် ကူညီပေးရန် ရည်ရွယ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အတုအယောင် အမြူတေအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ချင်စန်းက သူ့အား အလောင်းကောင် ရုပ်သေး အဖြစ် သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း နည်းလမ်းကို မသုံးဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်းဆိုလည်း မမှားပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ဝိညာဉ် လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားမည့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားလို၍ ဖြစ်သည်။ ထိုအစား စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီး ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း ဂါထာကို သုံး၍ အဖြေများ အတည်ပြုခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တုရှန် သိသမျှ အကုန်လုံးကို သိလိုက်ရသောအခါ ချင်စန်း ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်၍ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကို ငေးကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ တွေဝေနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်၏ အဆိုအရ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင် ဆိုသည်မှာ လူသားမျိုးနွယ် ရှာတွေ့ခဲ့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုပင်။ စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီးတွင် မဟုတ်ဘဲ လူသားများ ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေအတွင်း တည်ရှိသည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမှ တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က တုဟန်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်သို့ သွားရောက်ရန် စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချင်စန်း ဘာကို ယုံကြည်ရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်မှ ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်မှာ သူအမှန်တကယ် ဖြစ်ပြီး ထိုနယ်မြေက စုန်းနတ်ဘုရား တိုက်ကြီးနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် တည်ရှိနေပါက သူ အဘယ်ကြောင့် ရှီကျန်းရှိ မြစ်တစ်စင်းထဲ ရောက်နေရသနည်း။ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင် အတွင်း ထူးဆန်းသော အတားအဆီး တစ်ခုခု ရှိနေ၍လော။ သို့မဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်းလော။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တုဟန်က အဘယ်ကြောင့် ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင်ကို ရှာဖွေရန် ရှီကျန်းသို့ ရောက်လာရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>မြစ်ထဲ မျောပါလာသော အလောင်းကောင် နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပို၍ ကြီးမားသော ပဟေဠိ တစ်ခုထဲ ပိတ်မိနေသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်၊ ကျီဝေနန်းတော်...</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာနှစ်ခု ဘယ်လို ဆက်စပ်မှု ရှိနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>တုရှန်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင် အတွင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဘာမှ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>တုဟန် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူ့တပည့်များကို ရှီကျန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း အလောင်းကောင် ရှာဖွေခြင်းမှာ ကြားဖြတ်အလုပ် တစ်ခုသာ။ တုဟန်၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သီးခြား ဆေးပင်တစ်မျိုးကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပုံရသဖြင့် သူတစ်ယောက်တည်း ကြိုသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တုရှန်က ဂျူနီယာညီလေး အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ပြီး လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး လုယူရန် ပိုးမွှားငါးကောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အသီးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်မှာ တုဟန်ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ချင်လျှင် ချင်စန်းအနေဖြင့် တုဟန်ကို ရှာဖွေရမည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>သူ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။ တုရှန်နှင့် အခြားသူများထံမှ သိရသလောက် အသီးကို ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ခိုးယူသွားကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် တုဟန်ကို လှမ်းခေါ်ရန် လူလွှတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လဝက်ခန့် အတွင်း သူရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ချင်စန်းအား ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန်နှင့် တုဟန်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာ ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုဟန်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ထင်သလောက် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တုဟန် ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ် အတော်ကြာခဲ့လေပြီ။ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ မချိုးဖောက်နိုင်သေးသော်လည်း ချိုးဖြတ်ခါနီး အဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီး သာမန် ရွှေအမြူတေ အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စုန်းကျင့်ကြံသူများကို လူသားကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သဘောထား၍ မရပေ။ သူတို့၏ သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်များ ရှိနေခြင်းကြောင့် စုန်းကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ရန်သူနှစ်ယောက်နှင့် တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ရသည်နှင့် တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အင်အားဖြင့် ရွှေအမြူတေ အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်ရင်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တုဟန်ကို အမှားအယွင်းမရှိ သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် သေချာ စီစဉ်ဖို့ လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ချင်စန်းက တုဟန်ကို အရှင်ဖမ်းဆီးပြီး ကိစ္စရပ်၏ အခြေအမြစ်ကို ဖော်ထုတ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တုဟန်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေရာတွင် သူ အလွန် စေ့စပ်သေချာခဲ့သော်လည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ တုဟန်က အလွန် သတိကြီးပြီး သူ့လျှို့ဝှက်ချက်များအား ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့တပည့်များပင် သူ့သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်က မည်သည့် ဝိညာဉ်ပိုးမွှားမှန်း မသိကြပေ။ ရွှေအမြူတေအဆင့် ရောက်ပြီးနောက် မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ ပေးအပ်ထားသော ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စွမ်းအား အတော်ကြီးမားကြောင်းသာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>စုန်းနက်တောင်ကြား။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ဤရင်းနှီးသော နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ အဆိပ်စမ်းရေနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့် လေထုထဲတွင် တွဲခိုနေသော ထူးဆန်းသည့် ရနံ့သင်းသင်းလေးကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ဤလက်ကျန် ရနံ့မှာ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး ရင့်မှည့်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက် လာတုန်းက ဤရနံ့၏ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမှ မရှိခဲ့။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်စမ်းရေ ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရနံ့၏ ဇာစ်မြစ်ကို သူ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့လိုက်တော့သည်။ စမ်းရေ၏ အရင်းအမြစ်ဆီမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ လျှံကျလာသော ရနံ့များက စမ်းရေဝရှိ အတားအဆီးကိုပင် ဖော်ထုတ်လိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"သိမ်မွေ့လိုက်တဲ့ အတားအဆီးပါလား... တကယ်လို့ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး ရင့်မှည့်ပြီး ဖော်ထုတ်မပြခဲ့ရင် ငါ ဒီစမ်းရေဘေးမှာ တစ်နှစ်လုံး ထိုင်စောင့်နေရင်တောင် ဘာထူးခြားမှုကိုမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး" ချင်စန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြိုးစားမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးမည့် နည်းလမ်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းထဲတွင် စတုရန်းပုံ မြေအောက်ခန်း တစ်ခုရှိပြီး လူလက်ဖြင့် တူးဖော်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သပ်ရပ်စနစ်ကျပြီး လူလုပ်လက်ရာ ဖြစ်သည်။ ခန်းမ အလယ်တွင် လူတစ်ပိုင်းလောက်သာ မြင့်သော သစ်ပင်ငယ် တစ်ပင် ရှိပြီး သွယ်လျသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များ ရှိသည်။ အစိမ်းရောင် အသီးတစ်လုံးက ကိုင်းဖျားတွင် တွဲလောင်းကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးပင်။</p> <p> </p> <p>မူလက အသီးသုံးလုံး သီးခဲ့သော်လည်း ချွေ့ရွှမ်ဇီ၏ စီနီယာဦးလေး အပင်ကို စတွေ့တုန်းက ပထမအသီးအား ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအသီး နောက်ပိုင်း ရင့်မှည့်လာချိန်တွင်လည်း သူပဲ ယူသွားခဲ့ပြန်သည်။ ယခု တတိယအသီးမှာမူ မရင့်မှည့်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးတွင် ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသွင်ပြင် ရှိသည်။ ပင့်ကူနှစ်ကောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်များတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပင့်ကူခြေထောက်များ ယှက်နွယ်နေသကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အကွက်များ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>မရင့်မှည့်သေးခင် စိမ်းပြာရောင် ရှိသည်။ ရင့်မှည့်လာသည်နှင့် နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆိပ်ပင့်ကူ တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူလာသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးမှာ အဆိပ်သီး တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အဆိပ်ပြင်းမျိုးစုံ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အဆိပ်ပိုးမွှားများ စားသုံးပါက ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိစေနိုင်သည်။ အလွန် ရှားပါးသော သဘာဝ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ကျောက်ခန်းထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ့ခါးကြားရှိ ပိုးမွှားခြင်းတောင်း ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟို ဖက်တီးပိုးကောင် ပြန်ဖြစ်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးအား တပ်မက်မှု အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်သော ဖက်တီးကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသီးက ၎င်းအပေါ် ပြင်းထန်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤပိုးကောင်ကို ဖမ်းမိကတည်းက ကြက်သွေးရောင်မီး ရွှေစင်မှလွဲ၍ အခြားအရာများကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ထုထောင်းခံထားရသဖြင့် ပိုလိမ္မာလာလေပြီ။ အသီးကို လိုချင်နေသော်လည်း ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် မလုပ်ရဲပေ။ မျက်လုံးသေးသေးလေးဖြင့် ချင်စန်းကို သနားစရာကောင်းအောင် မော့ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲနေကာ တိုးညှင်းသော ညည်းညူသံလေးများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအသီးက မမှည့်သေးဘူး... အခု မင်းအတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ... စားလိုက်ရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးလျှံများကို ဆင့်ခေါ်ကာ ပိုးကောင်အား လိမ္မာဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ပိုးကောင်က အသီးကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ကိုးလွှာငရဲ မိစ္ဆာမီးလျှံများကိုပင် မကြောက်တော့ပေ။ ဖောင်းကားနေသော ကိုယ်လုံးလေးကို တွန့်လိမ်ပြီး ချင်စန်း လက်ချောင်းများအား မရှက်မကြောက် ပွတ်သပ်ကာ အသနားခံနေသည်။ မမှည့်သေးသော အသီးကပင် ၎င်းကို များစွာ အကျိုးပြုနိုင်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ချင်စန်းက လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးပင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ကာ မြေအောက်ခန်း အတွင်းရှိ အတားအဆီးများအား သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းခါရမ်းမိတော့သည်။ ဤနေရာရှိ အတားအဆီးမှာ သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်၍ မရနိုင်ပေ။ သို့တိုင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အတားအဆီးကပင် လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး၏ ရနံ့ကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့။ သူ့တွင်လည်း ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဤတတိယအသီး ရင့်မှည့်ရန် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကြာပေဦးမည်။ ရင့်မှည့်လာသည်နှင့် ရနံ့များ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည် ဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုအချိန်ရောက်မှ ပြန်လာပြီး စောင့်ကြပ်မှသာ အခြားသူများ မတွေ့အောင် ကာကွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ တုဟန်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူ ရှီကျန်းတွင် ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်ရာ ကြာပြီးနောက် သူ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် အနည်းဆုံး ရွှေအမြူတေ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ။ ထိုအချိန်ကျရင် လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီး၏ တန်ဖိုးက သူ့အတွက် အရေးပါချင်မှ ပါတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အချို့ဂိုဏ်းများက သူတို့၏ ရွှေအမြူတေအဆင့် တပည့်များအပေါ် ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ တုဟန် သေဆုံးကြောင်း မဟူရာ စုန်းနန်းတော် သိလိုက်ရသည်နှင့် ဤနေရာကို သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ လွှတ်ပြီး ရှာဖွေသည်နှင့် ဤမြေအောက်ခန်းကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့။ သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားစေမည့်အစား အသုံးချလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဖက်တီးပိုးကောင်ကို အသီး စားခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် ချင်စန်းက ပိုးကောင်ကို လွှတ်ပေးပြီး အပင်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်မှာ ပျော်ရွှင်လွန်း၍ အူမြူးသွားသည်။ လက်တစ်ထောင် ပင့်ကူသီးပေါ် တွယ်ကပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အားပါးတရ ကိုက်ဝါး စားသောက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save