Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၅၉</h2> <h2 style="text-align: center;">အရှင်ဖမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် အရိုးလက်သည်းက သစ်နက်ဓားဆီ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ချင်စန်း ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူက လက်ကွက်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ သစ်နက်ဓားမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထပ်တူညီသော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုစလုံးမှာ အစစ်အမှန်ကဲ့သို့ပင်။ မည်သည့်အရာက အစစ်၊ မည်သည့်အရာက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဓားအလင်း ခွဲဖြာခြင်း..."</p> <p> </p> <p>တုဟန်၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူများ သည်းကြီးမည်းကြီး လိုချင်တောင့်တနေကြသော သဘာဝလွန် စွမ်းရည်နှစ်ခုကို လူတစ်ယောက်တည်းက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြသလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ထိုလူမှာ ရွှေအမြူတေ အဆင့်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာစ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုက ယှဉ်တွဲလျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး အရိုးလက်သည်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တုဟန်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့်ပင် အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင်ကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် တွေဝေနေရန် အချိန်မရှိတော့။ လောင်းကြေးထပ်ရုံကလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အရိုးလက်သည်းကို ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုဆီ စေလွှတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ မုန်ညှင်းစေ့အိတ်အား ပုတ်၍ မှန်ဝိုင်းတစ်ချပ် အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်မှာ အမည်မသိ ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မည်းနက်နေ၏။ မှန်သားပြင်ရော ဘောင်ပါ မီးသင့်ကျောက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး တသားတည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တုဟန် ရွှေအမြူတေ အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် မဟူရာ စုန်းနန်းတော်မှ ရခဲ့သော ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရေနက်မှန်ဟု ခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ရေနက်မှန်မှာ အရည်အသွေးကောင်း အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုဟန်က အဆင့်မြင့် သတ္တုရိုင်း တစ်ခုကို မတော်တဆ ရခဲ့ပြီး မှန်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်တိုင် အလယ်အလတ် အဆင့်သို့ မရောက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်း စွမ်းအားမှာမူ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်များ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဂျွတ်...</p> <p> </p> <p>အရိုးလက်သည်းက ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလင်းတန်းမှာ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ဓားပင်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း...</p> <p> </p> <p>သစ်နက်ဓားမှာ တုဟန်နှင့် လက်မအနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အရိုးလက်သည်းမှာ အချိန်မီ ပြန်ရောက်မလာနိုင်တော့။ ကံကောင်းစွာဖြင့် တုဟန်က ဤအခိုက်အတန့်အတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အရိုးလက်သည်းကို လျစ်လျူရှု၍ ရေနက်မှန်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းကာ သူ့ရှေ့တွင် ကာထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် အရည်စီးကြောင်းတစ်ခု လှုပ်ရှားလာပြီး လှိုင်းထကာ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ဖဲကြိုးတစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်နက်ဓားကို ရစ်ပတ်ရန် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တချိန်တည်း တုဟန်က ရုတ်တရက် လန့်ဖျပ်စွာ အော်ဟစ်၍ မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းပြီး ဘေးသို့ ဝါးတားတား ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင် တစ္ဆေလက်သည်းတစ်ခု သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနောက်တွင် အသူရာ အလောင်းကောင်က မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ချင်စန်း အတွေးမှာ အသူရာ အလောင်းကောင်ကို တုဟန်၏ သက်စောင့် ဂူပိုးကောင်အား လုပ်ကြံရန် ခြုံခိုခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုဟန်တွင် ပိုးကောင် မရှိကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် အစီအစဉ် ပြောင်းလဲကာ တုဟန်အား တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုမှာ အောင်မြင်မည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အသူရာ အလောင်းကောင်၏ လက်ပေါ်တွင် သွေးစက် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ တုဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် လက်ဖဝါးလောက်သာ ရှိသော ကောက်ရိုး ရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ရုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရုပ်၏ မျက်နှာမှာ တုဟန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီပြီး သက်ရှိလူသားကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အရုပ်၏ မျက်နှာထားမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တချိန်တည်းမှာပင် တုဟန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အစစ်အမှန်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော်လည်း လုံးဝ ဒဏ်ရာ မရထားပေ။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား။</p> <p> </p> <p>သူပင်လျှင် အသူရာ အလောင်းကောင်၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ့ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အစားထိုး ရုပ်သေးရုပ် ပညာရပ်လား..."</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဤလူမှာ ကိုင်တွယ်ရ အလွန် ခက်ခဲကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော လှည့်ကွက် တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သေချာပေါက် သေမည့် ထောင်ချောက်ကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်စန်းမှာ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသည့်အတွက် စိတ်ပျက်မနေပေ။ သူက သစ်နက်ဓားဆီ ညင်သာစွာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသော အရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရေနက်မှန်ဆီ ဒလဟော ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက သွေးညစ်ညမ်း နတ်ဘုရား အလင်းတန်းကို ဤမှန်အတွက် သီးသန့် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးလက်သည်းမှာ တုဟန်၏ သက်စောင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သော်လည်း အရည်အသွေးမှာ ရေနက်မှန်အောက် နိမ့်ကျသည်။ ထိုမှန်မှာ တုဟန်၏ အသန်မာဆုံး ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ပြီး ချင်စန်းက ၎င်းအား အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရေနက်မှန် ဆုံးရှုံးသွားပါက တုဟန်၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သလို ဖြစ်သွားပေမည်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မည်မျှ မြင့်မားပါစေ ချင်စန်းလက်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တုဟန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေပြီ။ ထူးဆန်းသော သွေးရောင် အလင်းတန်းက ရေနက်မှန်အား ဝါးမြိုသွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မှန်နှင့် သူ့ကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုမှာ နှေးကွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်၏ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်မှာ သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားသည်။ ၎င်း သဘာဝလွန် စွမ်းရည်မှာ သုံးမရတော့ဘဲ လေထဲတွင် အားနည်းစွာ ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တုဟန်လည်း မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ စစ်ဆေးရန် ရေနက်မှန်အား အလျင်အမြန် ပြန်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှ သွေးရောင် အရိပ်တစ်ခုကို ရိပ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အသူရာ အလောင်းကောင်မှာ ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားပြီးနောက် တုဟန်၏ တပည့်ဖြစ်သူကို သတ်ဖြတ်ကာ အလောင်းအား သူ့ထံ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသူရာ အလောင်းကောင်၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ သိထားသဖြင့် တုဟန်မှာ ရေနက်မှန်ကို စွန့်လွှတ်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။ ကမန်းကတန်းပင် အရိုးလက်သည်းကို ဘီလူးအား တားဆီးရန် လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တန်ဖိုးကြီးသော အစားထိုး ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ရေနက်မှန် နှစ်ခုစလုံး ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် တုဟန်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားလေပြီ။ ချင်စန်းကို သတ်ဖြတ်မည့် အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန်သာ စဉ်းစားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ထုတ်သုံးလိုက်သော ရတနာများမှာ တုဟန်အား ဝါရင့် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။ ရွှေအမြူတေ အဆင့်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသော နာမည်ကျော် ကျင့်ကြံသူများပင် ဤမျှများပြားသော ကြောက်မက်ဖွယ် နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က တကယ်ရော ရွှေအမြူတေ အဆင့်ကို အခုမှ ရောက်တာ ဟုတ်ရဲ့လား… သက်စောင့် ဂူပိုးကောင် မမွေးမြူထားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး... သူ့မှာ သက်စောင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ရှိနေတာကိုး။</p> <p> </p> <p>တုဟန်မှာ နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းများကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေရင်း သူ့တပည့်များကို စိတ်ထဲ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမျှကြာကြာ ပြင်ဆင်ထားပြီးမှ ချင်စန်းက သူ့အား မည်သို့ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရေနက်မှန် ပျက်စီးသွားသည်နှင့် ချင်စန်းက တခဏမျှပင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သစ်နက်ဓားကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ တံခွန်ငယ် သုံးခု သူ့လက်ဖဝါးထဲမှ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ဖြန့်ကျက်ကာ အစီအရင် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တုဟန်မှာ အစီအရင် ပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်သူ ပီပီ ဝိညာဉ်လက်နက် သုံးခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြီးမြတ်သည့် အစီအရင် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်း စွမ်းအားမှာ သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကြီးထွားလာသော ကြောက်ရွံ့မှုက တုဟန်၏ နှလုံးသားထဲ ပြည့်နှက်လာသည်။ သေခြင်းတရား နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားနေရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက အသူရာ အလောင်းကောင်လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးပြီး လိုအပ်လျှင် သူ့ကိုယ်ပိုင် သက်စောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်များနှင့် တာအိုပညာရပ်များ မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အသူရာ အလောင်းကောင်မှာ ထူထဲသော အသားအရေ ရှိသဖြင့် အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ တုဟန်အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့် အရိုးလက်သည်း တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ချင်စန်း တံခွန်အစီအရင် ပြီးဆုံးသည်အထိ အချိန်ဆွဲပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချင်စန်း၏ လက်ကွက်များ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစီအရင် ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝူး...</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ယင်လေလှိုင်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သရဲတံခွန် သုံးခု၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တွင်းနက်များ ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခုစီမှ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အနက်ရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးတောက် သုံးခုမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေါင်းဆုံပြီး ပိုနက်မှောင်ကာ နက်ရှိုင်းသော အရာတစ်ခု အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်း..."</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက တုဟန်ဆီ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်မှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့လျက်။</p> <p> </p> <p>ဘာမှားယွင်းမှုမှ မရှိစေရန်နှင့် ဤလူကို အရှင်ဖမ်းရန် ဆယ်မျက်နှာ ယမမင်းတံခွန် ဆယ်စင်း အစီအရင်ကို ဤအခိုက်အတန့်အတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငရဲကိုးထပ် မိစ္ဆာမီးလျှံများက မီးနဂါး တစ်ကောင် အသွင်ဆောင်ကာ တုဟန်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တုဟန်လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မီးနဂါးနှင့် အသူရာ အလောင်းကောင်တို့၏ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အရိုးလက်သည်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး တောင့်ခံထားရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်လောင်သော အက်ကွဲသံနှင့်အတူ အရိုးလက်သည်းမှာ ကွဲကြေသွားပြီး ငရဲကိုးထပ် မိစ္ဆာမီးလျှံများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းက တုဟန်ကို လွှမ်းခြုံသွားသော်လည်း…</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက သူ့အား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခွင့်ပင် မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမီးလျှံများ သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် တုဟန်၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ သတိပြန်ရလာချိန်တွင် သူ့လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မြင်ကွင်းသာ စောင့်ကြိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save