Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆမ်ဆာရာ လမ်းစဉ် ခြောက်သွယ် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*<br />  </h2> <p>ထိုမိစ္ဆာတပ်မှူး၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ၁၀,၀၀၀ အထိ မရှိသော်လည်း ၇,၀၀၀ ယူနစ်ခန့် ရှိပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ အရှေ့တန်းသာ ပြိုလဲသွားပါက မိစ္ဆာနှိမ်နှင်းရေးအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့စလုံး အမြစ်ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာရှာ ပုံရိပ်ယောင်ဝက်ကလေး၏ အတုခိုးခြင်းစွမ်းရည်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော မဟာငှက်မိစ္ဆာမှာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွား၏။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသော ဝက်ကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ယု၊ ဝမ်ရွှမ်ရွှမ် နှင့် စစ်မာရှန်းတို့မှာ ရန်သူ့ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်သွားကြသော်လည်း မိစ္ဆာတပ်မှူးက သူ၏လက်နက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သုံးယောက်စလုံး လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး စစ်မာရှန်းနှင့် ဟန်ယုတို့မှာ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွား၏။ </p> <p> </p> <p>လှိုဏ်ဂူအတွင်းတွင် လင်းရှန်တစ်ယောက်သာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကျန်ရှိနေပေတော့သည်။ မီးဒြပ်စင်ဒိုင်းများနှင့် မီးအကာအကွယ်တို့ကို ထုတ်သုံးရင်း လင်းရှန်လက်ထဲရှိ မီးတိမ်သလင်းကျောက်များမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးအစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရပ်တည်နေရသော်လည်း သူက တိုက်ခိုက်ရေးမန္တာန် မသုံးတတ်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“အားးး ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်၏ နောက်ကျောဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လဲကျသွားသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ငွေဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုမှာ မိစ္ဆာတပ်မှူး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားစေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ရီကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငွေဖြူရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူက အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မြန်မြန် ... သူ့ကို တိုက်ခိုက်တော့ ... ငါအကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>အသက်မီးလျှံ လောင်ကျွမ်းခြင်း... ၎င်းမှာ အသက် မီးလျှံ လောင်ကျွမ်းခြင်းပင်။ ရီကျွင်းက သူ၏အသက်စွမ်းအားကို လောင်ကျွမ်းစေကာ မန္တာန်ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏အသက်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးသွားပါက မန္တာန်မှာလည်း ရပ်တန့်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာတပ်မှူးမှာ လင်းရှန်နှင့် အနီးကပ် ရှိနေသော်လည်း လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ သို့သော် လင်းရှန်မှာမူ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသော မှော်ဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်မျှဝေခြင်းသံကြိုးက ဆေးလုံးများ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို မလျှော့ချပေးနိုင်ပေ။ ဆေးလုံးများ၏ အရှိန်ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် ဟန်ယု၊ ဝမ်ရွှမ်ရွှမ် နှင့် စစ်မာရှန်းတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားကြပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များလည်း လုံးဝကုန်ခမ်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ... ငါ တိုက်ခိုက်ရေးမန္တာန်တွေ မသုံးတတ်ဘူး” </p> <p> </p> <p>လင်းရှန်မှာ လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>လုချီမှာ သူ၏အစွမ်းကုန် ခွန်အားဖြင့် နောက်ဆုံး ‘မြင့်မြတ်အလင်းတန်း’ ကို မိစ္ဆာတပ်မှူးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လခွီးနဲ့မှ... မင်း ရိုးရိုး မီးလုံးလေး တစ်လုံးတောင် မပစ်တတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လှိုဏ်ဂူအတွင်းတွင် လင်းရှန်တစ်ယောက်သာ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျန်ရှိနေခြင်းပင်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး လက်ထဲမှ တုတ်ကြီးက မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေးမန္တာန်ကိုမျှ မထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ငါတောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ရီကျွင်း၏ မျက်နှာရှိ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျလာပြီးနောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အား ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်မှာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မီးအကာအကွယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာတပ်မှူးမှာ လှိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ရီကျွင်း၏ မန္တာန်ထိန်းချုပ်မှုမှာလည်း ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ...”</p> <p> </p> <p> ရီကျွင်းက လင်းရှန်ကို မကျေမနပ်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတိလစ်မေ့မြောသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာတပ်မှူးမှာ လှိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် အတွင်းရှိလူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး စူးရှသော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>လေထုမှာ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာတပ်မှူးတွင် ၆,၀၀၀ ယူနစ်ကျော်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရွှေရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဧရာမ ခေါင်းသုံးလုံး သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း …</p> <p> </p> <p>ဓားချက်တစ်ချက်က ရန်သူကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားပြီး ဒုတိယဓားချက်ကမူ သူ့ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။ မိစ္ဆာတပ်မှူးနှင့် သူစီးနင်းထားသော အိပ်မက်ဆိုး နတ်ဆိုးမြင်းမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ပြီး အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အနောက်တွင် ရှိနေသော မဟာမိစ္ဆာငါးကောင်မှာလည်း တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနက်ရောင်သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း …-”</p> <p> </p> <p>ဟောင်ယွဲ့၏ ခေါင်းသုံးလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ မဟာမိစ္ဆာငါးကောင်မှာ လွင့်ထွက်သွားကြရသည်။ ဟောင်ယွဲ့၏ ကျောပေါ်တွင် လုံဟောင်ချန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင်မူ အလင်းဒြပ်စင် နတ်သမီးယာတင်းက ဝိညာဉ် စုစည်းခြင်း အလင်းကို မရပ်မနား အသုံးပြုကာ လုံဟောင်ချန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖြည့်တင်းပေးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံဟောင်ချန်း ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ လုံဟောင်ချန်းမှာ ယာတင်း၏ အကူအညီနှင့်ဆိုလျှင် ဟောင်ယွဲ့မပါဘဲတောင်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့်ရှိသည့် မည်သည့်ကျွမ်းကျင်သူကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာတပ်မှူးကို ထိမှန်သွားသော တိုက်ခိုက်မှုမှာ အသူရာရိုက်ချက်ပင်။ ပြင်ဆင်မှုမပါသော အသူရာရိုက်ချက်ပင်လျှင် ဤမျှ စွမ်းအားရှိပါက အချိန်ယူစုဆောင်းထားသော အသူရာရိုက်ချက်၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်းမှာ ဟောင်ယွဲ့၏ ကျောပေါ်တွင် အသူရာရိုက်ချက်ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ‘စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း’ နှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။ ဤသို့ဆိုလျှင် အသူရာရိုက်ချက်၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ရန်သူအမြောက်အမြားကြားတွင် စွမ်းအင်စုဆောင်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် လုံဟောင်ချန်း၌ ဟောင်ယွဲ့၏ အကူအညီ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။ ဟောင်ယွဲ့၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စွမ်းအင်စုဆောင်းရန် လုံလောက်သော အချိန်ရရှိခဲ့ပြီး ဤမိစ္ဆာတပ်မှူးကို သူ၏ အသူရာရိုက်ချက်၏ ပထမဆုံးသော ယဇ်ကောင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ၃,၀၀၀ ယူနစ်ခန့် စုစည်းထားသော ဤအသူရာရိုက်ချက်၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြောင့် လုံဟောင်ချန်းကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားရ၏။ သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြောနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူပြန်လာစဉ်လမ်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်မျှဝေခြင်းသံကြိုးကြောင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရ၏။ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ဒဏ်ရာများကို သူကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်သော်လည်း သူ၏အဖော်များ အန္တရာယ်ကြုံနေရကြောင်း သူခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ ဟောင်ယွဲ့ကို အစွမ်းကုန်ပြေးခိုင်းလိုက်ပြီး လှိုဏ်ဂူထဲမှ မထွက်မီကတည်းက အသူရာရိုက်ချက်အတွက် စွမ်းအင်စုဆောင်းခဲ့ခြင်းပင်။ ရန်သူ့တပ်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သောသူများ ပါဝင်နေမည်မှာ သေချာသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရစေရန်မှာ သူ၏အဓိကတာဝန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထာဝရတေးသွားဆွဲသီးကြောင့် လုံဟောင်ချန်းအနေဖြင့် ဆဋ္ဌမအဆင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ပြည့်ဝမှုအရှိန်မှာ အရင်ကထက် သုံးဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ယာတင်း၏ အကူအညီပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၂၀ ယူနစ်ခန့်အထိ စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ပေသည်။ လုံဟောင်ချန်းအနေဖြင့် ဤထာဝရတေးသွားဆွဲသီးမှာ အနည်းဆုံး ရှေးဟောင်းလက်နက် အဆင့် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြေလှမ်းကိုးသွယ် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ လုံဟောင်ချန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မိစ္ဆာများ ကြား ဝင်ရောက်သွားသည်။ လှိုဏ်ဂူမှ ထွက်လာစဉ်ကတည်းက သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးဓားချက်များမှာ လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် လျှပ်စီးဓားချက် မဟုတ်ပေ။ အလင်းလှိုင်းဂယက်များနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် လျှပ်စီးဓားချက်ပင် ဖြစ်၏။ လုံဟောင်ချန်း၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် ကျန်ရှိ နေသည့် မည်သည့် မိစ္ဆာမှ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခုခံနိုင်ချေ။ အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ပေါက်ကွဲသံများ မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်ရေး သူရဲကောင်းတစ်ဦးအတွက် လျှပ်စီးဓားချက်မှာ အဆင့်နိမ့် စွမ်းရည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း လုံဟောင်ချန်း၏ လက်ထဲတွင်မူ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ အပြာရောင်မိုး ခေါင်းရမ်းအလင်းဓားကို ရရှိပြီးနောက်တွင် လျှပ်စီးဓားချက်၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သန့်စင်သော အလင်းဒြပ်စင် စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ရေဒြပ်စင်၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။ အလင်းလှိုင်းဂယက်များ၏ စွမ်းအားပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ပါက ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်တောင်းစစ် နှင့် လီရှင်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် ကျန်ရှိနေသော တိုက်ပွဲမှာလည်း လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီး မဟာမိစ္ဆာမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးမှာလည်း အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသူများမှာလည်း နှင်းဆီယူနီကွန်း၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟောင်ချန်း ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p> လီရှင်းမှာ နှင်းဆီယူနီကွန်းပေါ်မှ ဆင်းကာ လုံဟောင်ချန်း အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သော်လည်း လုံဟောင်ချန်းမှာမူ တုန်ယင်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်း  ကြည့်နေသည့် ဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချိူက်အာမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ် အလား ရပ်နေသည်ကို လီရှင်း တွေ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ချိူက်အာ ...”</p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်း၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး လက်ထဲရှိ အပြာရောင်မိုး ခေါင်းရမ်းအလင်းဓားမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဝှစ်ခနဲ ဆိုသလို ချိူက်အာ၏ ရှေ့သို့ မျက်တောင်တစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ချိူက်အာမှာ သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ လုံဟောင်ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း လုံဟောင်ချန်းမှာ ဓမ္မအမိုး ကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံလိုက်၏။ သို့သော် ချိူက်အာ အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သူ သိလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူမမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။ လုံဟောင်ချန်း၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမမှာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ ... ငါ နောက်ကျသွားလို့ပါ ... အားလုံး ငါ့ကြောင့်ပါ”</p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်းမှာ အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဤမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်တိုင် သူ၏အဖော်များမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံခဲ့ရကြောင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်ပဲ ... မိစ္ဆာတွေ မလာနိုင်သေးဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့လို့ ငါ အချိန်အကြာကြီး နေမိခဲ့တာ ... အားလုံး ငါ့အမှားတွေပါ</p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမိရင်း မိစ္ဆာအရှင်သခင်၏ အလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မိစ္ဆာကော အိပ်မက်ဆိုး နတ်ဆိုးမြင်းကောပါ သတ်ပစ်ခဲ့တာလား။ </p> <p> </p> <p>လုံဟောင်ချန်းမှာ ချိူက်အာ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p> “ငတုံးမလေးရယ် ... ဘာလို့ ဆမ်ဆာရာ ဝိညာဉ်မီးဖိုကို ထပ်သုံးခဲ့ရတာလဲ ... အားလုံး ငါ့အမှားတွေပါ ...” </p> <p> </p> <p> ချိူက်အာကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း လုံဟောင်ချန်းမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲသည့်အထိ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲလာလေသည်။</p> <p><br /> <br />  </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save