Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျယ်ဝမ်ယွဲ့အား ကူညီခြင်းနှင့် ယခင်အကြီးအကဲများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုရွှီ...”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုရွှီ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာပြီလား...”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရွှီနင်သည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဂိုဏ်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူ့အား လာရောက်နှုတ်ဆက်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းတွင် အတော်အတန် နာမည်ကျော်ကြားသူဖြစ်သော်လည်း လူအများစုမှာ သူ၏နာမည်ကိုသာ သိကြပြီး ရုပ်ရည်ကိုမူ မမြင်ဖူးကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့အား မှတ်မိသူများ သိသိသာသာ များပြားနေပြီး အားလုံးမှာလည်း အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းသို့ အသစ်ဝင်လာသော တပည့်အချို့မှာ သူ့အား ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြရာ ရွှီနင်မှာ အတော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောအား သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် သတင်းကို စစ်ယင်မှ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်လိုက်သဖြင့် ယခုအခါ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှီနင်နှင့် စစ်ယင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်း၍ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းအား ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းသည် ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရှိ ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ရာ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ရွှီနင်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကျော်ကြားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာမောင်လေးရွှီ...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပင်မတောင်ထိပ်သို့ လျှောက်သွားနေစဉ် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျယ်ဝမ်ယွဲ့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်နှင့် ကျယ်ဝမ်ယွဲ့တို့သည် မိစ္ဆာသားရဲကျမ်းစာလိပ်ထဲတွင် အခက်အခဲများကို အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ ခင်မင်မှုမှာ နက်ရှိုင်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်မဆုံဖြစ်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပြန်ရောက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့မှာမူ သူမ၏ ပါရမီ ထိခိုက်သွားပြီးနောက် သူမ ရရှိထားသော လျှပ်စီးဓာတ်သဘာဝ တာအိုလက်နက်ကို ဆေးပြားများနှင့် လဲလှယ်ရန် ဂိုဏ်းသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဂိုဏ်းတာဝန်ခံတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကိုယ်တိုင်လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ယခုမှသာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်အနားယူရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆင့်ခေါ်ချက်ကြောင့်သာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရွှီနင်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မကျယ်...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ကျယ်ဝမ်ယွဲ့အား မြင်သောအခါ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲကျမ်းစာလိပ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကူညီခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းများကို ရွှီနင် မှတ်မိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... အခုဆို နင်က ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ တကယ့်ကို နာမည်ကြီးနေပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးသည်ကို ကျယ်ဝမ်ယွဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ ခွန်အားနှင့် ဂုဏ်သတင်းမှာ တိုးတက်လာသော်လည်း သူမအပေါ် စိမ်းကားမသွားပေ။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ နာမည်ကြီးနေတယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “အဲဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နင်နဲ့ ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် တပည့်ရင်း စစ်ယင်တို့ ပေါင်းပြီး သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ သတင်းက ကျိဖုန်းပြည်နယ်က ဂိုဏ်းကြီးတွေအားလုံးဆီ ပျံ့နှံ့သွားပြီလေ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း ကျယ်ဝမ်ယွဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ဒြပ်မျိုးကို အခြားသူသာ ရရှိပါက အပျော်လွန်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှီနင်ကမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့သာ နေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီစစ်ယင်ကတော့...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် မတတ်သာသလို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကျော်ကြားမှုမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏နာမည်က ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေ ထားလိုက်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျယ်ဝမ်ယွဲ့၏ ခွန်အားကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ... ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် တတိယအဆင့်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းကပေးတဲ့ ဆေးပြားတွေကို ရပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း သောက်လိုက်တာလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဒြပ်စင်နယ်ပယ်ကို ပြန်ရောက်တာ”</p> <p> </p> <p>“အရာအားလုံး အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်တော့ အရည်အသွေးပြောင်းလဲခြင်းတစ်နယ်ပယ်ကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းမြစ်ပြောင်းပြန်ဆေးပြားကို မသောက်မီက သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်တွင် ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အခြေခံသာ ထိခိုက်မသွားခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျယ်ဝမ်ယွဲ့သည် နှမြောတသဖြစ်မိသော်လည်း ကျရှုံးမှုအပေါ်  စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြင်တွင်မူ မိစ္ဆာသားရဲကျမ်းစာလိပ်ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခြင်းကပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေကို ကြုံတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ စီနီယာအစ်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုပြီး တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ။ တကယ်လို့ စီနီယာအစ်မရဲ့ အခြေခံသာ ပြန်ကောင်းလာရင် သေချာပေါက် တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရင်းမြစ်ပြောင်းပြန်ဆေးပြားကို သောက်ပြီးမှတော့ ငါ့အခြေခံက ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ကောင်းလာနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခံစားချက်များမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ... ဒါကို လက်ခံပေးပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဆေးပြားတစ်ပြား ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက စီနီယာအစ်မရဲ့ ထိခိုက်သွားတဲ့ ပါရမီကို ပြန်ပြုပြင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးပြားပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းမှ ဆေးပြားများသည် ရွှီနင်၏ အသက်ဆေးကျမ်းကို အဆင့်ရှစ်သို့ မြှင့်တင်ပြီးနောက် ကျယ်ဝမ်ယွဲ့အတွက် အထူးဖော်စပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆေးပြားသည် ရင်းမြစ်ပြောင်းပြန်ဆေးပြားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆိုးကျိုးများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ရွှီနင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာစဉ်ကပင် ဤဆေးပြားကို ကျယ်ဝမ်ယွဲ့အား ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကျယ်ဝမ်ယွဲ့မှာ ဂိုဏ်းတာဝန်ခံတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီး ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော ကျယ်ဝမ်ယွဲ့မှာ ရွှီနင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။ “ဒီဆေးပြားက ငါ့အခြေခံကို ပြန်ကောင်းစေနိုင်တာလား... ဂိုဏ်းထဲက ဝါရင့် ဆေးဖော်စပ်သူတွေတောင် ရင်းမြစ်ပြောင်းပြန်ဆေးပြားရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ကုသနိုင်တဲ့ ဆေးပြားကို မဖော်စပ်နိုင်ကြဘူးလေ။ နင် ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ဆေးပြားကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးကသာ ဤသို့ပြောပါက ကျယ်ဝမ်ယွဲ့မှာ လိမ်နေသည်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က ထိုသို့ ပြောခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် ဆေးပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရခဲ့တယ်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှု နည်းစနစ် တိုးတက်လာပြီးနောက်မှာ စီနီယာအစ်မအတွက် ဒီပူချွင်းဆေးပြားကို အထူးဖော်စပ်ပေးခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အသက်ဆေးကျမ်းကို အဆင့်ရှစ်သို့ မမြှင့်တင်ခဲ့ပါက ပူချွင်းဆေးပြားကို သေချာပေါက် ဖော်စပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ လက်ထဲမှ ကြွေပုလင်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရွှီနင်အား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ဂျူနီယာမောင်လေးရွှီ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “စိတ်ကိုအေးအေးထားပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။ စီနီယာအစ်မ တံ‌ဆိပ်တော်နယ်ပယ်ကို အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဆက်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး စီနီယာအစ်မ။ ဂိုဏ်းကို အခုမှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ဆရာ့ကိုသွားတွေ့ဖို့ ပင်မတောင်ထိပ်ကို သွားရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားပါ... ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့က သူ့အား ဆွဲမထားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့သည် ရွှီနင်၏ ကျောပြင်ကို ကြင်နာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် သာယာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ထိခိုက်မှုမရှိသည့်အပြင် သူမ၏ နယ်ပယ်မှာလည်း တိုးတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီနင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ဝမ်ယွဲ့အား ဆေးပြားပေးပြီးနောက်တွင် ရွှီနင်သည် သူလုပ်ချင်နေသော တာဝန်တစ်ခုကို ထပ်မံပြီးမြောက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဆရာ အခုဆို ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေလောက်ပြီ...’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်မတောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်ထိပ်တွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော တပည့်များကို သူ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်သည် အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်ထံသို့ သွားရောက်နေကြောင်း၊ ခဏအကြာမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်သဖြင့် ရွှီနင်အား စောင့်ဆိုင်းရန် မှာကြားထားကြောင်း အဖြေရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုတပည့်က ဂိုဏ်းချုပ်တောင်ထိပ်တွင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်း၊ သူတို့မှာ ယခင်မျိုးဆက်မှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ပုံရကြောင်း ရွှီနင်အား ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီနင်သည် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်တောင်ဘက်မှ လူစိမ်းများကြောင့် ယခင်အကြီးအကဲများမှာ ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပင်မတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သူသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်၌ ထိုင်ကာ စစ်တုရင်ကစားနေသော အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ကြပြီး ရွှီနင်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်ရွှီနင်က အကြီးအကဲနှစ်ဦးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည်လည်း တပည့်တစ်ဦးပမာ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းတွင် မဟာအကြီးအကဲဟူသော ရာထူးမရှိသဖြင့် အတိအကျ ပြောရလျှင် ဤယခင်မျိုးဆက် အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းတွင် တရားဝင် ရာထူးမရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက ရွှီနင်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အကြီးအကဲက ၎င်းကို မြင်သောအခါ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ စစ်တုရင်ရုပ်ကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ပစ်တင်ကာ ခုံပေါ်မှ ရုပ်များကို ရှုပ်ထွေးသွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲက စစ်တုရင်ခုံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အကြီးအကဲကို အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲမှာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ရွှီနင်အား ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တာအိုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ မဟာဆရာကြီးတွေပဲ...’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဤလူနှစ်ဦး၏ ခွန်အားကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ‘ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုး ပြောခဲ့သလိုပဲ... ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းလို ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ အပေါ်ယံပြသထားတဲ့ ခွန်အားတွေတင် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ’</p> <p> </p> <p>“မင်းက အသက် ၃၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒီနှစ်မှာ အသက် ၂၁ နှစ် ရှိပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဪ...”</p> <p> </p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲသည် တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်မှ အားကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွေးအချို့မှာ ပြတ်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပါရမီ ကောင်းလိုက်တာ... တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲက အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အကြီးအကဲက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့ကွာ... မင်း အသက် ၂၁ နှစ်တုန်းက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်မှာပါ။ မင်းသာ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကို သွားမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် နေရာတစ်ခု ရရှိပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ အမှန်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အကြီးအကဲက သူ့အား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတို့ရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ထိုလူနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက ရွှီနင်အား မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်လေးခုကိုပါ တတ်မြောက်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားကြရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း တည်ထောင်ပြီးကတည်းက ရွှီနင်သည် ပါရမီအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင် ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်နှင့် အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် နောက်တစ်ကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းချန်ကောကို သတ်ပြီး သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်တာပဲ... မင်းက ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူဆောင်လာပေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ် မပြောမီမှာပင် အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်မှာ အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မီရှင်းယယ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ရွှီနင်သည် သူ၏ တပည့် ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဤမျှအထိ ထူးချွန်မည်မှန်း သူ သိခဲ့ပါက ထိုစဉ်က ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ရန်ဖြစ်ရလျှင်တောင်မှ ရွှီနင်အား သူ့တပည့်အဖြစ် လုယူခဲ့မိမှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... အကြီးအကဲနှစ်ဦးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်သည် ရွှီနင်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ တင်းမာနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီးပါပြီ ဆရာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အကြီးအကဲ ချိုးရန့်ရှန်း”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ပိန်ပိန်ပါးပါး အကြီးအကဲနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ အကြီးအကဲ တုယွမ်”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အကြီးအကဲနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်နှင့် အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်တို့သည်လည်း ထိုယခင်မျိုးဆက် အကြီးအကဲနှစ်ဦးအပေါ် အလွန် ရိုသေလေးစားမှု ရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အဲဒီလူဟောင်းတွေနဲ့ ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ ဂိုဏ်းနှစ်ခု ပူးပေါင်းမယ့်ကိစ္စကတော့ အပြီးသတ် အတည်ပြုလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ချိုးရန့်ရှန်းသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို ရွှီနင်အား ဖုံးကွယ်မထားပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကို သွားပြီး ပြည်နယ်သုံးခုကြားက မဟာမိတ်ဖွဲ့မယ့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို အတည်ပြုရမှာလား”</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းနှင့် ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းတို့မှာ သဘောတူညီမှု ရထားပြီဖြစ်ရာ ကျိဖုန်းပြည်နယ်၏ ပြည်နယ်သုံးခု မဟာမိတ်ထဲတွင် ပါဝင်မည့်ကိစ္စမှာ အတည်ဖြစ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ တုယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ငါတို့ သဘောတူညီမှု ရပြီးသား။ ငါတို့ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကို စုစည်းဖို့ပဲ စောင့်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူနှစ်ဦး ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့အခါ သတင်းအသစ်တစ်ခု ရခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ ချိုးရန့်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က လူတွေ အဆုံးမဲ့ချောက်နက်ရဲ့ မြောက်ဘက်က ပြည်နယ် ၁၇ ခုဆီကို ရောက်လာတာက အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမ အကြောင်းရင်းက ဝမ့်ယယ်လို့ ခေါ်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အကြောင်းရင်းကတော့ မိစ္ဆာသားရဲကျမ်းစာလိပ်လို့ ခေါ်တဲ့ ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>‘မိစ္ဆာသားရဲကျမ်းစာလိပ်...?’</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီနင်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save