Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှ ခရီးသွားများနှင့် တာဝန်ခွဲဝေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကူကျွမ့်နှင့် မီရှင်းယယ်တို့ကြားတွင် ရန်ငြိုးရန်စများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ၏တပည့်ဖြစ်သူက ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ သူ လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွှီနင်သည် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကူကျွမ့်အား သတ်ဖြတ်ခဲ့မည်ဆိုပါက မီရှင်းယယ်သည် သူ့အား သေချာပေါက် အပြစ်ပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူကျွမ့်က သူ့အား ဦးစွာသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မီရှင်းယယ်က ဤကိစ္စကို ဆက်လက်အရေးယူတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်အား ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် ဤကိစ္စ၏ ရိုက်ခတ်မှုများကို လျှော့ချနိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်သွယ်ကို သူ ရှာဖွေထားပြီးဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုများကို သိရှိပြီးနောက် မီရှင်းယယ်သည်လည်း ရွှီနင်၏ အကျပ်ရိုက်ခဲ့ရမှုကို ခံစားနားလည်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်၊ အခု မင်းက ဓာတ်စွမ်းအင်မျိုးစေ့တွေကို စုစည်းနိုင်သွားပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ တာအိုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း သေချာကာကွယ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်မှာ ဝမ်းသာနေမိသည်။ အကယ်၍ ကူကျွမ့်သာ အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ရွှီနင်ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး သေဆုံးသွားရခြင်းမှာ အလွန်နှမြောစရာကောင်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ ဆရာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာပင် သူသည် တာအိုနယ်ပယ်၏ ဓာတ်စွမ်းအင်မျိုးစေ့များကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း မီရှင်းယယ်က သတိထားမိခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က စွမ်းအင်မျိုးစေ့ ခြောက်ခုအထိ စုစည်းနိုင်ခဲ့ကြောင်းကိုမူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ လောလောဆယ်တွင် နှစ်ခုသာ စုစည်းနိုင်သေးကြောင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ပြန်တော့။ ဒီနေ့ ငါတို့ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့အမိန့်ကို အချိန်မရွေး လက်ခံနိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားပါ။ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကလာတဲ့ သတင်းတွေအရ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က လူတွေ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုဆီကို ရောက်လာကြတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ချွင်းကူပြည်နယ်…</p> <p> </p> <p>အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီး၏ ကမ်းခြေတစ်ခု၌…</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီး၏ ပြင်ပမှလူများ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုဆီသို့ လာရောက်ရာတွင် မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးသည် အနက်ရောင်နှင့် အပြာရောင်များ ရောယှက်နေလေသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ လှိုင်းတံပိုးများ အလိပ်လိုက် ထနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းလျက် လျှပ်စီးများ လက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ထဲတွင် သင်္ဘောတစ်စင်းမှာ ရွက်လွင့်နေ‌လေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘော၏အပြင်ဘက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းတံပိုးများနှင့် ရေအောက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကို တားဆီးပေးထားသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အလွှာပါးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကုန်းမြေကို မြင်ရပြီ”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်း၌ လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုကို ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>အခြားတပည့်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရာတွင် သူတို့သည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသင်္ဘောပေါ်တွင် တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များစွာ ပါဝင်လာသည်။ သူတို့အပြင် အဆင့်မြင့်ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာကျော်ခန့်လည်း အတူပါလာကြသေးပေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ အကာအကွယ်သာ မပါဝင်ခဲ့ပါက သူတို့သည် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးအား အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ဒီအကြောင်း သွားပြောလိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p>တပည့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောခန်းအတွင်းမှ လူအချို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးဆောင်လာသူမှာ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး စူးရှသော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်ပွင့်များသဖွယ် တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အသွင်အပြင်မှာ အသက်သုံးဆယ်အောက်ဟု ထင်ရသော်လည်း နှစ်ပေါင်းရာချီသော ဘဝအတွေ့အကြုံများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အနောက်တွင် သူနှင့်ပုံစံတူ ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငါးဦး ပါလာသော်လည်း ထိုသူများ၏ ဝတ်ရုံများမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အနောက်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူများအားလုံးမှာ နုပျိုသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အိုမင်းရင့်ရော်မှု အရိပ်အယောင်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ကွာခြားနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤလူများအားလုံးသည် တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>တာအိုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအသွင်အပြင်ကို ထာဝရ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုဆီကို ရောက်လာခဲ့ပြီ...”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက အဝေးမှ ကမ်းခြေကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးရှိ လူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်”</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူ၏အနောက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ “ကျုပ်တို့ ကုန်းပေါ်တက်တော့မယ်ဆိုတော့ ကျုပ်တို့နောက်က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကလူတွေလည်း မကြာခင် လိုက်မီလာတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေထဲမှာ ငါ့ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်မှ မပါပါဘူး။ စိတ်မပူနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက လူတွေက ကျုပ်တို့ခရီးစဉ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုသိနေမှာ စိုးရိမ်မိတယ်။ သူတို့က အဘိုးအိုဝမ့်ယယ်နဲ့ မိစ္ဆာသားရဲပန်းချီကားလိပ်ကို ရှာတဲ့နေရာမှာ ကျုပ်တို့နဲ့ အပြိုင်ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အကြီးအကဲက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမှာ အခြေချထားပြီးသားလေ။ သူတို့က ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေပဲ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုပေမဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က တော်တော်ခိုင်မာတယ်။ သူတို့သာ ကျုပ်တို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ အရေးနိမ့်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ၏လက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါတို့ ကုန်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ သီးခြားစီ လှုပ်ရှားကြမယ်။ တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် ခြောက်ယောက်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေတာပဲ။ ဒီလောက်အင်အားမျိုးကို ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့တဲ့ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုထဲက ဘယ်သူကမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့သာ လူစုခွဲပြီး ပြည်နယ်အသီးသီးက အဓိကဂိုဏ်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ လေသံမှာ သူ၏စွမ်းအားအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူနှင့် သူ၏အနောက်ရှိ အကြီးအကဲများသည် အစီအစဉ်များကို စတင်ရေးဆွဲကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သင်္ဘောကြီးမှာ ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများမှာ ခိုင်မာသော မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းလျှောက်လိုက်ရချိန်တွင် လုံခြုံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟင်’</p> <p> </p> <p>တပည့်များအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲငါးဦး၏ မျက်နှာများမှာမူ လေးနက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမှာ တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ မရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်များလား”</p> <p> </p> <p>တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်သည် ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခု၏ လေထုအတွင်း၌ လွန်စွာပါးလွှာနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဆင့်အတန်းသည် သူတို့အား သက်သောင့်သက်သာမရှိစေပေ။ သာမန်လူများ မြေပြန့်ဒေသမှ တောင်ပေါ်ဒေသသို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အဆင့်တက်ဖို့မပြောနဲ့၊ တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးမှာ ချီစွမ်းအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့တောင် ခက်ခဲလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲတစ်ဦးက စတင်ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ၏နယ်ပယ်က ပိုမိုမြင့်မားသဖြင့် ထိုအခြေအနေကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေလျှင်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားမည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူကြနဲ့”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီကလူတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ သိပ်အားစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း ရောက်လာရင်တောင် သူတို့လည်း ငါတို့လိုပဲ အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီအခြေအနေကို ကြိုမတွေးထားမိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ငါတို့ဆီမှာ စွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးပြားတွေ အများကြီး ပါလာတာပဲဟာ...”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက သူတို့ကို အာမခံချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ငါတို့ ကုန်းပေါ်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့… အားလုံးပဲ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းက ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုရဲ့ မြေပုံတွေကို ရထားကြပြီမလား။ ကဲ... မင်းတို့ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်တွေကို သွားထမ်းဆောင်ကြတော့”</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ အဘိုးအိုဝမ့်ယယ် ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲပန်းချီကားလိပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ သေချာပေါက် ဆုလာဘ်ကြီးကြီး ချီးမြှင့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤတပည့်များအားလုံးသည် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာမှ ခရီးမထွက်ဖူးကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်များအနေဖြင့် သူတို့မှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်မူ ခေါင်းငုံ့ကာ နှိမ့်ချစွာနေထိုင်ခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူတို့ကို ကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ အားလုံးက တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ မောက်မောက်မာမာ နေချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသည် တက်ကြွနေသော တပည့်များကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုတို့ တောက်လောင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘အဘိုးအိုဝမ့်ယယ်ကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ဆီကနေ ဂိုဏ်းအမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ရယူပြီးတာနဲ့ ငါတို့က အင်ပါယာနန်းတော်က အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အစစ်အမှန်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်။ အဲဒီနောက် မိစ္ဆာသားရဲပန်းချီကားလိပ်ကိုရယူပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို မွေးမြူမယ်။ ပြီးရင် တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့ ကုန်သွယ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မြှင့်တင်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာ ငါတို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရလာလိမ့်မယ်’</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်…</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း…</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်နှင့် ဟယ့်မင်ယဲ့တို့သည် အစည်းအဝေးခန်းမသို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆင့်ခေါ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လူအများအပြား ထိုင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်နှင့် ဟယ့်မင်ယဲ့တို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ လက်ရှိအကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် ယခင်အကြီးအကဲဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်မျိုးဆက် အကြီးအကဲများအားလုံးသည် အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးမားသူများ မဟုတ်ကြဘဲ အချို့မှာ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤနေရာသို့ လာရောက်စုဝေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်၊ ချိုးရန့်ရှန်းနှင့် တုယွမ်စသည့် ယခင်မျိုးဆက် အကြီးအကဲဟောင်းနှစ်ဦးတို့သည် သူတို့၏ နေရာများတွင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ အားလုံးကို ဒီကိုခေါ်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က လူတွေ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုဆီကို ရောက်လာကြပြီဆိုတဲ့အကြောင်း အသိပေးချင်လို့ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ဤအစည်းအဝေးကို ဦးဆောင်ကျင်းပသူမှာ အကြီးအကဲ ချိုးရန့်ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်း ထိုနေ့ရက် ရောက်လာချိန်တွင်မူ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုနယ်ပယ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာကျော် ပါလာတယ်လို့ ကြားရတယ်။ သူတို့က ချွင်းကူပြည်နယ်မှာ အရင်ဆုံး စခန်းချပြီး နေရာအနှံ့ကို ပြန့်ကျဲသွားကြပြီတဲ့။ အခုဆိုရင် သူတို့က နေရာအနှံ့ကို ရောက်နေကြပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီ။ အဲဒါကြောင့် ပြည်နယ်အတော်များများက သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူတို့လူတွေက မကြာခင် တောင်ဘက်ကို ဆင်းလာပြီး ကျိဖုန်းပြည်နယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာကြတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲချိုးရန့်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို သေချာစေဖို့အတွက် ဒီနေ့ အားလုံးကို တာဝန်တွေ ခွဲဝေပေးသွားမယ်။ တချို့က ဂိုဏ်းထဲမှာ နေရစ်ခဲ့ရမှာဖြစ်ပြီး တချို့က အခြေခံအားနည်းတဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေကို သွားစောင့်ရှောက်ပေးရလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်း လုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့က သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရထားပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူတွေ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ထဲကို ဝင်လာပြီးနောက် သူတို့ဘက်က ဖော်ရွေမယ်ဆိုရင် ငါတို့က ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့က အင်အားသုံးပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စအတွက် ဘယ်သူမှ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်းကနေ လူတွေစေလွှတ်မယ်လို့ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက သတင်းပို့ထားပြီးပြီ။ ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်လူက အင်အားသုံးပြီး တကယ်တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင် ဒီက ငါတို့လို အရိုးဆွေးကြီးတွေ အများကြီးကလည်း တာအိုနယ်ပယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်ပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ပေးလို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချိုးရန့်ရှန်းသည် အစည်းအဝေး၏ အကြောင်းအရာများကို ဦးစွာရှင်းပြပြီးနောက် အားလုံးကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးမှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြည်နယ်သုံးခုလုံးက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ...’</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်၏မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မသိရသေးသော ဧည့်သည်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် သတိကြီးစွာ ထားတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ရွှီးဟူကျွင်းနဲ့ မီးခိုးရောင်လေးတို့ရဲ့ သတင်းလည်း မကြားရသေးဘူး...’</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်သားရဲများ၏ ဇာတိမြေမှ ပြန်မရောက်လာကြသေးချေ။</p> <p> </p> <p>‘ငါမသွားခင် သူတို့ ပြန်မရောက်လာဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို လိုက်ရှာနိုင်အောင် သူတို့အတွက် သတင်းစကားပါးခဲ့ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်’</p> <p> </p> <p>သူ့ကို မည်သည့်နေရာသို့ တာဝန်ချထားမည်ကို ရွှီနင် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ပြီးတော့ ဂိုဏ်းအသီးသီးအတွက် အစောင့်တွေကို တာဝန်ခွဲဝေပေးပါမယ်”</p> <p> </p> <p>ချိုးရန့်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီခွဲဝေမှုတွေကို ငါ၊ ဂိုဏ်းချုပ်၊ အကြီးအကဲတုယွမ်၊ အကြီးအကဲ သွမ့်ချင်းဟွေးနဲ့ တခြားသူတွေ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးထားတာပါ။ မင်းတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာရှိရင် အချိန်မရွေး ထင်မြင်ချက်ပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချိုးရန့်ရှန်းသည် တာဝန်များကို စတင်ခွဲဝေချထားပေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်က ဂိုဏ်းကို အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲရမယ်”</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ ယွမ်ချန်က ဂိုဏ်းမှာပဲ နေရစ်ခဲ့ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>ချိုးရန့်ရှန်းက တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပြောသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်ရွှီနင်က ယွဲ့ဝမ့်ဂိုဏ်းမှာ တာဝန်ယူရမယ်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save