Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၂ - သူ့အတွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် အိုင်ဗီကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှက်သွေးဖြန်းပြီး နားရွက်ကလေးများ နီမြန်းနေသည့် သူမ၏ပုံစံမှာ သူ၏နှလုံးခုန်သံကို တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်း‌ရောင်ဆံနွယ်များကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့ထားသည့် သူမ အလွန်ပင် နုနယ်လှပနေသည်။ နွေအပူရှိန်ကြောင့် ဝင်းပသော အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးစက်ကလေးများ စို့နေပြီး လျော့ကျနေသော ဆံနွယ်အချို့က ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲတွင် ထမင်းချိုင့်လေးကို ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည့် သူမ၏ ပုံစံမှာ လတ်ဆတ်သော မက်မွန်သီးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းမည့်ပုံစံပဲ။ သူမကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်ချင်သလိုလို ကိုက်စားပစ်လိုက်ချင်တဲ့စိတ်များ တဖွဖွ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်က ကားပေါ်တွင် သူမက သူ့ကို ဖက်ခဲ့သည့် အမှတ်တရကြောင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် မူးဝေနေသည့်အလား သူမရှိရာဘက်သို့ အသာယိုင်လဲလိုက်ပြီး "အင်း..." ဟု ညည်းတွားသံသဲ့သဲ့နှင့်အတူ ဟန်ချက်ပျက်သလို လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်မိသည်။ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရေးပျက်၊ အစားပျက်နေသည်ဟူသော ဟင်နရီ၏ စကားကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း ဆိုင်းလက်စ်တစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် အားအင်ချည့်နဲ့နေပြီလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်းလက်စ်" သူမက သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲကာ ပုခုံးပေါ်သို့ မှီတွယ်စေရင်း အလန့်တကြား ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်ငွေ့က နွေးထွေးပြီး ကိုယ်ြလေးလံနေသဖြင့် ခဏတာ ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း ထိုစိတ်ကို အမြန်ဖယ်ဖျောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုင်ဗီ..." ဆိုင်းလက်စ်က သူမ၏ နားပါးသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို အခန်းအထိ လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ အခု လမ်းဆက်လျှောက်ဖို့ အားတောင် မရှိတော့ဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့" အိုင်ဗီက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ သူ့ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွဲကူလိုက်သည်။ သူမသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ယာဉ်များ ရပ်နားထားရာဘက်သို့ သူ့ကို တွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ တိုင်တစ်တိုင်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဟင်နရီက မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ချောင်းကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဗိုလ်ကြီးကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ကို ဘယ်လို နာကျင်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတာပဲ" ဟု ကိုယ့်ဘာကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူရထားသည့် ဆားထုပ်လေးတွေကို ကြည့်ကာ "ဒီဆားထုပ်တွေသာ မရှိရင် အခုချက်ချင်း သွားဖော်ပစ်လိုက်မှာ" ဟုလည်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟင်နရီက ထွက်မသွားသေးဘဲ ထွက်ခွာသွားသော ကားကို ငေးကြည့်ရင်း "အိုင်ဗီလို နတ်သမီးမျိုးက ငါတို့အသိုင်းအဝိုင်းမှာပဲ ရှိသင့်တာ။ အဲဒါကြောင့် ဗိုလ်ကြီးက သူမကို မရရအောင် သိမ်းပိုက်နိုင်ရမယ်" ဟု ဆိုကာ ဆားထုပ်လေးတွေကို ရတနာတစ်ခုလို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမီလီယာကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခုန်သံကို ဘယ်လို ဖမ်းစားရမလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရမယ်။ တခြားလူက အိုင်ဗီကို လာမလုခင် ဗိုလ်ကြီးကို ပြန်သင်ပေးရမယ်။ အကယ်၍သာ အိုင်ဗီကို တခြားလူ လုသွားရင်တော့ ငါ သွေးမျက်ရည် ကျမိမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သာ ဟင်နရီ၏ အတွေးကို ကြားသွားပါက သူ့ကို ရိက္ခာဖြတ်ပြီး စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခန်း တစ်ပတ်တိတိ လုပ်ခိုင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဆိုင်းလက်စ်မှာ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ကားထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိုင်ဗီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုင်းလက်စ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မူးနေတယ်ဆိုရင်... အိမ်မပြန်ခင် ဒီမှာပဲ ခဏရပ်ပြီး နေ့လယ်စာ အရင်စားလိုက်ရအောင်လေ" ဟု သူမက အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ပင်ပန်းနေသော စစ်သားတစ်ယောက်နှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ အိုင်ဗီက ထမင်းချိုင့်ကိုဖွင့်ကာ အထဲမှ အစားအသောက်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့က ကားတစ်စီးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆိုင်းလက်စ်က စားမည့်အစား ဇွန်းကိုသာ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးအတိုင်ူ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဇွန်းကိုတောင် မ မနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်..." ဟု သူက အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ကျွန်မကို  ခွံ့ခိုင်းပေးစေချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် မတ်လိုက်ပြီး "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... မငြင်းပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ ကြောင်အကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူက ကျန်းမာသန်စွမ်းနေဆဲ၊ အသားအရေကလည်း ကောင်းမွန်ပြီး မျက်လုံးများကလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော် ဇွန်းကို မ မနိုင်ဘူးဟု ပြောနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ကွင်းညိုညိုလေးတွေကို မြင်သွားသောအခါ စိတ်ပြန်ပျော့သွားသည်။ သူ တကယ်ကိုပဲ အိပ်ရေးပျက်နေခဲ့တာလေ။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ ဇွန်းဖြင့် ထမင်းကို ခပ်လိုက်ပြီး "ပါးစပ်ဟဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်ကလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပါးစပ်ဟပေးလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ခွံ့ကျွေးသမျှကို တစ်လုပ်ချင်း စားနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက သူမမျက်နှာထံမှ ခွာမသွားပေ။</p> <p> </p> <p>'သူမ ငါ့ကို ခွံ့ကျွေးနေတာပဲ... သူမ ငါ့ကို တကယ် ဂရုစိုက်တာပဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကံအကောင်းဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းချိုင့်ထဲက အစားအသောက်တွေ ကုန်ခါနီးတွင် ဆိုင်းလက်စ်က အရေးကြီးသောအကြောင်းအရာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုင်ဗီ" သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နိုက်ဘိန်း မိသားစုအကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ"</p> <p>အိုင်ဗီ ကိုယ်လေး တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂေါ့သမ်မြို့မှာတော့ သူတို့အကြောင်း ဘာမှတ်တမ်းမှ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။ အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်စိတ်များနေသဖြင့် သူတို့ကို ဘာမှ သေချာမမေးမြန်းခဲ့မိပေ။ နာမည်နှင့် အသံကိုသာ သိခဲ့ပြီး ရုပ်ပုံလွှာအစစ်အမှန်ကို မသိခဲ့ချေ။ တကယ်လို့သာ သူတို့ ရုပ်ရည်ကို သိခဲ့လျှင် အရာအားလုံးက ပို၍ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆိုင်းလက်စ်က အမြန်ပင် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကိုယ် လက်မလျှော့ပါဘူး။ မြောက်ပိုင်းဘက်မှာ စပြီး ရှာဖွေနေပြီ။ အဲဒီမှာ မတွေ့ရင်လည်း တောင်၊ မြောက်၊ အရှေ့၊ အနောက် အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို ရှာပေးပါ့မယ်။ တစ်လလောက်ပဲ အချိန်ပေးပါ။ သူတို့ကို တွေ့အောင် ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က... သူမအတွက် ဤမျှအထိ ကြိုးစားပေးနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>အတိတ်ဘဝရော၊ ယခုဘဝမှာပါ သူမ၏ ဆန္ဒကို အရာရာထက် ဦးစားပေးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ တခြားလူဆိုလျှင် လက်လျှော့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်းလက်စ်ကမူ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော်လည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အိုင်ဗီက တစ်ခုခုကို တွန့်ဆုတ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်းလက်စ်..." သူမက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ "ဒေမီယန် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကိုလည်း သိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ဘာကြောင့်လဲဟု မမေးပေ။ သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "သူ ဘယ်တုန်းက ပျောက်သွားတာလဲ" ဟုသာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်ကပါ"</p> <p>"ငါ ရှာပေးပါ့မယ်" ဆိုင်းလက်စ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ဆသချာလှသည်။ "ဒါကို ကိုယ့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သူမကို ကူညီရုံတင်မကဘဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစစအရာရာ ဝန်းရံပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့..." ဆိုင်းလက်စ်က အိုင်ဗီ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ရင်း "ဘာလို့ တပ်ရင်းထဲကို ရောက်နေတာလဲ။ အကူအညီ တစ်ခုခု လိုလို့လား... ဥပမာ စွမ်းအင် အမြူတေတေတွေ စုဆောင်းတာမျိုး"</p> <p>သူ စကားမဆုံးသေးသော်လည်း အိုင်ဗီ နားလည်လိုက်သည်။ သူမက ခပ်တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တာလီယာ တောင်းထားတဲ့ အမြူတေ ၁၀၀၀ ကို လာအပ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ အဲ့ဒါတွေအတွက် ကိုယ် ကူညီ... နေဦး... ဘာပြောလိုက်တယ်" အိုင်ဗီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်းလက်စ် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>သူမ အမြူတေ အခု ၁၀၀၀ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည့်အပေါ် အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ပေ... သူမက ထိုအရာကို သူ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကြောင့်သာ အံ့အားသင့်နေခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save