Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၃ - သိမ်းကျုံးတိုက်ခိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဒုတ်... ဒုတ်…</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်၏ ရင်ခုန်သံမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်နေပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ရင်ဘတ်ထဲမှပင် ထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ ယခင်က ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသာ သေချာခဲ့သော ယုံကြည်ချက်မှာ ယခုမူ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ သူ့ကို သဘောကျနေတာ။ တကယ်ကို သဘောကျနေတာပဲ။</p> <p>အိုင်ဗီကလည်း ဆိုင်းလက်စ်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အစိမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးများ ယှက်သန်းသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းအရောင်သည် ခဏတာအတွင်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုင်းလက်စ်ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင်... </p> <p> </p> <p>ဤအနက်ရောင်မျက်ဝန်းအိမ်များသည် မြရောင်မျက်ဝန်းများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတိုင်းကို ရစ်မူးသွားစေနိုင်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခံစားချက်များ ပြင်းထန်နေသော ဆိုင်းလက်စ်သည် အိုင်ဗီ၏ ငေးမောနေသော မျက်နှာလေးကို မြင်သောအခါမှ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။ ဤစွမ်းအင် အမြူတေ အခု ၁၀၀၀ ရရှိရန် သူမ ဘယ်လောက်အထိ ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရမလဲဟာ တွေးမိကာ သူ ရင်ထဲက နာကျင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... ဒဏ်ရာများ ရထားသေးလား။ ရှိရင် ပြပါဦး၊ ကိုယ် ဆေးထည့်ပေးမယ်" ဆိုင်းလက်စ်က စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်" အိုင်ဗီက သူ၏ နူးညံ့လှသော အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲသည့်အနေဖြင့် "ဒါနဲ့... ရိုနန်၊ မာ့ခ်နဲ့ ပီတာတို့ သုံးယောက်လုံးကို လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ဘယ်တော့လောက် ခေါ်လာပေးနိုင်မလဲလို့ မေးမလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်လွှာချလိုက်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ။ မင်းက ဒီလိုမျိုး ခြောက်လှန့်နေရင် သူမ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်။ နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံစမ်းပါ။ ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ပဲ သူမဆီကို ချဉ်းကပ်ပါ’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးလိုက်မိပြီးနောက် ရင်ထဲက လေးလံသော ခံစားချက်များ လွင့်ပြယ်သွားကာ "မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ကို မင်းဆီ ခေါ်လာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အက်ဒဝပ်နှင့် ချိန်းထားသည့် အချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမက </p> <p>"ရှင့်ကို အခန်းအထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" ဟု ပြောလ်ုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က သူမ၏ စကားထဲတွင် ထူးခြားမှုကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး "မင်း အခန်းကို ပြန်မလာဘူးလား" ဟု သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း၊ လုပ်စရာ အလုပ်လေးတွေ ရှိသေးလို့..." အိုင်ဗီက စကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း ဆိုင်းလက်စ်က ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကိုယ်လည်း လိုက်ခဲ့ပြီး ကူညီပေးမယ်လေ" ဆိုင်းလက်စ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အက်ရှရှဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကြောင့် အိုင်ဗီမှာ လက်ခံမိတော့မလိုပဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထားပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ့်... ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးမို့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲလား။ ဆိုင်းလက်စ် စိုးရိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ အနေအထားကို သိသဖြင့် ထပ်ပြီး မေးမြန်းတာမျိုး မလုပ်ရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အိုင်ဗီသည် ဆိုင်းလက်စ်ကို အခန်းသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဆိုင်းလက်စ်၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကိုင်းလိုင်း လူနေရပ်ကွက်သို့ ရောက်သောအခါ အိုင်ဗီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဇမ်ဘီများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။ အဆင့်မြင့် ဇမ်ဘီတွေက ပိုတောင် များနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်စရာကောင်းသည်မှာ... မနေ့ကအထိ အဆင့် (၁) ဇမ်ဘီတွေက အင်အားမကြီးခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အရေအတွက် အများဆုံး ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ကို ထိန်းထားကာ လမ်းမှာတွေ့သော ဇမ်ဘီအချို့ကို ရှင်းလင်းပြီး လှေကားဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဇမ်ဘီတွေကို တိုက်ခိုက်နေသော အက်ဒဝပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက အလုပ်ပြီးသွားသည်နှင့် အိုင်ဗီကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အိုင်ဗီ သယ်လာသော အိတ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ပို၍ ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အိုင်ဗီကို ကူသယ်ပေးရင်း သူတို့နှစ်ဦး အက်ဒဝပ်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဇမ်ဘီများ၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်မိစေရန် နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာ လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိတ်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီးနောက် အက်ဒဝပ်က ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးဖြင့် အိုင်ဗီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါက လုပ်ခလစာလား"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရာ သူ အလွန် ကျေးဇူးတင်သွားသည်။ ဘာကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းမှ မတင်ခဲ့ရဘဲ အလုပ်ရွေးချယ်ခံရခြင်းမှာ အိုင်ဗီက သူ့အတွက် ကောင်းသတင်း ပြောပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူက ငုံ့လိုက်ပြီး ရိက္ခာတွေကို နှစ်ပုံ ပုံလိုက်ကာ တစ်ဝက်ကို အိုင်ဗီအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းသာ မရှိရင် ငါ ဒီအလုပ်ကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>အိုင်ဗီ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ အက်ဒဝပ်က ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လုပ်ခ၏ တစ်ဝက်ကို ပေးလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ လောင်းကြေး အောင်မြင်သွားပြီဟု ဆိုရမည်။</p> <p> </p> <p>အက်ဒဝပ်သည် အသက်ရှင်သန်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသော်လည်း သူ့ကို ကူညီခဲ့သူတွေကို မေ့လျော့မထားပေ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး" အိုင်ဗီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရှင် အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်သရွေ့တော့ သူဌေးက ကျွန်မကိုလည်း အပိုဆုကြေး ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အက်ဒဝပ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ငါ အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နောင်ကျရင် အကူအညီ လိုတာရှိရင် ငါ့ကို လာရှာပါ"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အလုပ်အကြောင်း အသေးစိတ်ကို ပြောပြပြီးနောက် အက်ဒဝပ်၏ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များအောက်မှ သူမ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်း ပြန်မသွားသေးဘဲ အိုင်ဗီသည် ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစု အရင်က နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းကို ဝင်ရောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစု၏ မီးဖိုချောင် အသုံးအဆောင်တွေကို သူမ မကြိုက်သဖြင့် မယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လျှပ်စစ်မီးဖိုကိုတော့ ယူလိုက်ပြီး နေရာအနှံ့ကို သိမ်းကျုံးရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစု လက်နဲ့ ထိတွေ့ထားသမျှ အရာအားလုံးကို သူမ သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်မှာ။ မကြာခင်မှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မသုံးနိုင်ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ၊ နောင်ကျရင် ပြန်ရောင်းစားလို့ ရတာပဲ။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးသော အလုပ်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် ကားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်းလက်စ်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဆိုင်းလက်စ်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှလွဲ၍ သူမသည် သူ့အတွက် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိသလောက်ပင်။ ဆိုင်းလက်စ်မှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အလုပ်တွေနှင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း သူမအတွက်တော့ အမြဲတမ်း အချိန်ပေးပြီး ချက်ပြုတ်ပေးတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်၊ ပြန်ရောက်ပြီလား။ သွား ရေချိုးလိုက်ဦးလေ၊ ဟင်းတွေလည်း ကျက်ခါနီးပြီ" ဆိုင်းလက်စ်သည် အပြာရောင် ခါးစည်းလေးကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဇွန်းခွက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ တီရှပ်အဖြူနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသော သူ့ပုံစံက အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် သူ့ကို အနောက်ကနေ ပြေးဖက်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး "အင်း" ဟုသာ အေးစက်စက် ပြန်‌ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ သန်မာသော လက်မောင်းကြွက်သားတွေကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ ဧည့်သည်ခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ကူးထဲက နေရာလွတ်ထဲမှာပဲ ရေချိုးပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာမှ မဖြစ်သလို မျက်နှာထားဖြင့် အလွန် အရသာရှိသော ဝက်သားနှပ်ကို စားလိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နောင်ကျရင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက ရှားပါးသွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး အစားအသောက်တွေက ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်သွားတော့မည်။ ယခုမူ ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်နေသည့်နှယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်၏ လက်ရာမှာလည်း အနေအထား တစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်‌ လေ။ အိုင်ဗီသာ ဒီဝက်သားနှပ်ကို ချက်မည်ဆိုပါက ဆိုင်းလက်စ်၏ လက်ရာကို မှီမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ရဲရဲကြီးပြောရဲသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ အရသာခံ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်းလက်စ်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ရရှိရန်အတွက် သူမ၏ အစာအိမ်ကို အရင် သိမ်းပိုက်ရမည်ဟု ဆိုကြသည် မဟုတ်လား။ အမှန်တကယ်မှာ မယားမှပြောသင့်သော စကားဖြစ်သည်။ သူ အတိအကျ လုပ်ဆောင်နေတာလေ။</p> <p> </p> <p>ဤအရာကို အိုင်ဗီ၏ အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် သူ လုပ်ပါလိမ့်မည်။ သူ၏ လက်ရာကို စားရသည့် အကျင့် ဖြစ်သွားပြီဆိုလျှင် သူမသည် တခြားသူ၏ လက်ရာတွေကို အလိုလိုနေရင်း အရသာမရှိသလို ခံစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကြံဆိုးဖြင့် အတွေးထဲနစ်နေရင် ပြုံးမိသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save