Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၄ - ခြေလှမ်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် သူ့ထံသို့ မလွဲမသွေ ပြန်လာရပေလိမ့်မည်။</p> <p>အရသာရှိသော အစားအသောက်များကြောင့်ပင် သူမသည် သူ့အနားတွင်သာ နေထိုင်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်စရာ မရှိဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တော်လိုက်တဲ့ ငါ။ </p> <p> </p> <p>ညစာစားပြီးသည်နှင့် အိုင်ဗီက ပန်းကန်ဆေးရန် ထရပ်သော်လည်း ဆိုင်းလက်စ်က တားလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်ပဲ ဆေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>"ဟင့်အင်း၊ ရှင်က ဟင်းချက်ပေးတာလေ၊ ကျွန်မပဲ ဆေးပါရစေ" ဟု အိုင်ဗီက ဇွတ်အတင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ခေါင်းခါရင်း ရှင်းပြသည်။ "ရေက အရမ်းအေးတယ်။ မင်းရဲ့ ဓမ္မတာလာမယ့်ရက်က နီးနေပြီလေ၊ အအေးမိရင် ဗိုက်အောင့်တာ ပိုဆိုးလိမ့်မယ်"</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အိုင်ဗီသည် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ အခန်းထဲပဲ ပြန်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရှက်ရွံ့နေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆိုင်းလက်စ်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းပင် ငြိမ့်ပြလိုက်သေးသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကိုယ် မင်းအတွက် ဇီရာရေလေး ကျိုပေးမယ်"</p> <p>အိုင်ဗီ စကားတွေ ထစ်ကုန်သည်။ "မ... မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ... ကျွန်မဘာသာ လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"မရဘူး" ဆိုင်းလက်စ်က မကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။ "ကိုယ်ပြောတာ နားထောင်စမ်းပါ"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အိုင်ဗီကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောလေတော့သည်။ ဆိုင်းလက်စ်က ဇီရာစေ့ လက်ဖက်ရည်ဇွန်းတစ်ဇွန်းကို ရေတစ်ဝက်နှင့်ရောကာ ၁၀ မိနစ်ခန့် ဆူအောင်ကျိုပြီးနောက် ဇီရာစေ့များကို စစ်ထုတ်ကာ အိုင်ဗီအား သောက်ခိုင်းသည်ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနွေးလေး အနေတော် နွေးလာသောအခါ ဆိုင်းလက်စ်က သောက်ရန် အချက်ပြသည်။ သူမ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရသာကြောင့် သူမ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ခါးလိုက်တာ။ သို့သော် ဇီရာစေ့၏ အကျိုးကျေးဇူးကို အိုင်ဗီ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းက အစာကြေစေပြီး ဓမ္မတာလာစဉ်အတွင်း လေပွခြင်းနှင့် ဗိုက်အောင့်ခြင်းကို သက်သာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြိုတင်သောက်ထားခြင်းဖြင့် နာကျင်မှုကို သိသိသာသာ လျော့ပါးစေနိုင်သည်။ သောက်ပြီးသွားသောအခါ ဆိုင်းလက်စ်က သူမကို ချီးကျူးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"လိမ္မာတယ်" သူက ခွက်ကို လှမ်းယူရင်း ချီးကျူးလိုက်ရာ အိုင်ဗီ၏ ပါးပြင်များ ပို၍ နီမြန်းလာပြန်သည်။ စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းရန် သူမ တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ် ပြန်လာသောအခါ အိုင်ဗီကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင် လှဲနေနှင့်ဦး၊ ငါ ကိုယ်သွားချိုးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ: (ဟမ်) ဘာလို့ အဲဒီစကားက တစ်မျိုးကြီး ကြားနေရတာလဲ။</p> <p>'နင်ကတော့ တကယ်ကို မှောင်နေတာပဲ၊ ဘယ်လိုတွေ‌တောင် လျှောက်တွေးနေရတာလဲ' ဟု မိမိကိုယ်ကို ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်ထံမှသာ ရနိုင်သော သင်းပျံ့သော ရနံ့က သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ရစ်မူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရေချိုးခန်းတံခါးကို သူမ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်းလက်စ် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်မလာနိုင်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရင်း ထိုရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင့်တင်းနေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြေလျော့သွားပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးမှာ သူမအတွက် အဖိုးတန်လှသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ သိမ်းဆည်းထားချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဆိုင်းလက်စ်သည် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အိုင်ဗီမှာ မူလအနေအထားအတိုင်း ပြန်နေနှင့်ပြီဖြစ်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ သူမ မဟုတ်သည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးပြီ..." စကားပြောနေရင်း အိုင်ဗီ တန့်သွားသည်။ သူမ ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားအဖုအထစ်များက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အာရုံကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးမှာ ထိတွေ့ကြည့်ချင်စရာ ကောင်းလှသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများပင် ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးနှင့် သွယ်လျသော ခါး။</p> <p>ရေစက်ကလေးတစ်စက်သည် သူ၏ မေးရိုးမှတစ်ဆင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လည်စိဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ကြွက်သားများနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ စီးကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေစက်ကလေးသည် သူ၏ခါးတွင် ခပ်လျော့လျော့ ပတ်ထားသော အဖြူရောင် တဘက်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ပြောလေ့ရှိတဲ့ 'လမ်းလျှောက်နေတဲ့ စိတ်နှိုးဆွဆေး' ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို အိုင်ဗီ အခုမှ ကောင်းကောင်း နားလည်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခု ပြောမလို့လား" ဆိုင်းလက်စ်၏ အက်ရှရှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ နားရွက်ကလေးများ နီမြန်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ... မဟုတ်ဘူး... ရှင့်ကို... အဝတ်အစား အမြန်သွားဝတ်ဖို့ ပြောမလို့" အိုင်ဗီ ထိုစကားကို ပြောချလိုက်ပြီးသည်နှင့် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ ဆိုင်းလက်စ် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။ သူမကို စနောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အိုင်ဗီ၏ ဟန်ဆောင် ဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးစက္ကန့်ကတင် စကားပြောနေပြီးမှ အခုချက်ချင်း အိပ်ပျော်ချင်ဟန် ဆောင်နေသည်လား။ သိပ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က အိုင်ဗီကို ပြေးဖက်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းလိုက်ပြီး စောစောက အင်္ကျီအဖြူနှင့် ဘောင်းဘီအနက်ကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူသည် အိုင်ဗီ၏ အနားတွင် လှဲလျောင်းလိုက်ရာ ခဏတာ တောင့်ခဲသွားသည်။ အိုင်ဗီ၏ လာဗင်ဒါရနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း မမှန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အိပ်ယာအသားမကျခင်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ်...</p> <p>ဆိုင်းလက်စ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ရယ်မိတော့မည့်အဖြစ်ကို တားဆီးရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိုင်ဗီ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။ အိုင်ဗီနှင့် နီးကပ်သွားသောအခါ သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ လည်တိုင်နားမှာ ကပ်ပြီး အိပ်လို့ ရမလား" သူ၏ နူးညံ့ပြီး အက်ရှရှအသံ တိုးတိုးလေးကြောင့် အိုင်ဗီ၏ နားရွက်များ ပို၍ နီမြန်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော အားငယ်မှုကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ မကောင်းသော အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်များက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်" သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး စောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမက တည်ငြိမ်ချင်ဟန် ဆောင်နေသော်လည်း နီမြန်းနေသော မျက်နှာက အရာရာကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ လုံးဝ မတည်ငြိမ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်တွေကို သတိမထားမိဟန်ဆောင်ကာ သူမအနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို သူမ၏ နားရွက်နှင့် လည်တိုင်နားသို့ တိုးကပ်လိုက်ရာ နွေးထွေးသော ထွက်သက်ဝင်သက်များက သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် ညည်းသံ မထွက်မိစေရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမတော့ သွားပါပြီ။</p> <p>သူမက အဖြူထည် သက်သက်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အမင်း ထိခိုက်လွယ်လွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းသောညပါ" ဆိုင်းလက်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ အိုင်ဗီ ပို၍ ရင်ခုန်သွားရသည်။ သူမ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မငြင်းခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ... မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော ညအမှောင်အောက်တွင် သူနှင့် ပတ်သက်သော အတွေးတွေးက ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူမရဲ့ ခါးပေါ်က နူးညံ့နွေးထွေးသော လက်ဟာ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားတစ်ခုဖြင့်သာ ခြားထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအရာက လုံးဝ အကူအညီ မဖြစ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး သူမ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဂဏန်းများကို ရေတွက်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့တာလုံး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသက်ရှူသံ မှန်သွားသောအခါမှ ဆိုင်းလက်စ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတစောင်း မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စွမ်းအားကြောင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ ပိုမို စူးရှလာသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ၏ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မြန်ဆန်နေသော နှလုံးခုန်သံက သူ့ကို အရာရာ ပြောပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>'အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် မင်း ကိုယ့်ဆီကနေ ထွက်ပြေးနေတာပဲ အိုင်ဗီ... အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကို ကိုယ် ရှာပြီး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ ကိုယ် စောင့်မျှော်နေခဲ့တဲ့ အဲဒီ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို မင်း လှမ်းလိုက်ပြီဆိုတော့... ကျန်တဲ့ ခြေလှမ်း ၉၉ လှမ်းကိုတော့ ကိုယ် ကိုယ်တိုင်ပဲ လှမ်းလာခဲ့ပါ့မယ်'</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save