Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၅ - အိမ်မက်လား၊ အနာဂတ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူလဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ မိမိကိုယ်မှာ လုံးဝကွဲပြားနေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သေတ္တာများစွာ စီထပ်ထားသည့် ဂိုဒေါင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ဂိုဒေါင်တံခါး ပွင့်သွားပြီး ရင်းနှီးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းရောင်ဆံနွယ်ရှင် မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ဆိုင်းလက်စ်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်သွားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်ခဲသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမဟာ အဝတ်မပါပဲ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အနည်းငယ် သွယ်လျခဲ့သော သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ယခုမူ အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဖြူဖျော့သော အသားအရေမှာလည်း အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည့်နှယ် အသက်မဲ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အံ့သြဖို့ကောင်းသည်မှာ အိုင်ဗီ၏ ရုပ်သွင်မှာ ပို၍ ရင့်ကျက်နေခြင်းပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ အသက် ၂၆ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ် ရင်ထဲက နာကျင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားကာ သူ၏ ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုင်ဗီ... ဒီကိုလာ..."</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စကားသံကို သူမ မကြားရသကဲ့သို့ပင်။ အိုင်ဗီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား မျက်နှာထား၊ အသက်မဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို အင်္ကျီခြုံပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏လက်မှာ အိုင်ဗီ၏ ကိုယ်ကို မထိဘဲ လေထဲမှာပင် ပျောက်သွားသလို။ ဆိုင်းလက်စ် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် အိုင်ဗီသည် သေတ္တာတစ်ခုထဲတွင် ဝင်ပုန်းကာ ကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုင်ဗီ" ဆိုင်းလက်စ်က သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖုံးကို လုံးဝ မလှုပ်နိုင်ချေ။ သူ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အာရုံက အိုင်ဗီဆီမှာပဲ ရှိနေစဉ် ရင်းနှီးသလိုလိုနှင့် ခပ်ထန်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုင်ဗီလေး... ဘယ်မှာလဲ။ ထွက်လာစမ်းပါ။ မင်းကို ခေါင်းဆောင်ဆီ ပြန်အပ်ပေးရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် ထိုသူရှိရာသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "အိုင်ဗီကို အဲဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့။ သူမကို ချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း ရိုနန်"</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်။ ထိုသူက ရိုနန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ပကတိ ရိုနန်ထက် ပို၍ ရင့်ကျက်ပြီး ယုတ်မာသော ရုပ်ပေါက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသည့်အတိုင်း။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်မှာ ရိုနန်ကို အကဲခတ်နေဖို့အတွက် စိတ်‌ ရော အခြေအနေပါ အချိန် မရှိပါ။ သူ အိုင်ဗီကိုသာ ကာကွယ်ပေးချင်သည်။ သို့သော် ရိုနန်က သူ၏ အသံကို မကြားရသကဲ့သို့ ဆက်၍ စကားပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူက အိုင်ဗီကို ရှာတွေ့သွားပြီး မာ့ခ်အား... သူတို့သာ တစ်ခုခုလုပ်လျှင် အိုင်ဗီကို ဝေမျှသုံးစွဲနိုင်မည့်အကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က တခြား စကားအချို့ကိုလည်း ပြောသေးသော်လည်း အချို့မှာ ဝေဝါးနေသည်။ ဆိုင်းလက်စ်အတွက်မူ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်မှာ မာ့ခ်နှင့် ရိုနန်တို့က အိုင်ဗီအပေါ် ရမ္မက်ဇောဖြင့် ပြောဆိုနေကြပြီးနောက် ရိုနန်က အိုင်ဗီ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ သေတ္တာထဲမှ အကြမ်းပတမ်း ဆွဲထုတ်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ရိုနန်။ မင်း ဒီ‌ ခွေးကောင်။ တော်စမ်း။ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်။ သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း။ သူမ နာကျင်နေပြီလေ။ မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို ယုတ်မာနေရတာလဲ" ဆိုင်းလက်စ် အော်ဟစ်ကာ ရိုနန်၏ လက်ကို အတင်း တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ဘယ်သူကို့မှ ထိတွေ့၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် သူတို့က သူမကို ဆံပင်မှ ဆွဲကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ မည်သူမဆို မြင်လျှင် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆက်ဆံခံနေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော အားတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နှလုံးသားကို ပို၍ တင်းကျပ်သွားစေသည်မှာ အိုင်ဗီ ထွက်မသွားခင် ပြောသွားခဲ့သော နောက်ဆုံးစကားပင် ဖြစ်သည်။ သူမက အသည်းအသန် အော်ဟစ်ပြောခဲ့သည်။</p> <p>"အား... ကျေးဇူးပြုပြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားကြပါ။ အဲဒီ မိစ္ဆာက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး စော်ကားလိမ့်မယ်။ သူ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အဓမ္မကျင့်လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး..."</p> <p>ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက သူမကို အဓမ္မပြုကျင့်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရိုနန်၊ သူ၏ လက်ပါးစေ နှစ်ယောက်နှင့် အိုင်ဗီကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့သူရောပ့ အစိမ်းလိုက် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိကြတာလဲ။ သူ့ရဲ့ အိုင်ဗီကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့။</p> <p>သို့သော် ဒေါသထက် ပို၍ ခံစားရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုပင်။ အိုင်ဗီ ဘာတွေ ထပ်ပြီး ခံစားရဦးမည်ကို မသိဘဲ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံရသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။ မီးအိမ်အလင်းအောက်တွင် အိုင်ဗီ၏ ဘေးတစောင်း မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမကို ချက်ချင်းပင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်မိပြီး ရင်ခုန်သံများမှာလည်း အလွန်အမင်း မြန်ဆန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တော်သေးတာပေါ့။ ဒါတွေအားလုံးက အိမ်မက်ဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ သူမက သူ့အနားမှာ ရှိနေဆဲပဲ။ သူမ ဒီလိုမျိုးတွေ မခံစားခဲ့ရသေးဘူး၊ နောင်လည်း မခံစားရစေရဘူးလို့ သူ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက အိမ်မက်ပဲ။ ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့်လည်း သူမက ဒီနေ့ ရိုနန်ကို သတ်ချင်နေတာပဲ...'</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးနေရင်း ဆိုင်းလက်စ် တန့်သွားသည်။ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသည့်နှယ်။ သူ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးသော မေးခွန်းတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>'သူမ ဘာလို့ ရိုနန်ကို သတ်ချင်နေရတာလဲ'</p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူမ အနာဂတ်ကို မြင်ခဲ့လို့လား။ သူ မရှိတော့ဘဲ သူမ အဓမ္မပြုကျင့်ခံရပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့ရမယ့် အနာဂတ်လား...</p> <p>ဒါက အိမ်မက်မဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟူသော အသိက ဆိုင်းလက်စ်၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာပြန်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခေတ္တရပ်သွားသည်။</p> <p>အိပ်ပျော်နေသော အိုင်ဗီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရင်း </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အချစ်ရယ်၊ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရမယ့် ငရဲကို ကိုယ် ကိုယ်တိုင် ပြပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဟင်နရီထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် အေးစက်သောလေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုနန်၊ မာ့ခ်နဲ့ ပီတာတို့ကို လူသူဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ကြီး... ဘာလို့ အစီအစဉ်ကို အစောကြီး ပြောင်းလိုက်တာလဲ" ဟင်နရီ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဆိုင်းလက်စ်က အနည်းဆုံးတော့ အရိပ်အယောင် ပြလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်နရီသည် မိမိဖုန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဆိုင်းလက်စ် ဤကဲ့သို့ စကားပြောသည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက လူတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ဖူးသည်။ ဒီတစ်ခါရော ဘယ်သူက သူ့ကို သွားဆွလိုက်ပြန်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရိုနန်နှင့် သူ၏ လက်ပါးစေ နှစ်ယောက်သည် တပ်ရင်းအတွင်းရှိ လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဇမ်ဘီများလည်း မရှိဘဲ မာ့ခ်၏ တုန်ရီနေသော အသံသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်။ ဗိုလ်ချုပ် ဖရန့်ခ်က ဘာလို့ ငါတို့ကို ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရုတ်တရက် ခေါ်ရတာလဲ။ ငါတို့ ပြန်သင့်တယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save