Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၆ - အတိတ်ကို အခြေခံသော အနာဂတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရှူး... မင်းကတော့ တုံးလိုက်တာ။ ငါပြောပြီးပြီပဲ၊ ဒီလို ဆက်သွယ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ငါနဲ့ ငါ့ဦးလေးပဲ သိတာ။ သူ ငါ့ကို အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု ခိုင်းစရာ ရှိလို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးတာနေမှာပေါ့" ဟု ရိုနန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မာ့ခ်ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... ဒီမှာက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ငါတော့ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က မျက်လုံးအသာလှန်လိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ "မင်းက အမှောင်ကြောက်နေတာပါ။ စိတ်လျှော့စမ်းပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် နံရံတစ်ခု၏ အနောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သုံးယောက်လုံး ခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ဆိုင်းလက်စ် ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် အေးစက်မှောင်မှိုက်နေသည်။ သူသည် ပုံမှန် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်မထားဘဲ ရိုးရိုး အနက်ရောင် ဂျာကင်နှင့် လက်အိတ်ကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ ပုံစံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗို-ဗိုလ်ကြီး ဆိုင်းလက်စ်လား" ပီတာက တုန်တုန်ယင်ယင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p>ရိုနန်က လုပ်ရယ် ရယ်မောလိုက်ရင်း "ဆရာ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆိုင်းလက်စ်က သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲပြီး နံရံနှင့် ဆောင့်ကပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဆရာ ဘာလုပ်တာလဲ" ရိုနန်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် အတောင်ပံများ ပေါက်ကာ အဝေးသို့ ပျံထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ’</p> <p> </p> <p>"မင်းလို လူမဆန်တဲ့‌ ကောင်က" ဆိုင်းလက်စ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ပြန်တောင် မတိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ လူတွေကို နှိပ်စက်ရတာ တော်တော် ပျော်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ရိုနန်က ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>ဆိုင်းလက်စ်ကမူ ဆင်ခြေတွေကို နားထောင်မည့် စိတ်အနေအထားတွင် မရှိပေ။ အနာဂတ် မရောက်သေးသဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင် ရိုနန်မှာ အပြစ်ကင်းစင်နေသေးသည်ကို သူ နားလည်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူက ငုံ့ခံနေတဲ့ ဘဲတစ်ကောင်လိုမျိုး အနာဂတ်ဖြစ်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အပြစ်ပေးရမှာလား။ ဟက်... အိမ်မက်ထဲမှာပဲ ရမယ်။</p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် မဆိုင်းမတွပင် ရိုနန်ကို နံရံမှ ဆွဲခွာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ကြောင့် ရိုနန်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မိတော့သည်။</p> <p>"တော်ပါတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး" ရိုနန်က တွားသွားကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားရင်း တောင်းပန်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆိုင်းလက်စ်က သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ အနောက်သို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ "ငါ မြင်ခဲ့တာတွေ ရှိနေတာတောင် မင်းက လွတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် ရိုနန်၏ နံရိုးဘေးကို တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး နံရိုးများကိုလည်း ထပ်မံ ကန်ပစ်လိုက်သည်။ ရိုနန်မှာ အောင့်တက်သွားပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကာ ညည်းတွားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပီတာက "ဗိုလ်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တော်ပါတော့။ သူ ဘာဖြစ်နေမှန်းတောင် မသိတာပါ" ဟု အော်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရိုနန်၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထိုးနှက်နေသည်။ ထိုသို့ လက်သီးချက်များကပင် သူ၏ ရင်ထဲက ဒေါသကို မငြိမ်သက်စေနိုင်ပေ။</p> <p>သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့ပါ ကြောက်လန့်ကုန်သည်။ သူတို့ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဟင်နရီ၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကိုလစ်ဖို့ ဟန်ပြင်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မာ့ခ်မှာ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး "ဟင်နရီ... မင်းတို့ လုပ်နေတာတွေက တရားမဝင်ဘူးနော်" ဟု ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်နရီက ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ရယ်မောလိုက်ပြီး "အို... မာ့ခ်၊ မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး ဘာတွေ လုပ်ထားလဲဆိုတာကိုသာ ငါ မသိရင် မင်းရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ပုံစံကြောင့် ငါ အလိမ်ခံရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူတို့အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူ၏ မြင့်မားသော အရပ်က သူတို့အပေါ် အရိပ်မိုးနေသည်။ သူက ဆက်ပြောသည်မှာ </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ အတိတ်ကို ငါ နည်းနည်း စုံစမ်းကြည့်လိုက်တယ်၊ ဘာတွေ သိလိုက်ရလဲ သိလား"</p> <p> </p> <p>မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့၏ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဟင်နရီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ရင်း </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က အခုချိန်အထိ အမျိုးသမီး ၁၂ ယောက်ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တယ်၊ လူသတ်မှု တစ်ခု ကျူးလွန်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ ကလေး ၅ ယောက်ကို လူကုန်ကူးခဲ့သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ရိုနန်၊ မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ဟင်နရီ ဒါတွေကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ။ သွားပြီ။ သူတို့တော့ သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့က တစ်စုံတစ်ယောက် ခိုင်းလို့ လုပ်ခဲ့ရတာပါ" မာ့ခ်က ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ ပြန်ရလိုက်သည်မှာ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သော လက်ဝါးချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့" ဟင်နရီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှိုက်သွားသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ရယ်ပြုံးနေတတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ငါတို့ စစ်သည်အဖြစ် ကျိန်ဆိုခဲ့တဲ့ နေ့ကတည်းက ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ သင်ကြားခဲ့ရတာ။ မင်းတို့လို လူစားမျိုးက စစ်သည်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"</p> <p>ဟင်နရီ ပြောသမျှကို ဆိုင်းလက်စ် ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မှောင်မှိုက်သွားသည်။ သေချာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်... အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အတိတ်အပေါ် အခြေခံနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးယောက်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်ကတည်းက ယုတ်မာသော ကိစ္စများကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသယောင် ရှိသော်လည်း သူတို့အတွင်းစိတ်ထဲက မိစ္ဆာက သူတို့ကို တွန်းအားပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထက်က အမိန့်ပေးခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့ ငြင်းပယ်လို့ ရခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း...</p> <p>ဆိုင်းလက်စ် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကသာ လူအ အဖြစ် မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် အိုင်ဗီမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရသည်။ သို့သော်... အခုထိတော့ မနောက်ကျသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟင်နရီ၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် စစ်သည် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နောက်ကြောင်းကို အသေးစိတ် စုံစမ်းစေချင်တယ်။ မင်းမှာရှိတဲ့ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို သုံးပါ။ လိုအပ်ရင် ရိက္ခာတွေနဲ့ လာဘ်ထိုးပြီးတော့တောင် အချက်အလက် ရှာပါ။ ငါ့ရဲ့ တပ်ဝန်းထဲမှာ ဒီလို လောက်ကောင်တွေကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး" ဟင်နရီက အလေးပြုလိုက်ပြီးနောက် မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့ဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးစိစိဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း…</p> <p> </p> <p>ဖုန်း…</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်ကြာအောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တစ်ဖက်သတ် တိုက်ခိုက်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကြားထဲတွင် ရိုနန်က ပြန်တိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆိုင်းလက်စ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ခြင်္သေ့ကို စိန်ခေါ်နေသော ကြက်ကလေးတစ်ကောင်သာသာ သာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ဟင်နရီက အလွယ်တကူပင် ရိုက်နှက် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ရိုနန်၊ မာ့ခ်နှင့် ပီတာတို့မှာ အသက်ငင်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို မသတ်နဲ့ဦး" ဆိုင်းလက်စ်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို သူတို့ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးတွေအတွက် သုံးရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရိုနန်က ထိတ်လန့်တကြား တုန်ရီနေပြီး အော်ဟစ်သည်။ "မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး။ ဦးလေး ဖရန့်ခ်က... မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ဝက်ခေါင်းကြီးလို ဖူးရောင်နေပြီး နှာခေါင်းနှင့် သွားများကြားမှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် မရှိပေ။ သူ၏ နံရိုးများ ကျိုးသွားသလို၊ လက်နှင့် ခြေထောက် အရိုးများလည်း ကျိုးသွားပြီဟု သူ အပြင်းအထန် သံသယရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အခုအချိန်အထိ သူသည် ဖရန့်ခ်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဤကောင်တွေကို ကလဲ့စားချေမည်ဟု တွေးပြီး အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ... သူတို့ကို သတ်ပစ်မည့်အကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဒီမှာ သေသွားရင်... ဦးလေး ဖရန့်ခ်တောင် သူ ဘယ်လို သေသွားလဲဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>"မင်းရဲ့ ဦးလေး ဖရန့်ခ်ကလည်း ကောင်းကောင်း နေရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟင်နရီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက သူ့ရဲ့ တူဖြစ်သူ ပျောက်ဆုံးနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဂိမ်းက အဆုံးသတ်သွားပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ဗိုလ်ကြီးက မင်းတို့အတွက် စနစ်တကျ သင်္ဂြိုဟ်တာမျိုးတောင် မရှိစေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း" ထိုသုံးယောက်မှာ မေ့မြောမသွားခင် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်မြေအောက်ခန်းဆီ ဆွဲခေါ်သွားခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save