Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၀ - အကြိုက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"လဲလှယ်နှုန်းကို ပြောပြပါဦး" သူမက သွားကြိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[အဆင့်နိမ့် အခု ၁၀၀ ခသည် အလယ်အလတ်အဆင့် Space Crystal ၁ ခုနှင့် ညီမျှပါသည်။]</p> <p> </p> <p>"တောက်စ် သိသာသိရင် အများကြီး ပိုစုထားခဲ့ပါတယ်" အိုင်ဗီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "လဲလှယ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>[လဲလှယ်နေပါသည်... အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းလင်းပြင် အမြူတေ ၁၀ ခု ရရှိပါပြီ။ အဆင့်မြှင့်တင်လိုပါသလား။]</p> <p> </p> <p>"အင်း" အိုင်ဗီက သက်ပြင်းချရင်း ထပ်မံဖြေလိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖျော့နေပြီး စိတ်ထဲမှလည်း တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီအဆင့်မြှင့်တင်မှုကသာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ရင်တော့ ဒီ စနစ် ကို ငါ ကိုယ်တိုင် လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်’</p> <p> </p> <p>[လုပ်ဆောင်နေပါသည်....]</p> <p> </p> <p>ထိုမှစ၍ အိုင်ဗီ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း စနစ် ထံမှ ဘာပြန်ကြားချက်မှ မရတော့ပေ။ သူမ ဟင်းလင်ပြင် ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ ဝင်၍မရချေ။</p> <p>"အဆင့်မြှင့်တာ ခဏကြာဦးမှာ ထင်တယ်" အိုင်ဗီ ပျင်းလာသဖြင့် ဇမ်ဘီအချို့ကို သတ်ပြီး  ဟင်းလင်းပြင် အမြူတေ များကို ထုတ်ယူရန် သွားရောက်စုဆောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး စကိုင်းလိုင်း လူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်သွားကာ သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းမှ ညနေပိုင်းအထိ အိုင်ဗီသည် ဇမ်ဘီ ၇၀၀ ကျော်ကို သတ်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင် အမြူတေ ၁၀၀ ခန့် ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသဖြင့် ရာဗင်ခရော့ဖ်တို့၏ အခန်းဟောင်းတွင် ခေတ္တအနားယူပြီးမှ စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတွင် အိုင်ဗီသည် စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေကြသော ဒုက္ခသည်အမြောက်အမြားကို တွေ့ရသည်။ စစ်ဆေးရေးဂိတ် နှစ်ခုကိုလည်း ထပ်မံတိုးချဲ့ထားသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ရှိ စစ်သားက အိုင်ဗီကို မှတ်မိသဖြင့် သူမကို ပေးဖြတ်လိုက်ပြီး၊ သူမအတွက် နေထိုင်ခွင့်လက်မှတ်  တစ်ခု လုပ်ပေးရန် ဆိုင်းလက်စ်ကို သတိပေးခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိုင်ဗီ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဆိုင်းလက်စ်က နောက်တစ်ကြိမ် ဟင်းချက်နေပြန်ပြီ။ သူ ပင်ပန်းရကောင်းမှန်း မသိဘူးလား။</p> <p> </p> <p>စခန်း၏ တိုးတက်မှု အခြေအနေအရ စစ်တပ်မှာ အလုပ်အရှုပ်ဆုံးအချိန် ရောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း သူကတော့ သူမအတွက် အစားအသောက်လုပ်ပေးရန် အချိန်ပေးနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ပြန်လာပြီလား သွား ရေချိုးလိုက်ဦး၊ ညစာက အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်" ဆိုင်းလက်စ်က ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော စိုးရိမ်ရိပ်များဖြင့် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အိုင်ဗီ မျက်ခုံးလေး တွန့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ။ သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးကြီးသည့်ကိစ္စကို ပြောချင်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရေချိုးခန်းတွင် ရေမလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ဆိုင်းလက်စ်၏ ရေချိုးခန်းသို့သွားကာ အမြန် ရေချိုးလိုက်ရသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အဝတ်အစားများ ထုတ်ရန် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင် က ဘာမှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကျင့်ဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူမသည် အဝတ်အစားယူလာရန် ဒါမှမဟုတ် အိပ်ခန်းထဲက ရေချိုးခန်းပြဿနာကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...</p> <p>အိုင်ဗီ အပြင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာပြီး ဆိုင်းလက်စ်၏ ဗီရိုထဲမှ ဝတ်စရာတစ်ခုခု ရှာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ဆိုင်းလက်စ်ကို အလန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ တဘက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နားရွက်ကလေးများ နီမြန်းလာသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး သုံးလုံးသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငါတော့ သွားပြီ! ငါတော့ သွားပြီ</p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အဝတ်အစား လိုချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေရတာလဲ။ သူ ဘာမှ မခံစားရဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ဝတ်ခဲ့သော တီရှပ်တစ်ထည်ကို ရှာတွေ့ကာ အိုင်ဗီအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ တီရှပ်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများက မကြည့်သင့်သော နေရာသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်တွေ ထနေတာပဲ...</p> <p>"မလုပ်နဲ့... အိုင်ဗီ..." ဆိုင်းလက်စ်၏ တိုးရှရှအသံက အိုင်ဗီ၏ နားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆိုင်းလက်စ်၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထိကပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်၏ နှုတ်ခမ်းမှ ညည်းတွားသံတစ်ခု အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး အိုင်ဗီ၏ မျက်နှာကို အသာအသာပွတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားပြီး အသက်ရှူမှားလောက်သော စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း တောင့်ခဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့ချလိုက်ရာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့သွားပြီး အစပိုင်းတွင် နူးညံ့ကာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း တစ်ယောက်မှ မကျော်ရဲခဲ့သော စည်းမျဉ်းကို စမ်းသပ်နေသည့်နှယ်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက သူ၏ တီရှပ်စကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နွေးထွေးနေပြီး သူ၏ အထိအတွေ့မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့နေကာ လူတိုင်းသိထားသော ရက်စက်သည့် တပ်သားတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သူက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိတွေ့မိလျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်နေသည့်နှယ်။</p> <p> </p> <p>အနမ်းတွေ နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ အိုင်ဗီ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ပြိုလဲသွားသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ဗရမ်းဗတာ ဖြစ်လာပြီး နွေးထွေးမှုတစ်ခုမှာ သူမကို မမြင်ရသော စောင်ခြုံတစ်ခုပမာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ခံစားချက်အားလုံး၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အထီးကျန်မှုနှင့် အမည်မဖော်လိုသေးသော အရာတစ်ခုကိုပါ ပုံအောပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်က သူမကို ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို အသာအယာ ထိန်းထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် အသာအယာ တင်ထားသည်။ ဒါက အလောတကြီး မဟုတ်သလို၊ ရမ္မက်သက်သက်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ... တမ်းတမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။ သူ ထာဝရ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူမမှန်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက် ခွဲခွာလိုက်သည့်အခါ နဖူးချင်း ထိကပ်နေကြသည်။ ထို့နောက် ဆိုင်းလက်စ်က သူမ၏ ကျော့ရှင်းသောလည်တိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ရာ မူးဝေနေသော အိုင်ဗီမှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး သူ့ကို အသာအယာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလက်စ်သည် သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုကို သိလိုက်သဖြင့် ကံစမ်းမှုကို ဆက်မလုပ်တော့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူက မချင့်မရဲဖြင့် ခွာလိုက်သည်။ "သွားပြီး အဝတ်လဲလိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် အအေးမိလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး သူ ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားရာ အိုင်ဗီမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မြေပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ဒူးအထိရောက်သော အဖြူရောင် တီရှပ်ကို အမြန်ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာမီ ဆိုင်းလက်စ် ပြန်ထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး ညစာ စားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းမာနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆိုင်းလက်စ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ရာမှ ပျက်ပြယ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက... ဆိုင်းလက်စ်... ကျွန်မအနားမှာ သိပ်မနေပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ ရှင်းမပြသော်လည်း ဆိုင်းလက်စ်မှာ စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး အကွာအဝေးတစ်ခု ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ဆိုင်းလက်စ် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် အိုင်ဗီကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင်" ထူးဆန်းသော စကားလုံးကြောင့် အိုင်ဗီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ ပန်းရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ဆိုင်းလက်စ်၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များနှင့် ဆုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲ တွန်းထုတ်နေတာလဲ အိုင်ဗီ။ ငါ ခံစားမိ‌ နေတယ်။ မင်းလဲ ငါ့ကို သဘောကျနေတာပဲလေ။ မင်း ငါ့အပေါ် အားကိုးနေတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကိုတောင် ငါ့ကို အလွယ်တကူ ပြောပြတယ်။ ဒါဆို ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ငါနဲ့ အတူမရှိနိုင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save