Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိခင်သစ်ပင် အသွင်ပြောင်းလဲမှုပြီးဆုံးခြင်းနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">စနစ်လုပ်ဆောင်ချက်အသစ် ပွင့်လာခြင်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဝုန်း...။”</p> <p> </p> <p>ဟော်ကျန်း ကျသွားသောနေရာမှ ဖုန်လုံးကြီးများ လိပ်တက်လာသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ မသေမျိုးမီးလျှံဝိညာဉ်၏ ထူးဆန်းသောစွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုများက ငြိမ်သက်သွားရမည့်အစား မီးရှို့ခံလိုက်ရသော ယမ်းအိုးကြီးတစ်ခုပမာ အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြမ်းတမ်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုများ ရောယှက်နေသော သွေးရူးသွေးတန်း ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ဖုန်လုံးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သွေးရောင်မီးတောက်များက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားရုံသာမကဘဲ သူ၏မွေးညင်းမွေးပေါက်တိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အချင်းငါးမီတာကျော်ရှိသော အနီရင့်ရောင် မီးတိုင်လုံးကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး အထက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို လုံး၀ အငွေ့ပျံသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်က သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ တစ်လက်မချင်း ကွဲအက်အရည်ပျော်သွားကာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ချော်ရည်ကန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတိုင်ကြီးအတွင်းမှ ဟော်ကျန်း၏ပုံရိပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရေပြားအောက်တွင် ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အနီရင့်ရောင် မီးလျှံပုံစံများက အသက်ဝင်နေသည့်အလား တွန့်လိမ်နေကြပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဘုရင်အဆင့်ဖိအားကြီးကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အငွေ့အသက်များက ကျိုးပေါက်သွားသော ရေကာတာတစ်ခုပမာ အရူးအမူး မြင့်တက်လာပြီး အဆင့် ၂၉ ၏ သံကြိုးများကို ချိုးဖြတ်ကာ အဆင့်အသစ်တစ်ခုသို့ ချက်ချင်းတက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၂၉ (ခြေလှမ်း၀က်ဘုရင်) မှ အဆင့် ၃၉ (ပထမ ဘုရင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်)အထိ မြင့်တက်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးမီးလျှံဝိညာဉ်၏ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း သက်ဝင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ပင်ကိုစွမ်းရည်၏ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုကြီးပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ဟားဟားဟား” ဟော်ကျန်းက လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ရင်း တောင်များကိုလောင်ကျွမ်းစေကာ ပင်လယ်များကိုပါ ဆူပွက်သွားစေနိုင်လောက်သည့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကြီးမားလွန်းသော စွမ်းအားများကို ခံစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ရက်စက်ရူးသွပ်နေသော အသံကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လင်းထျန်းလုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ခံစားမိလား သားရဲကောင်၊ ဒီ ယစ်မူးချင်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကြီးကိုလေ၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်းကျေးဇူးကြောင့်ပဲကွ၊ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့အရိုးတွေကို တစ်လက်မချင်းစီ ရိုက်ချိုးပြီး မင်းရဲ့ ဝံပုလွေအသိုက်ကို ဒီတောအုပ်ထဲကနေ အပြီးတိုင်ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် လက်မောင်းများကို ဖြန့်ကားလိုက်ရာ အနီရင့်ရောင်မီးတောက်များက ကစဉ့်ကလျား လောင်ကျွမ်းနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော ဧရာမမီးလျှံတောင်ပံကြီးတစ်စုံအဖြစ် သူ၏ကျောဘက်တွင် စုစည်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် အပူလှိုင်းများ လိမ့်တက်လာပြီး ထိုဖိအားအောက်တွင် လေထုကပင် တုန်ခါမြည်ဟည်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံကိုယ်ထည်နှင့် မီးလျှံဘုရင်သွေးမျိုးဆက်သည် အဆင့်ခုန်တက်သွားပြီးနောက် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အနီရင့်ရောင်မီးတောက်များ၏ အပူချိန်က ဖျက်ဆီးခြင်းအငွေ့အသက်များကိုပင် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရုတ်တရက် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲက စစ်မြေပြင်၏အပူချိန်ကို ခေါင်းပေါ် ရေအေးလောင်းချခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်” လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များက သွေးရူးသွေးတန်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း အကြီးအကျယ် မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေအုပ်ကြီးဘက်တွင်မူ လိန့်ဟောင်နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေသော ထျန်းပင်းဖြစ်စေ၊ အရိပ်များကြားတွင် ပြေးလွှားနေသော ယင်းဖုန်းဖြစ်စေ သူတို့၏နှလုံးသားများပေါ်သို့ လေးလံသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် ၃၉၊ ပထမ ဘုရင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်၊ ဤသည်က သူတို့ဘုရင်ကြီးကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီမဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး” ထျန်းပင်းက လိန့်ဟောင်၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံယူလိုက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ခုန်ဆုတ်လိုက်ကာ လင်းထျန်းလုံဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လိန့်ဟောင်သည်လည်း သူ၏လက်သီးကို ယာယီရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားနေသော ဟော်ကျန်းကို အလွန်တရာလေးနက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤပြောင်းလဲမှုက သူ့ကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ ယန်ချင်းယွမ်၏ ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ အချက်အလက်များက အရူးအမူးစီးဆင်းနေပြီး သတိပေးသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတိပေးချက်၊ ပစ်မှတ် ဟော်ကျန်းရဲ့ စွမ်းအင်အဆင့်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ခုန်တက်သွားတယ်၊ အန္တရာယ်အဆင့်က ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီ၊ အဖြေကို ပြန်လည်တွက်ချက်နေပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဟော်ကျန်းအတွင်းရှိ ဆူပွက်လုမတတ် ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအင်များ ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေက ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို တစ်ကြိမ်သတ်လိုက်ခြင်းက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းအားကောင်းသော အဆင့်အသာစီးရထားသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ထိတ်လန့်နေကြတာလဲ” နှစ်‌တစ်ထောင်ရေခဲတုံးပမာ လင်းထျန်းလုံ၏ အေးစက်သော အသံက နှင်းဝံပုလွေတိုင်း၏ အသိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော တည်ငြိမ်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုးပြိုကျလာရင်တောင် ငါထောက်ထားမယ်၊ ကိုယ့်နေရာကိုယ်စောင့်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို ဆက်လုပ်ကြ၊ ဒီကောင့်ကို ငါနဲ့ထားခဲ့။”</p> <p> </p> <p>သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။ ထာ၀ရတိုက်ပွဲဝိညာဉ်က သွေးကြောများထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ဟိန်းဟောက်နေသည်။ အစွန်းရောက် ရေခဲစွမ်းအားနှင့် အလျှော့မပေးသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ရောယှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်၏ ဖိအားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် သူ၏စွမ်းအားများပင် ပိုမိုစုစည်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ဆိုသည်က တစ်ခုတည်းသော အဆုံးအဖြတ်မဟုတ်ပေ။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများက သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း” အသွင်ပြောင်းသွားသော ဟော်ကျန်းသည် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းများ လုံးဝကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လေဟာနယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဆုံးမရှိသော အနီရင့်ရောင် မီးတောက်များက သူ၏လက်ဝါးများထဲတွင် ဖိသိပ်စုစည်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည့် ရွှေရောင်အက္ခရာများ ရစ်ပတ်နေသော ဧရာမမီးလျှံပုဆိန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်း၊ မြေကမ္ဘာခွဲပုဆိန်။”</p> <p> </p> <p>မည်သည့် ဟန်ရေးပြမှုမျှမရှိဘဲ သူက ပုဆိန်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အဝေးမှနေ၍ လင်းထျန်းလုံရှိရာသို့ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း...။</p> <p> </p> <p>ပုစဉ်းတောင်ပံပမာ ပါးလွှာလွန်းသော်လည်း အစွန်းရောက်အပူချိန်နှင့် အဖျက်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော အနီရင့်ရောင် လခြမ်းပုံစံပုဆိန်အလင်းတန်းက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ လင်းထျန်းလုံဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ မြေပြင်က အောက်ခြေမရှိသော ချော်ရည်မြောင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သွားပြီး လေထုထဲမှ စူးရှသော အသံများပင် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ကွက်က အလွန်တရာမြန်ဆန်ပြီး စွမ်းအားများ အလွန်အမင်းသိပ်သည်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် မီးနဂါးကခုန်ခြင်းထက် များစွာသာလွန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံ မျက်၀န်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူက ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပုဆိန်အလင်းတန်း၏ စွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လမ်းကြောင်းကို အရူးအမူး တွက်ချက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>‘တည့်တည့်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး'</p> <p> </p> <p> အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်းက အမြင့်ဆုံးအထိ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ပုံရိပ်က ခွဲခြားမရနိုင်သော ငွေရောင်အရိပ်များစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>အနီရင့်ရောင် ပုဆိန်အလင်းတန်းက ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အရိပ်ခုနစ်ခုရှစ်ခုခန့်ကို ချက်ချင်းအငွေ့ပျံသွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မီတာတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော အောက်ခြေမရှိသည့် ချော်ရည်ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏အစွန်းမှ ဖြာထွက်နေသော အပူရှိန်ကြောင့်ပင် ရှောင်တိမ်းရန် နှေးကွေးသွားသော လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်းမှ စစ်သည်အချို့ ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်က မီတာတစ်ရာအကွာတွင် ပေါ်လာ၏။ သူ၏နဖူးပေါ်ရှိ ငွေရောင်အမွေးတစ်ချောင်းက အပူရှိန်ကြောင့် ကောက်ကွေးနေပြီး မျက်ဝန်းများကမူ အလွန်တရာ လေးနက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်၏ခွန်အား၊ အမြန်နှုန်းနှင့် မီးလျှံများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အဆင့်ကြီးတစ်ဆင့် တိုးတက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်တာလား၊ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာရှောင်နိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ဟော်ကျန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ မီးလျှံတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူက လင်းထျန်းလုံ၏ အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး ဧရာမမီးလျှံပုဆိန်ကြီးက တိုင်ရှန်းတောင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား ဆင်းသက်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကြီးမားလွန်းသော အရိပ်မည်းကြီးက လင်းထျန်းလုံကို အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံထားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးစရာလမ်းမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“အာဝူး...။” လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များ တောက်လောင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ငွေပြာမိုးကြိုးလက်သည်းနှင့် နက်နဲရေခဲကောင်းကင်ဆုတ်ဖြဲလက်သည်း စွမ်းရည်တို့၏ စွမ်းအားများကို သူ၏လက်သည်းနှစ်ဖက်ထဲသို့ အတင်းအကြပ် ဖိသိပ်စုစည်းလိုက်ပြီး တိုက်ကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပလွန်းသော မိုးကြိုးနှင့် ရေခဲစွမ်းအားများက ကြယ်တာရာအကာအကွယ်မှ ဖြာကျနေသော ကြယ်ရောင်များနှင့် ရောယှက်ကာ ခိုင်မာသော ငွေပြာရောင်ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွင်...။</p> <p> </p> <p>ဧရာမခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို ထုနှက်လိုက်သည့်အလား။ နားကွဲမတတ် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများက စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်က ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြိုင်တူ ပြိုကျသွားပြီး သူ၏လက်သည်းများထံမှ စူးရှသောနာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကြီးမားလွန်းသော အင်အားကြောင့် မီတာအတော်အနည်းငယ်ခန့် အောက်သို့ဖိချခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်တောင့်ခံထား၏။ ကြယ်စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော နှင်းခဲများက အရာအားလုံးကို ပြာကျစေနိုင်စွမ်းရှိပုံရသည့် ဧရာမမီးလျှံပုဆိန်ကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ။” ဟော်ကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရက်စက်သော အပြုံးကြီး အေးခဲသွား၏။ ‘တောင်တွေကိုတောင် ခွဲဖြတ်နိုင်တဲ့ ငါ့တိုက်ကွက်က အပိတ်ခံလိုက်ရတာလား'</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save