Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဧရာမချော်ရည်ကြံ့ကြီးအား သတ်ဖြတ်ခြင်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ထျန်းစန်းတောအုပ်ကြီးသည် ရှင်းလင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များနှင့် တိကျသောနယ်နိမိတ်များ ခွဲခြားထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ကျယ်ပြန့်လွန်းသော နယ်မြေကြီးသည် အမည်ခံသက်သက်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ လက်တွေ့တွင်ပါ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လုံးဝကျရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့အိမ်အတွက် အနာဂတ်ပုံစံကြမ်းသစ်တစ်ခု ရေးဆွဲရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ” သူ၏ အတွေးများသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော ကွန်ရက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံများကို စစ်သူကြီးသုံးဦးထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ဘက်က ရေခဲရေတံခွန်မှာ မတ်စောက်တဲ့ မြေပြင်အနေအထားရှိတယ်၊ ကာကွယ်ရလွယ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရခက်တယ်၊ အဲဒါကို သဘာဝအတားအဆီးတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အဲဒီမှာ ပထမဆုံး နယ်စပ်ကင်းစခန်းကို တည်ဆောက်ပြီး မြေအောက်မှာ ရှိနိုင်တဲ့ ရေခဲပင်မသလင်းကျောက်ကြောကို တူးဖော်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ရန့်မြဲ့၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကင်းစခန်း၏ ခံစစ်တည်ဆောက်ပုံကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း တွက်ချက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အကြွင်းမဲ့ရေခဲဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကို ခံတပ်များနှင့် မည်သို့ပေါင်းစပ်ရမည်ကိုလည်း စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ဘက်က ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးမှာက အရင်းအမြစ်တွေ ပေါများပေမယ့် ပိုအားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေလည်း ပုန်းအောင်းနေတယ်"</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လုံခြုံတဲ့ အမဲလိုက်လမ်းကြောင်းအချို့ကို စီစဉ်ဖို့လိုတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့သားရဲတွေကို တဖြည်းဖြည်းထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေမှာ လျှို့ဝှက်ထောက်ပံ့ရေးစခန်းတွေ ထားဖို့ စဉ်းစားရမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်းပင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မည့် လမ်းကြောင်းများနှင့် အမဲလိုက်နိုင်မည့် ပစ်မှတ်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် ရေးဆွဲနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့သို့ချီတက်ခြင်း ဝိသေသလက္ခဏာက သူ့ကို အောင်နိုင်ခြင်းအတွက် ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝံပုလွေအသိုက်အတွက်ကတော့...” လင်းထျန်းလုံသည် အဓိကနေရာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခံစစ်စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် မိခင်သစ်ပင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမယ်”</p> <p> </p> <p>“နေထိုင်ဖို့ရာ နေရာတွေကိုလည်း ချဲ့ထွင်ဖို့လိုတယ်၊ သီးသန့်ပျိုးခင်းတွေ၊ လေ့ကျင့်ရေးနယ်မြေတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်ဂိုဒေါင်တွေကို တည်ဆောက်ပြီး ဒီနေရာကို အသိုက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ စည်ကားသိုက်မြိုက်တဲ့... အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာစေရမယ်”</p> <p> </p> <p>အရိပ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေသော ယင်းဖုန်းမှာ မလှုပ်ရှားလာသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် နယ်မြေတစ်ခုလုံးအတွက် ကင်းထောက်ကွန်ရက်နှင့် လျှို့ဝှက်ကင်းစောင့်ချထားမည့် အစီအစဥ်ကို ရေးဆွဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းထျန်းလုံသိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော လေထုကြားတွင် အလွန်သိမ်မွေ့သော်လည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အတက်အကျတစ်ခုကို လင်းထျန်းလုံက ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းဖြင့် ထက်ရှစွာ ဖမ်းယူသိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ရေကန်ထဲ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းသည် အနောက်မြောက်ဘက်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ဝေးကွာသော်လည်း အားနည်းခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းကလည်း  စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် အတွေးတစ်ခု ပေးပို့လာကာ  လေးနက်မှုတစ်ချို့ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> “ဘုရင်ကြီး... အနောက်မြောက်ဘက် မီတာခုနစ်ဆယ်လောက်မှာ ကျွန်တော်ထောင်ထားတဲ့ ရေခဲခြေရာ ထောင်ချောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် တက်နင်းမိသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>အဲဒါက တမင်သက်သက် တိုက်ခိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျန်ခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်က အရမ်းစိမ်းသက်နေတယ်..."</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်း ရိုင်းစိုင်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းအရ အနည်းဆုံးတော့ ဘုရင်အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ ထောင်ချောက်မိတဲ့ နေရာက ဝိညာဉ်နက်တောင်ကြောလို့ခေါ်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာရဲ့ အစွန်အဖျားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>“အခြေအနေကိုအခြေအနေကို ဆက်စုံစမ်းဖို့ ကင်းထောက်ဝံပုလွေတစ်ကောင် လွှတ်လိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်နက်တောင်ကြော...” လင်းထျန်းလုံက ထိုအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဘုရင်အဆင့် တည်ရှိမှုနှင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူ့အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>“အထဲထိ ဝင်သွားစရာမလိုဘူး” အန္တရာယ်များသော အကြံပြုချက်ကို သူက တည်ငြိမ်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဝေးကနေပဲ စောင့်ကြည့်ထားပြီး စွမ်းအင်အတက်အကျ ပုံစံတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထား။ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ရဲ့ အဓိကတာဝန်က တိုက်ပွဲကရလာတဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို စုပ်ယူဖို့နဲ့ ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ သန်မာလာအောင်လုပ်ဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အဝေးသို့ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏အကြည့်တို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းအကျပ်အတည်းများ ယာယီပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးက ဖော်ပြထားသည်မှာ ရေခဲတောင်ထိပ်မျှ‌လောက်သာရှိပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းများမှာလည်း ဘယ်သောအခါမှ ချောမွေ့နေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေရခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>……..</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေအသိုက်၏ နံနက်ခင်းသည် လုံးဝ ငြိမ်းချမ်းနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံသည် တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံးသစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ရေခဲပြာရောင် ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်း’ဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ‘ဝိညာဉ်နက်တောင်ကြော’ ဟု သတ်မှတ်ထားသော အန္တရာယ်များသည့် နယ်မြေဆီသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ယင်းဖုန်း သတင်းပို့ထားသည့် နယ်စပ်ရှိ ‘ရေခဲခြေရာ’ ထောင်ချောက် တက်နင်းခံရမှုက တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုရင်ကြီး” အေးစက်စက် အသိစိတ်လှိုင်းတစ်ခု လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ယင်းမှာ ယင်းဖုန်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အနောက်မြောက်ဘက် မီတာခုနစ်ဆယ်မှာရှိတဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ရေခဲခြေရာတွေအကုန်လုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ၊ အဲဒီစွမ်းအားက... သိသာထင်ရှားတဲ့ ရန်လိုမှုတွေနဲ့ ဒီဘက်ကို ချဉ်းကပ်လာနေတယ်”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖုန်း၏သတိပေးချက်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်း၏ အမြင်အာရုံ အဆုံးတွင် မည်းနက်နေသော အနက်ရောင် ဒီရေလှိုင်းများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အရုဏ်ဦး၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည့် ခြေသံများက မိုးချိန်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်သူတွေ လာနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ရေကန်ထဲ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား အေးစက်သော အသိစိတ်အာရုံက ဝံပုလွေအသိုက်တစ်ခုလုံးဆီသို့ မမြင်ရသော လှိုင်းဂယက်များ ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာများကို လျက်နေသော၊ ပစ္စည်းများကို သယ်ယူနေသော၊ သို့မဟုတ် မိခင်သစ်ပင်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အနားယူနေသော နှင်းဝံပုလွေတိုင်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို အနောက်မြောက်ဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆူညံပွက်လောရိုက်ခြင်း၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ သွေးနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် ရင့်ကျက်လာခဲ့သော အေးစက်သည့် အကြည့်များနှင့် ဆူပွက်နေသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များသာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်လေးထဲတွင် သူမ၏လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ရေခဲစွမ်းအင်များကို ဝံပုလွေပေါက်လေးပုံစံ ဖန်တီးရန် ကြိုးစားနေသည့် ရှောင်လန်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးလွယ်ဆတ်လွယ်သော ပုံစံတူ ရေခဲအရုပ်လေးသည် ‘ဒေါက်’ ခနဲ ကွဲကြေသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် အဝေးမှ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းလာသည့် တိမ်တိုက်ကြီးက သူမ၏ အာရုံကို လုံးဝ ဖမ်းစားသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဖေဖေ” သူမက ပြတင်းပေါက်ဆီ ပြေးသွားပြီး လက်ညှိုးသေးသေးလေးဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ဘာကြီးလဲ... ကောင်းကင်ယံက မည်းမှောင်လာပြီ၊ ပြီးတော့ အရမ်းကျယ်တဲ့ အသံကြီးတွေလည်း ကြားနေရတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံ သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း လေထုထဲရှိ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများကို အာရုံခံနိုင်ရန် အနီးအနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သော ရှောင်ယင်းသည်လည်း ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းထျန်းလုံအနားသို့ အမြန်ပြေးလာပြီး ရှေ့ခြေထောက်ပေါ်ရှိ ထူထဲသော ငွေရောင်အမွေးများကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏မျက်နှာလေးကို အပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမထံမှ တိုးညှင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သူတို့က... အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကနေ လာကြတာလား၊ သူတို့ကြည့်ရတာ... အရမ်းကြမ်းတမ်းမယ့်ပုံပဲ”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လန်၊ ဒီလူသတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက်ကြီးက အရမ်းများပြားပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ အင်အားစုအသေးလေးတော့ မဟုတ်ဘူး သူတို့ အသိုက်တစ်ခုလုံးက အကောင်တွေအကုန် စေလွှတ်လိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ယင်း၊ အနောက်မြောက်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်... ဟုတ်ပြီ၊ အဲ့တာ ဖေဖေတို့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ နေရာပဲ၊ အဲဒီနယ်က အရှင်သခင်က ငါတို့ အင်အားကြီးလာမှာကို ထိုင်မစောင့်ရဲတော့လို့ ငါတို့ တိုက်ပွဲပန်းနေတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တိုက်ခိုက်တာပဲဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းထျန်းလုံက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ နှာခေါင်းကြီးဖြင့် သမီးနှစ်ယောက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး နူးညံ့သော်ငြား ပြတ်သားလွန်းသည့် စိတ်ဆန္ဒဖြင့် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မိခင်သစ်ပင်ကြီးရဲ့ နယ်မြေထဲမှာပဲ နေကြနော်၊ ဒီနေရာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။ ဖေဖေနဲ့ ဦးလေးတွေက ဖေဖေတို့အိမ်လေးကို ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲဆိုတာ သေချာကြည့်နေကြ”</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာအသစ်တွင် ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရုံမျှမက အစွမ်းထက်ဆုံး အရှင်သခင်တစ်ပါးဖြစ်လာရန် သူ၏ရည်မှန်းချက်များကို ထိုရန်သူများက စမ်းသပ်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသိစိတ်သည် မမြင်ရသော အမိန့်ပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝံပုလွေအသိုက်ကို တိကျမြန်ဆန်သော စစ်စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန့်မြဲ့၏ပုံရိပ်သည် အဓိကခံစစ်ဆုံချက်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကာ ခြေထောက်အောက်ရှိ မိခင်သစ်ပင်၏စွမ်းအား၊ ကြယ်တာရာအကာအကွယ်တစ်ခုလုံးနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ချိတ်ဆက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပင်းကတော့ ထပ်မံမထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ဟိန်းဟောက်သံတိုးတိုးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာကာ ထာဝရဗာဂျရာခန္ဓာ၏ အလင်းရောင်များက အမွေးများအောက်တွင် စီးဆင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမိုများပြားသော နှင်းဝံပုလွေများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့သည့် ပုံစံများအတိုင်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်နေရာများသို့ လျင်မြန်တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်အရှောက်များက ရှေ့တန်းသို့ တက်လာပြီး၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများက တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကာ၊ အမဲလိုက်သမားများကတော့ အရိပ်များနှင့် ရေခဲစူးချွန်များ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ကျူးကျော်သူများသည် အဝေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ဖျက်ဆီးကာ ရေကာတာကျိုးပေါက်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လျက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save