Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(174)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က သူ၏ သန်မာသော လက်ဖျံများကို ဖော်ထုတ်ပြီး အင်္ကျီလက်ကို မတင်လိုက်ကာ ရေပန်းကို ဖွင့်လျက် အပူချိန်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် စမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက ရေကန်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်ကို ကန်ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ယုန်နားရွက်လေးများကို ဆွဲချထားကာ ပါးပြင်ကို ထိထားလိုက်ပြီး အသာတကြည်ပင် ငြိမ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ ဦးရေပြားပေါ်သို့ နွေးထွေးသော ရေများက ဖြာကျလာပြီး ကျင်းယန်က သူမ၏ ဆံပင်များကို နူးညံ့စွာ စိုစွတ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>နံရံပေါ်ရှိ သေတ္တာထဲတွင် ခေါင်းလျှော်ရည်ရှိသော်လည်း ကျင်းယန်က မသုံးရဲခဲ့ပေ။ သူက နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့တော့ ရေနဲ့ပဲ ဆေးချလိုက်ရအောင်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ သေသေချာချာ လျှော်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက အသံတိုးတိုးပြု၍ သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော လက်တစ်စုံက သူမ၏ ဦးရေပြားကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး ဆံပင်အမြစ်များတွင် လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ဝိုင်း၍ နှိပ်ပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလွန်းသောကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အောက်ဘက်ရှိ ရေချိုးကန်က အနည်းငယ် သေးငယ်နေပြီး လည်ပင်းနောက်ဘက်ရှိ ကန်ပေါင်ကလည်း မာကျောပြီး ကျဉ်းမြောင်းနေသောကြောင့် ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် လည်ပင်း၏အနောက်ဘက်မှ အနည်းငယ် နာကျင်လာသည်ဟု ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဦးခေါင်းကို မလှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက နာကျင်နေသော လည်ပင်းကို အကြောလျှော့ရန်အတွက် ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် ကြွလိုက်ချိန်မှာပင် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏လည်ပင်းအနောက်ဘက်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော နေရာထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို အကာအကွယ်ပေးကာ သူ၏လက်ကို ကူရှင်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်၏မျက်နှာက ယင်ရိလျို၏ ခေါင်းပေါ် တည့်တည့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့လေ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားသံကြောင့် သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်ရှိ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက်ကို ခံစားရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံက အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး နှာသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်သာ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ယင်ရိလျိုက ကျင်းယန်၏ လက်ဖဝါးကို ထုံကျဥ်သွားမည်ကို စိုးသောကြောင့် လည်ပင်းကို တင်းထားပြီး အားမပြုရဲပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ညင်သာစွာ စီးကျလာသော ရေများနှင့် အလွန်နူးညံ့သော နှိပ်နယ်မှုများက အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ သူမက အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာရှိလွန်းသောကြောင့် အိပ်ပျော်ချင်လာရကာ ခေါင်းကို စောင်း၍ ကျင်းယန်၏ လက်ဖဝါးကြီးပေါ်တွင် မှီထားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က ငိုက်မြည်းနေသော မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော နူးညံ့ကြင်နာမှုများက သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် ပြည့်နှက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျို၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော မျက်နှာလေးက အပေါ်သို့ မော့နေပြီး နားရွက်များကို ဖုံးအုပ်ထားသော သူမ၏ လက်ကလေးများက အလိုအလျောက် လျော့ရဲသွားခဲ့သောကြောင့် ပါးပြင်နှစ်ဖက်ရှိ ယုန်နားရွက်လေးများက အနည်းငယ် ထောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေကိုပိတ်လိုက်မှသာ သူမက ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိပြီး မျက်လုံးများကို ဝေဝါးစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က သူမက နိုးလာသည်ကို မြင်လျှင် လေသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ တဘက်ကို သွားယူကာ ယင်ရိလျို၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို ရစ်ပတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက ခုတင်ပေါ်တွင် လိမ်မာစွာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး ကျင်းယန်က သူမ၏ ဆံပင်များနှင့် စိုစွတ်နေသော နားရွက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အသေးစိတ်ကျလွန်းသော ဖခင်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်မှုများက ပြန်လည်၍ရောက်ရှိလာပြန်ပြီဟု သူမက ခံစားလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်အခြောက်ခံစက် မရှိသောကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များက ချက်ချင်း ခြောက်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က အလွန်ပင် စိတ်ရှည်လွန်းပြီး ယင်ရိလျို၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုတ်ပေး၍ လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြီးသင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက စကားမပြောကြသော်လည်း အနေရခက်သည်ဟု မခံစားရဘဲ သူတို့၏ကြားတွင် နွေးထွေးသော လေထုတစ်ခုကသာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်ပေသည်။ ဤနေရာက သုတေသနဌာန၏ ခြံဝန်းထဲ၌ ဖြစ်သောကြောင့် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ သေချာပေါက် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ ယခင်က စမ်းသပ်ခံပုဂ္ဂိုလ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ကြည့်ရန်နှင့် သုတေသနပြုကိုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် အခန်းများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် အဖြစ်အပျက်တချို့ကြောင့် စမ်းသပ်ခံပုဂ္ဂိုလ် အရေအတွက်က လျော့နည်းသွားသောကြောင့် ကျန်ရှိနေသော အခန်းများကို သာမန်တည်းခိုခန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဤကဲ့သို့ ယာယီဧည့်သည်များကို တည်းခိုရန် နေရာပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန်က ယင်ရိလျို၏ ဆံပင်များကို လျှော်ပေးပြီး ခြောက်အောင်သုတ်ပေးနေချိန်တွင်ပင် အပ်ပေါက်အရွယ်အစားရှိသော ဝှက်ထားသည့် ကင်မရာနှစ်လုံးက အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲမှ လူငယ်နှစ်ဦးက စခရင်ပေါ်မှ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သမ်းဝေနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းမောင်နှမဘက်တွင်လည်း အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူနေကြလေ၏။ ကျောင်းစီဟွေ့က သူမ၏ မောင်ရှိနေသောကြောင့် မျက်နှာကိုသာ အမြန်သစ်ပြီး အိပ်စက်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျားမှာတော့ ဟုန်ယင်အသင်းမှ တခြား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အခန်းအတူနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးက အင်းဆက်များအဖြင့် သန္ဓေပြောင်းလဲသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်းလဲသူများ၏ လက္ခဏာများကြောင့် သူမက ရေစိုခြင်းကို မနှစ်သက်သောကြောင့် တန်း၍ အိပ်စက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားတစ်ဖက်တွင် ဟုန်ယင်အသင်းမှ အမျိုးသမီးကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ညစ်ပတ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ရေချိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိန်းမက ရင်သားက အတော်ထွားတာပဲ! သေစမ်း.. သေစမ်း! တကယ်ကို မထင်ရဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ၊ ကြည့်ရတာကတော့ အနေအေးတဲ့ မိန်းမပုံစံမျိုးပဲဆိုပေမဲ့ အဲဒီလိုပုံစံမျိုးကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူ့မရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေသလဲဆိုတာကို သိနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယုတ်ညံ့သောအမူအရာရှိသည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးက မော်နီတာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မြင်ကွင်းများကို မှတ်ချက်ပေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကင်မရာက ကျင်းယန်နှင့် ယင်ရိလျိုတို့၏ အခန်းဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးသည့်တိုင် သူတို့က မျှော်လင့်ထားသည့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကို မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပျင်းစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ အမျိုးသားက သူ့ကို လက်သီးဖြင့် အသာထိုး၍ ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဒီလောက်ငယ်သေးတဲ့ မိန်းကလေးအပေါ်မှာတောင် ယုတ်ညံ့တဲ့ စိတ်ကူးတွေ ရှိနေတာလား၊ တကယ့် သားရဲကောင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>မြို့တော် B သုတေသနဌာနတွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော ပထမဆုံး မနက်ခင်း၌ ယင်ရိလျိုက ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးသောအချိန်တွင် ကျင်းယန်က သူ၏ အနည်းငယ်သော ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး တံခါးဝတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် သူတို့က တခြားသူများနှင့်အတူ အာဏာရှိသော အထက်လူကြီးများနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံကြရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်ယံအားဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ရန်နှင့် ဆွေးနွေးရန်ဟု ပြောနေသော်လည်း လက်တွေ့တွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းနှင့် မခြားပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သူက ကျန်းယွီချန် ဖြစ်ပေ၏။ သူက စစ်ဘက်သုံး ကာမိုဖလပ် ဝတ်စုံအသစ်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်တံ့စွာ ရှိနေချိန်တွင် အတော်ပင် ချောမောခန့်ညားနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက ကျင်းယန်နှင့် ယင်ရိလျိုကို မြင်သောအချိန်တွင် လက်ကိုမြှောက်၍ သူ သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းကို ကျင်းယန်၏ ရှေ့သို့ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယန် ဖမ်းယူလိုက်လျှင် နွေးနေဆဲဖြစ်သော အစားအသောက်အိတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ယင်ရိလျို၏ အနားသို့လည်း လျှောက်သွားကာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လျက် အိတ်တစ်ခုကို လှမ်းပေးပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ အခြေစိုက်စခန်းထဲက ဆိုင်မှာ ရောင်းတာလေ၊ မိန်းကလေးတွေကြားမှာတော့ အတော် ရေပန်းစားတယ်လို့ ကြားလို့.. မြည်းကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက မုန့်ကို လှမ်းယူလိုက်လျှင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော နူးညံ့သည့် မုန့်နှစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ချိုသာသည့် အပြုံးလေးကို ပြသလျက် ကျန်းယွီချန်ကို ကျေးဇူးတင်ကာ မုန့်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက်တွင် စားဝတ်နေရေးကပင် အခက်အခဲဖြစ်လာသည်ကို နားလည်ထားရမည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက စား၍ရသမျှကိုသာ စားသောက်နေကြရ၏။ သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲရှိ အစားအစာ အများစုကလည်း လေစုပ်ထုတ်ထားသော အသင့်စား အစားအစာများသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်ကပင် အတော်လ ကောင်းမွန်သော လူနေမှုအဆင့်အတန်းဟု ပြောနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ပူနွေးနေသော အစားအသောက်တစ်နပ်က ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက မုန့်ကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ်စီ ကိုက်စားလိုက်လျှင် ချိုမြိန်သော အနံ့အရသာက သူမ၏ လျှာဖျားထက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက တစ်ခုကိုသာ စားလိုက်ပြီး ဗိုက်မဝခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုကိုတော့ ပြန်ရောက်လျှင် ကျောင်းစီဟွေ့နှင့် လင်းကျားတို့ကို ပေးရန်အတွက် အိတ်ငယ်လေးထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွီချန်က ဤမျှ ရက်ရောစွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကပင် အခြေစိုက်စခန်းရှိ ဆိုင်များ၌ မနက်စာကို သိပ်ပြီး မစားနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဈေးနှုန်းက အလွန်ပင် ကြီးမြင့်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမုန့်များက စစ်ဘက်နှင့် နိုင်ငံရေးဌာနများမှ သခင်လေးများနှင့် သခင်မလေးများအတွက် သီးသန့် အစားအစာများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများက ဝယ်ယူရန်အတွက် ရမှတ် ရာနှင့်ချီ၍ လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စောစီးစွာ ထွက်လာကြသောကြောင့် သုတေသနဌာနတစ်ခုလုံးတွင် လူသူကင်းမဲ့နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ငွေဖြူရောင် ဗဟိုအဆောက်အအုံထဲ၌ လျှောက်လှမ်းနေရသည်က ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုက အနည်းငယ် ချမ်းလာသောကြောင့် ကျင်းယန်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွီချန်က တစ်လမ်းလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး ဤနေရာကို ရှောင်ရှားချင်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိသည်ကို သေချာအောင် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် လေသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက အိပ်လို့ အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စပ်စုချင်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်၍ ထိုလူတွင် ပြောစရာ စကားများက ရှိနေသည်ကို ကျင်းယန် သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း မြို့တော် B အခြေစိုက်စခန်း၏ ကျော်ကြားလွန်းသော သုတေသနဌာနအကြောင်းကို သိရှိလိုသောကြောင့် စကားလမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် လိုက်၍ ဖြေလိုက်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုက မှားယွင်းနေလို့လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွီချန်က ခဏမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စပ်စုတတ်သော သဘာဝကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖွင့်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့..”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့အထင်တော့ အထက်လူကြီးတွေက ရှူးယန်အသင်းကို အထူးတပ်ဖွဲ့ထဲကို ခေါ်ယူလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်၊</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်တာတွေက မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေက အမြဲတမ်း တွေ့နေကြရတော့မှာပေါ့၊</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် တချို့အရာတွေကို မင်းတို့က ကြိုသိထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save