Book List

<br /> ……………………………………………</p> <p>အခန်း ၂၅၆ - တိုက်ပွဲအဆုံးသတ်နှင့် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုကြောင့် နှစ်ဖက်အကြား တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည့် တိုက်ပွဲမှာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပုံရ၏။</p> <p>အနက်ရောင် ပိုးကောင်လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် ပိုးကောင်များကို တောအုပ်ထဲ ပြန်ဝင်အောင် အားကုန် ဖိတိုက်နေတော့သည်။</p> <p>သို့ဖြစ်၍ အနက်ရောင် ပိုးကောင်များက လုံးဝ အသာစီး ရသွားလေပြီ။</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလယ်ဗဟိုရှိ အနီရောင် ပိုးကောင်များက တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>၎င်းမှာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အနက်ရောင် ပိုးကောင်များကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မစုတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအစား ၎င်းတို့သည် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ပြန်လည် ဝါးမြိုကုန်ကြလေတော့သည်။</p> <p>ထိုသို့ ဝါးမြိုရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာ၏။</p> <p>မိနစ် ၂၀ မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် တောခွေး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော သတ္တဝါ ၁၀ ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားသာရှိသော ပိုးကောင်လေးများကြားတွင် ထိုသတ္တဝါများ၏ တည်ရှိမှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>ထိုသတ္တဝါ ၁၀ ကောင်မှာ တွေဝေမနေဘဲ အဝေးတစ်နေရာသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အနက်ရောင် ပိုးကောင်အုပ်စုကြီးနှင့် ထိပ်တိုက် မတွေ့အောင် ရှောင်ကွင်းသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ ပြေးသွားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် တောင်ထိပ်ဘက်သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>တောင်ထိပ်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ပိုးကောင်များမှာ ခုခံမှု အားအနည်းဆုံးပင်။ ထို့ကြောင့် ပိုးကောင်ကြီးများအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ သူ့လက်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တို့ကလည်း အသင့်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အဘိုးအို အသံက သူ့နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ </p> <p>"မလောနဲ့ဦး... အဲဒီနေရာက အဲဒီကောင်တွေကို မျှားခေါ်ဖို့ တမင် ချန်ထားပေးတဲ့ နေရာပဲ...ငါတို့ သူတို့နဲ့ တွေ့ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလေ..."</p> <p>အဘိုးအို စကား အဆုံးမှာပင် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်လာသော ပိုးကောင်ကြီး ၁၀ ကောင် ရုတ်တရက် တုန့်ကနဲ ရပ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ </p> <p>မူလက ပေါင်းစပ်ထားသော သတ္တဝါ ၁၀ ကောင်အနက် နောက်ဆုံးတွင် ၂ ကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့မှာလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားသဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လီယီတောင်း ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွား၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ယွင်မြို့တော်မှ လူ ၂၀ ကျော်မှာ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာကြသည်။ အစောပိုင်းက သူတို့ မြေကြီးထဲ ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။<br /> အဘိုးအို တွက်ဆထားသည့်အတိုင်း ကွက်တိ ဖြစ်လာ၍ လီယီတောင်း ပြုံးမိလေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့…</p> <p>ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်...။</p> <p>လက်တွေ့မှာတော့...တိုက်ပွဲက ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး…။</p> <p>ယွင်မြို့တော်သား တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သူတို့ မွေးမြူထားသော ပိုးကောင်များမှာ သူတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ မွေးမြူထားသမျှ ပိုးကောင်များ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ သူတို့၏ အသက်မှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုစဉ် အဘိုးအိုက တောင်ကုန်းဘက်ဆီသို့ ခပ်ဖြေးဖြေး လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ </p> <p>"ချင်းယွဲ့...အချိန်တန်ရင် နင် လိုသလို လှုပ်ရှားနိုင်တယ်..."</p> <p>"ကျိုးရှုရီ... ကုသဖို့လိုအပ်တဲ့လူ တွေ့ရင် အမြန်ဆုံး ကုပေးလိုက်ပါ...အသက်ရှင်ဖို့ကို ဦးစားပေးနော်..."</p> <p>အဘိုးအိုက ကျိုးရှုရီ နှင့် ယန်ချင်းယွဲ့ တို့ကို တာဝန်များ အသီးသီး ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထား၏။</p> <p>"ယီတောင်း… မင်းက ခဏနေဦး… ဒီသတ္တဝါတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်နေခဲ့တော့ အသိဉာဏ်တွေ တော်တော်လေး လျော့နည်းသွားပြီ...ပိုးဘုရင်မ မရှိရင်တော့ တိုက်ခိုက်ရတာ ပို အဆင်ပြေသွားမှာပါ... "</p> <p>တက်ကြွနေသည့် လီယီတောင်းတစ်ယောက် ငြိမ်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>အနီရောင် နယ်မြေမှာလည်း အင်အားလျော့ပါးကာ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>အနက်ရောင် ပိုးကောင်တပ်ဖွဲ့ကြီးမှာလည်း နည်းဗျူဟာများကို စတင် အသုံးပြုလာပြီး အသက်ကို မလိုအပ်ဘဲ စတေးခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဒဏ်ရာရသူ သို့မဟုတ် အားနည်းနေသည့် ပိုးကောင်များကို အနားယူရန် အနောက်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ပြီး အင်အားသစ်များကို ရှေ့တန်းသို့ အစားထိုးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ယန်ချင်းယွဲ့ကလည်း မနားတမ်း တိုက်ခိုက်နေဆဲပင်။</p> <p>သူမ ပစ်မှတ်များက ရန်သူများ စုဝေးနေသည့် နေရာများ ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်မြို့တော်က လူတွေက သူမရဲ့ စွမ်းရည်ကို သတိထားမိသွားပုံရတယ်…။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယွင်မြို့တော်သားများက ရေများကို ရနိုင်သမျှ ရအောင် ယန်ချင်းယွဲ့ ရှိရာသို့ သွန်ချပေးတော့သည်။ </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုများက တိုက်ပွဲ အဆုံးအဖြတ်အတွက် အရေးပါလွန်းပေသည်။</p> <p>တိုက်ွဲက တဖြည်းဖြည်း အဆုံးသတ်သို့ ချဉ်းကပ်လာနေလေပြီ။ </p> <p>အဘိုးအို တားထားသဖြင့် လီယီတောင်းလည်း စိတ်လျှော့ထားလိုက်သည်။</p> <p>အခြေအနေက ထင်ထားသလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး…။</p> <p>တကယ်လို့ ရန်သူက တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင်...ငါ့မှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ အပြင် ဘာတွေကို သုံးနိုင်ဦးမလဲ… “ </p> <p>‘အင်း... သေမင်းဓားသွားများ အသက်ဝင်လာမလား မသိဘူး...‘</p> <p>သို့သော်...အားလုံးက တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်၊ အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့တယ်လို့ ယုံကြည်နေချိန်မှာပင်...ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြေပြင်မှာ ဆက်တိုက် တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p>တဆက်တည်းမှာပင် မြေအောက်ထဲမှ နှာမောင်းတံကြီးတစ်ခု ထိုးထွက်လာလေတော့သည်။ ထိုနှာမောင်းတံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအိုပင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်ကို လီယီတောင်း သိထားမိလေသည်။</p> <p>ပွဲပြီးဖို့ လိုသေးတယ် ထင်တယ်ဟေး…။</p> <p>


Save