Book List

<br /> ……………………………………………<br /> အခန်း ၂၅၈ - ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားရပြန်ပြီ</p> <p>ထိုအဖွဲ့မှာ ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့်သာ ရှိ၏။ သို့သော် သူတို့၏ အင်အားမှာ အတော်လေး တောင့်တင်းလှကြောင်း လီယီတောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ အနားသို့ မရောက်မီကပင် စစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ရှည်လများ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ၊ အေးစက်ခက်ထန်သော အားအင်များကို လှမ်း၍ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ အကြွင်းမဲ့ အင်အားကြီးမားသူတို့၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်၏။</p> <p>"ဟမ့်… မင်းတို့ မလာလို့ ယွင်မြို့တော် တစ်ခုခုဖြစ်ရင်… မင်းတို့လည်း အနေအစားချောင်မယ် မကြံနဲ့…"</p> <p> အဘိုးအို အသံက အေးတိအေးစက်။</p> <p>ယွင်မြို့တော်မှ အကြီးအကဲများမှာလည်း ဒေါသထွက်နေကြပြီး ထိုသူများကို ရန်စသူများအဖြစ် မြင်နေကြ၏။ သူတို့အကြား ပုံမှန်ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ဆိုးရွားပုံရပေသည်။ မဟုတ်လျှင် လက်ရှိအခြေအနေမျိုးတွင် ယွင်မြို့တော်သားများက ဤကဲ့သို့ ရန်လိုသည့် အမူအရာမျိုး ပြသမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဟဲဟဲ… အမှိုက်တွေတောင် ရောက်နေပါလား… ဒီအမှိုက်တွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲလို့ ငါက တွေးနေတာ…"</p> <p>"ဟုတ်တယ်… နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်တောင် မြေမြှုပ်ခံထားရမှန်း မသိတဲ့ ပိုးကောင်လေးတွေကို မြင်ပြီး ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေကြတာလား… နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်တို့ကပဲ ဝင်ရှင်းပေးရတော့မှာပေါ့…"</p> <p>ထိုသူအနည်းငယ်က ယွင်မြို့တော်သားများ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသရိပ်များကို သတိထားမိလိုက်ကြသော်လည်း လေသံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။ လီယီတောင်းမှာလည်း ထိုသူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ကြားရသည့်အခါ အလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။</p> <p>'ဒီလူတွေက လူကောင်းပုံစံတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ... ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြဿနာရှာချင်နေတာလား...'</p> <p>ထိုလှောင်ပြောင်သံများကြောင့် ယွင်မြို့တော်သားများမှာ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ တစ်ဦးချင်းစီ ယှဉ်လျှင် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လူအင်အားချင်း ယှဉ်မည်ဆိုပါက ရလဒ်မှာ မသေချာလှပေ။</p> <p>"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ…"</p> <p>"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ကြဦး… ကလေးတွေလို ရန်ဖြစ်နေကြတာလား… ဒါမှမဟုတ် နယ်မြေလုနေကြတာလား…"</p> <p>"အခု ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူးလား…"</p> <p>အကြီးအကဲဖူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေပြီ။ လီယီတောင်းကတော့ အဘိုးအို၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်၏။</p> <p>"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေတော့နဲ့… ငါ အရင် လှုပ်ရှားမယ်… ယွင်မြို့သားတွေက ကျန်တဲ့ ပိုးကောင်တွေကို ဝိုင်းထားပြီး ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဖို့ တာဝန်ယူ…"</p> <p>"မင်းတို့က ငါနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ပါဝင်… တစ်ယောက်ယောက် ခိုနေတာကို ငါမိရင်တော့ ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်…"</p> <p>အဘိုးအိုက စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်လိုက်သည်။ သူက လီယီတောင်းကို ဘာတာဝန်မှ မပေးခဲ့သည့်အပြင် လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။</p> <p>အဘိုးအိုက လီယီတောင်း၏ စွမ်းရည်ကို မသိ၍လား။ မဟုတ်ပေ၊ သူ သိသည်။ သို့သော် လီယီတောင်း လှုပ်ရှားတိုင်း အင်အား အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးရသည်ကို သူ သိထားသဖြင့် ယခုတိုက်ပွဲတွင် မလိုအပ်ဘဲ ဝင်မပါစေချင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းကလည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် လက်ရှိအခြေအနေမှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရ၏။ အဘိုးအို၏ စီစဉ်မှုက မှန်ကန်ပြီး ဧရာမ ပိုးကောင်ကြီးမှာလည်း အင်အား အပြည့်အဝ ပြန်မရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စပင်။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တွင် လီယီတောင်း အနေဖြင့် အများကြီး တွေးမနေတော့ပေ။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အဘိုးအိုက ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးသွားသည်။ ၎င်းနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ သူက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်၏။ အသစ်ရောက်လာသော အဖွဲ့မှ သုံးဦးကလည်း အဘိုးအို၏ အနောက်တွင် လိုက်ထိုင်ကြသည်။ ကျန်ရှိသော နှစ်ဦးမှာမူ ရှည်လျားသော သုံးဂွလှံကဲ့သို့ လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏</p> <p>ထိုလက်နက် တစ်ခုလုံးမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားနေသော ဧရာမ ပိုးကောင်ကြီး၏ အာရုံကိုပင် ဖမ်းစားသွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးအို၏ ကြုံးဝါးသံနှင့်အတူ ပိုးကောင်ကြီးရှိရာ နေရာတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လက်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသော ဆူးချွန်များ၊ ကောင်းကင်မှ ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးများ နှင့် နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးစုံမှာ ပိုးကောင်ကြီးပေါ်သို့ တရစပ် ကျရောက်ကုန်သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ လီယီတောင်းအတွက် အမှန်တကယ် မျက်လုံးပြူးစရာပင်။ လက်နက်ကိုင်ထားသော နှစ်ဦးမှာလည်း စူပါမန်းကဲ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီး သုံးဂွလှံများဖြင့် ပိုးကောင်ကြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဗြိ... ဗြိ...</p> <p>အသားကို လက်နက် ဖောက်ဝင်သွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ သုံးဂွလှံ နှစ်စင်းစလုံးမှာ ပိုးကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့  နစ်နစ်နဲနဲ စိုက်ဝင်သွားလေပြီ။</p> <p>ဝေါ…. </p> <p>မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဘိုးအိုတို့၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရန်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားကြောင်း သက်သေတစ်ခုပင်။</p> <p>"ဆက်တိုက် သူ အခုမှ နိုးထစမို့ အားနည်းဆုံး အချိန်ပဲ အားလုံး ဝင်တိုက်ကြ…" </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ငြိမ်သက်နေသော အနက်ရောင် ပိုးကောင်များမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာကြ၏။ အချို့က ကျန်ရှိနေသော အနီရောင် ပိုးကောင်များကို ပစ်မှတ်ထားသော်လည်း အများစုမှာမူ ဧရာမ ပိုးကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် တက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဒဏ်ရာရထားသည့် နေရာများမှတဆင့် ပိုးကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်ကာ အတွင်းမှနေ၍ ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားကြလေသည်။</p> <p>ဝေါ… ဝေါ…</p> <p>ပိုးကောင်ကြီးအသံကုန် အော်ဟစ်နေသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>တရားထိုင်သလို ထိုင်နေသည့် အဘိုးအိုက မည်သို့ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို လီယီတောင်း မသိသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုများ ထိရောက်မှု ရှိနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ရန်သူမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေရပြီး အသည်းအသန် ရုန်းကန် အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ယွင်မြို့သားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားနည်းစွာ လဲကျကုန်ကြသည်။ သူတို့ ထိန်းချုပ်ထားသော ပိုးကောင်များမှာ ရန်သူ့အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရင်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ကုန်သဖြင့် ပိုင်ရှင်များပါ လိုက်လံ ခံစားရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အမှန်တော့ လီယီတောင်း အနေဖြင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ယခုပင် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း အဘိုးအိုက ဘာမှမပြောသေးသဖြင့် သူ ငြိမ်နေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့အကူအညီ လိုအပ်လာပါက အဘိုးအိုက ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။</p> <p>သို့ဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ အပြန်အလှန် အင်အားချွေတာသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အနီရောင် ပိုးကောင်လေးများမှာ အကုန်နီးပါး အရှင်းလင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို အကုန်ရှင်းလင်းရန်မှာ ခဏမျှသာ။</p> <p>ဧရာမ အနီရောင် ပိုးကောင်ကြီးမှာမူ ရူးသွပ်စွာ သောင်းကျန်းနေဆဲပင်။ သုံးဂွလှံ ကိုင်ထားသူ နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ နှာမောင်းတံနှင့် ရိုက်မိကာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အသက်ရှင်၊ မရှင်ကို မသိရတော့ပေ။ ကျန်တစ်ဦးတည်းသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ဖွီး...</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများမှာ သွေးများ တပြိုင်နက်တည်း အန်ထုတ်လိုက်ကြသည်ကို လီယီတောင်း မြင်လိုက်ရ၏</p> <p>သူ့ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ထို့ကြောင့် အဘိုးအို၏ အမိန့်ကို စောင့်မနေတော့ဘဲ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် လှမ်းပစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>သူ့တွင် ကျန်ရှိသော အသက်တမ်းမှာ တစ်သောင်းအောက်သာ ရှိတော့သဖြင့် ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုက ရန်သူကို အသေသတ်နိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သူ သိပေသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ အဘိုးအိုတို့ အသက်ရှူနိုင်အောင် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>


Save