Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂</h2> <h2 style="text-align: center;">တောထဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>စကားမပြောနိုင်သော အမုန့် အဖို့ နာမည်ကြီး Streamer တစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။သူ့တွင် ပါရမီမရှိသည့်အပြင် စကားလည်းမပြောနိုင်သဖြင့် ပရိသတ်၏ သနားဂရုဏာသက်မှုကိုသာ အားကိုးပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် လုပေါင်သည် မည်သို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ နာမည်ကျော် Streamer တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်အတွက် အောင်မြင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထူးခြားဆန်းသစ်သည့် အစီအစဉ်များကို ဖန်တီးပြသရန်သာဖြစ်သော်လည်း ဆွံ့အနားမကြားဖြစ်နေသော အမုန့်အဖို့မူ ၎င်းမှာ အလွန်ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့မြေးက ငါးဟင်းချိုချက်မယ်ဆိုပြီး အခုတော့ မှိုကြက်သားစွပ်ပြုတ် ဖြစ်နေပါလား။ တစ်မနက်လုံး ငါးတစ်ကောင်မှ မမိခဲ့ဘူးလား။”  </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဖွားဖြစ်သူက လုပေါင်ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းထည့ပေးရင် ငါးမရသည့်အကြောင်းကိုမေးနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိတော့ မိတယ်အဖွား ဒါပေမဲ့ ဝက်ဝံတွေက အကုန်လုသွားလို့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ခေါင်းမှီထားသော အမွေးပင် မခြောက်သေးသည့် ဟေးမီကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဝက်ဝံမိသားစုသာ မရှိလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ငါးဟင်းချို သောက်နေရပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီလား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အဘိုးဖြစ်သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး နံရံတွင် ချိတ်ထားသော နီညိုရောင် သေနတ်တစ်လတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခါ တောထဲသွားရင် ဒါကို ယူသွား။ အနီးကပ်ဆိုရင် ဝက်ဝံတွေတောင် ဒါကို ကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တောဝက်အုပ်နဲ့ တိုးရင်တော့ ချက်ချင်းပြေးပေတော့။ ဒီသေနတ်က တောဝက်ကြီးတွေရဲ့ အရေခွံကို မဖောက်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောဝက်အကြီးများ၏ အမွေးမှာ အလွန်ထူထဲပြီး ရွှံ့နွံများဖြင့်ဖုံးအုပ်ကာ သံချပ်ကာသဖွယ် ဖြစ်နေသဖြင့် ကျည်ဆန်ဖောက်ဝင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါက တရားမဝင်ဘူးလေ အဘိုးရဲ့။”  </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကစိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ ဤတောင်ကြားမှာ လူသူဝေးလွန်း၍သာ တော်သည်။မြို့ပေါ်မှာဆိုလျှင် ရဲတိုင်ခံရသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန်အရည်အသွေးကောင်းသော ပြောင်းနှစ်လုံးပစ် သေနတ်ဖြစ်သော်လည်း အသုံးမပြုသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်၍ အသုံးဝင်သည် မဝင်သည်မှာ စိတ်မချရသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက တရားမဝင်ဘူးလား။ အသက်ဘေးက ကာကွယ်ဖို့ပဲလေ။”  </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးကမကျေမနပ် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ကြက်စာကျွေးကာ ရွှံ့စေးကိုအသုံးပြု၍ မီးဖိုတစ်ခုကို စတင်တည်ဆောက်သည်။ တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီးနောက် ခွေးနှစ်ကောင်ကိုလည်း ရေချိုးပေးလိုက်သည်။ ညနေ ၅ နာရီတွင် မျက်နှာဝိုင်းလေး ရောက်လာသဖြင့် ခွေးနှစ်ကောင်မှာပျော်ရွှင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးသည် လုပေါင်ဆီသို့ အားတက်သရော ပြေးလာပြီး ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ရွာထဲက မြည်းက နင့ခေါင်းကို ကန်လိုက်လို့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ထူးထူးခြားခြား ချွဲနွဲ့နေသောအသံကြောင့် လုပေါင် စိတ်ထဲတွင် မသင်္ကာဖြစ်မိသွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ပြဿနာရှာခြင်း မဟုတ်ရင် အော်ဟစ်ခြင်းသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး နောက်တစ်ခါ Live လွှင့်ရင် ညီမလေးကိုပါ ခေါ်သွားပါလား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးကလုပေါင်၏လက်ကို ဆွဲကာ သနားစရာမျက်နှာလေးဖြင့် တောင်းဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင် ရင်ထိတ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာ Live လဲ။ ငါ တစ်ခါမှ အဲဒါတွေ မလုပ်ဖူးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လာလိမ်မနေနဲ့ ညီမလေးမှာ သက်သေရှိတယ်နော်  ကြည့်ကြည့်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ လုပေါင် ကြည့်လိုက်ရာတွင် သူ၏အခန်းထဲရှိ ရွှေများ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ မျောက်အရက်နှင့် အခြားသော ရတနာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နင်က ငါ့အခန်းထဲ ဘယ်လိုဝင်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးက တံခါးမပိတ်ထားခဲ့ဘူးလေ။ ညီမလေးက တက်ဘလက် သွားယူရင်း မြင်ခဲ့တာ။ဒီမနက် အဘ အမုန့် Live လွှင့်တဲ့ထဲမှာဒါပေါင်နဲ့ နှင်းလုံးလေး ပါလာသေးတယ်မဟုတ်လား။ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးအခန်းထဲက ရတနာတွေနဲ့ မျောက်ဝိုင်တွေကို ညီမလေး မြင်ပြီးသွာားပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးက အားရပါးရပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါကို တခြားဘယ်သူ့ကို ပြောလိုက်သေးလဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်မှာဗီဒီယိုရိုက်ကူးပြီး Live လွှင့်မည်ဆိုကတည်းက တစ်နေ့နေ့တွင် လူအများသိသွားမည်ကို သိထားသော်လည်း မျက်နှာဝိုင်းလေးသည် ပထမဆုံး သိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် JK ဝတ်စုံများ၊ ဟန်ဖူ ဝတ်စုံများ၊ စာရေးကိရိယာများနှင့် အရုပ်များကိုသာ စိတ်ဝင်စားသည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးကခေါင်းခါပြသဖြင့် လူပေါင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဖေနဲ့ အမေကိုလည်း သွားမပြောနဲ့ဦး။ မဟုတ်လို့ကတော့... ဟင်းဟင်းး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ လူကြီးများသိသွားလျှင် သူ၏ရတနာများမှာ မလုံခြုံတော့ဘဲ သူပိုင်ဆိုင်သော မြေကွက်အကြောင်းပါ ပေါ်သွားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အွန်းပါဆို ဒါဆိုရင် ညီမလေးကို ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင် ပေးမလားဟင်။ တစ်ကောင်ပဲလေနော် ရမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့။ ခြေလက်သန့်စင်ပြီး သွားအိပ်တော့။ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ရလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။ ကျားကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ထားရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လုပေါင်၏ဖုန်းမြည်လာသည်။ လုလင်းဟွာ ဆီမှ ဖုန်းဖြစ်သည်။ ရေအောက်ရတနာရှာဖွေမှုကို မည်သည့်အချိန်တွင် ဆက်လုပ်မည်နည်းဟု မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အင်တာနက်ပေါ်မှ သုသေတနပညာရှင် များက လုပေါင်အား ထိုနေရာကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားရန်နှင့် ရှေးဟောင်းသင်္ဘောပျက်များကို နိုင်ငံတော်သို့ အပ်နှံရန် ဖိအားပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Ocean Live Stream ပလက်ဖောင်းပင်လျှင် ဖိအားအချို့ ကြုံတွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို အိပ်မက်မက်မနေဖို့ ပြောလိုက်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ မျောက်ဘုရင် နေတဲ့နေရာကို မေးတုန်းကလည်း ရွှေနဲ့ မျောက်ဝိုင်ကိုပဲ မျက်စိကျနေကြတာ မဟုတ်လား။ သူတို့က ငါ့ကို အတ္တကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်ဆိုတော့လည်း အေးလေ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာကြပေါ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ တခြားဟာတွေ တင်ဦးမယ်။ စိတ်ထဲရှိရင် ရေအောက်ကနေ Live လွှင့်ပြီး သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ဦးမှာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားအား အကြောင်းပြပြီး သူတစ်ပါးအပေါ် ဩဇာပေးလိုသူများကို အလွန်မုန်းတီးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန် ငါ တောင်ပေါ်သွားပြီး တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းမှာ တာဝန်တစ်ခု ပြီးအောင်လုပ်ရဦးမယ်။ ရလာမယ့် ဆုလာဘ်တွေကိုပဲ ငါ စိတ်ဝင်စားတယ်။ အဲဒီ ပညာရှင်တွေ ဘာပြောပြော ငါဂရုမစိုက်ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေး ရောက်လာသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ကြက်ကပျံခွေးကခုန်နှင့် ပို၍ပင် ဆူညံတော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နေဝင်ရီအချိန်တွင် အမုန့်သည် ယွမ်တစ်သောင်း ကို ယူဆောင်လာပြီး လူပေါင်အား အတင်းပေးနေသည်။ သူက အသံထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း ဖုန်းထဲမှ စာသားကို ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖင်း ဒီငွေတွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။ ပလက်ဖောင်းကနေ ဒီငွေတွေ အကုန်လုံး ထုတ်လို့မရဘူးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က အကောင့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အမုန့်တွင် ထုတ်ယူရန် ငွေ ၁၁၀,၀၀၀ ကျန်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။အမုန့်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ စာချုပ်မချုပ်ထားသော Streamer များမှာ တစ်ရက်လျှင် ငွေတစ်သောင်းသာ ထုတ်ယူခွင့်ရှိပြီး ကျန်ရှိသောငွေများကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ထုတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖင်း ကျွန်တော် ဒီငွေကို တကယ်မလိုချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီထက်အများကြီး ပိုရှာနိုင်ပါတယ်။ ဦးလေးလည်း သိသားပဲ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အပေါ် အားနာမနေပါနဲ့။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကအမုန့်ပေးသောငွေကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။အမုန့်အတွက်သာ ထိုငွေက ပို၍ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမုန့်သည် ငွေထုတ်ပြီးနောက် သူအတွက် တစ်ပြားမှမချန်ဘဲ လုပေါင်ကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် ငြင်းလိုက်သဖြင့် အမုန့်သည် လက်ထဲမှငွေကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် နောင်တွင်လည်း လုပေါင်နှင့်အတူ Live လွှင့်ချင်နေမှန်း လုပေါင် ရိပ်မိသည်။ သို့သော် လူပေါင်၏ ရှေ့ဆက်သွားမည့် ခရီးစဉ်များမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမုန့်သည် မှောင်ရီပျိုးချိန်အထိ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြန်သွားရှာသည်။ လုပေါင်ကမူ သူနှင့်အတူ Live လွှင့်ရန် ငြင်းဆိုထားဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး ဘာတွေ ထုပ်ပိုးနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးက အခန်းထဲ ပြေးဝင်လာပြီး လုပေါင်၏အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို လိုက်ကြည့်သည်။ သူမက ရှေးဟောင်းတူရိယာတစ်ခုကို ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုပေါင်က သူမခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လျှောက်မကိုင်နဲ့။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်ကမျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းအိတ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ရွှေတုံး ငွေတုံးတွေ ကဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ။ မင်း အိတ်မတုန်းက အထဲက အသံကို ငါ ကြားသားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးမှာလုပေါင်၏ရွှေတုံးအချို့ကို ခိုးယူထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း လုပေါင်၏ ထက်မြက်သော အကြားအာရုံကို မလွတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးကို ငွေတစ်သိန်း ပြန်ဆပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်လေ။ဒါဆို ပြန်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ဟော... ဟိုမှာအဖွားခေါ်နေသလိုပဲ။သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်‌နော်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးမှာ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီငွေမက်တဲ့ ကလေးမလေးတော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် တွေးကြည့်သည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် သူ ရှုံးနေမည်။ အခွင့်အရေးရလျှင် ၎င်းတို့ကို ပြန်ခိုးယူရမည်ဟု သူ တေးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူခိုးမလေး။သူခိုးမလေး။”  </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှင်းလုံးလေးကလည်း ထအော်တော့သည်။</p> <div> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save