Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော့်နာမည် ရှပေါင်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချုံပုတ်များကြားတွင် စစ်တပ်သုံးအစိမ်းရောင် တဲအကြီးစားတစ်လုံးကို တည်ဆောက်ထားသည်။လူတစ်စုမှာ အိုးတစ်လုံးကို ဝိုင်းထား၍ ခေါက်ဆွဲစားနေကြပြီး အနီးအနားရှိ မီးဖိုဘေးတွင်မူ မွှေးကြိုင်လှသော တောင်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို လှည့်၍ ဖုတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မစ္စတာဟွမ်... အခုဆိုရင် တစ်ပတ်တောင် ကျော်သွားပြီ။ခင်ဗျားပြောတဲ့ နတ်တောင်ရှိတယ်ဆိုတာက သေချာရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆံပင်အနက်ရောင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်ရင်း ရေဘူးထဲကရေကို တစ်ငုံနှစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီမှာဆိုတာ သေချာပါတယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>စောင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော မစ္စတာဟွမ်သည် အားယူ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ဖြူဖျော့နေသော သူ၏မျက်နှာဖြင့် မြေပုံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အားနည်းသောအသံဖြင့်ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တည်နေရာက မှန်တယ်။ အခု ငါတို့ ဒီနေရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသေးစိတ် ရှာဖို့ပဲ လိုတော့တာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ တူးလိုက်ရတဲ့ ကျင်းပေါင်း ၂၈ ကျင်းတောင် ရှိနေပြီဗျ။တစ်ပတ်လုံးလုံး တူးနေရတာ။ ဒီစစ်ဝတ်စုံ တွေတောင် စုတ်ပြတ်နေပြီ။ခင်ဗျားက ဖြည်းဖြည်းချင်းရှာပါဆိုတော့ ကျုပ်တို့က ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ရှာနေရဦးမှာလဲဗျ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိတ်သားဖုတ်နေသူမှာ ပေပေတေတေနှင့် အရပ်ပုပု လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေသော အိတ်အသေးလေးများစွာ ပါရှိသည့် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို ငှားဖို့ ငါးသန်းတောင် အကုန်အကျခံထားရတာ။အခု ငါ ဒီလောက်နေမကောင်းဖြစ်နေတာတောင် မပြန်သေးဘူးဆိုတာ မင်းတို့ကို နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေသေးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မစ္စတာဟွမ်၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်သွားခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့နောက်မှ သက်တော်စောင့်များမှာလည်း တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံစံဖြင့် အဆင်သင့်အနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောင်လေး...မင်းငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက ထိုလူပုလေးကို ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နေရာမှန်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့ တွေ့မှာသေချာပါတယ်။ ကဲ... အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသူများမှာ သူတို့နောက်က သစ်ပင်ပေါ်တွင် ကြက်တူရွေးဖြူကြီးတစ်ကောင်က ခေါင်းစောင်းကာ သူတို့ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။ခနအကြာတွင် ထိုကြက်တူရွေးလေးမှာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင်္ချိုင်းသူခိုးတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်တူရွေးကြီး၏ အသံတုပမှုကို ကြားသောအခါ လုပေါင်မှာ စဉ်းစားရခက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဘယ်လိုကံတရားပါလိမ့်။ သင်္ချိုင်းသူခိုးတွေနဲ့မှ လာတိုးရတယ်လို့...’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဒီနေရာက လက်မှတ်ထိုးဝင်ရမည့်နေရာလည်း ဖြစ်နေသည်။တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းက ဒီနားမှာပဲ ရှိနေသည်။သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်စုက ဤနေရာတွင် ဂူသင်္ချိုင်းများ ရှာနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>Live လွှင့်တာကို ကြည့်နေသော ပရိသတ်များမှာမူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... တောင်ထဲမှာ တကယ့်သင်္ချိုင်းသူခိုးတွေနဲ့ တိုးတာပဲ ဒါဆို The Grave Robbers Chronicles ကအပြင်လောကမှာ တကယ်ရှိနေတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချလွင်.. ချလွင်... ချလွင်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ခေါင်းလောင်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းလောင်းသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟေးမီ သည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ခြေထောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝါယာကြိုးတစ်ခုပေါ်သို့ တတ်နင်းမိနေခြင်းဖြစ်သည်။သူသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နင်းလိုက်သေးသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ဝါယာကြိုးများကို တတ်ဆင်ထားကြောင်း လုပေါင် သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုကြိုးများကို ထိမိသည်နှင့် ခေါင်းလောင်းများ မြည်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ ပြသနာရှာတဲ့ကောင်ပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီခွေးကိုဘာလို့ခေါ်လာမိပါလိမ့်။’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှင်းလုံးလေးမှာမူ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီဖြစ်သည်။မသွားခင် လူပေါင်ကို နှုတ်သီးဖြင့် တစ်ချက်ဆိတ်ကာ တောနက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သွားတော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ထောင်ချောက်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုပေါင် သိလိုက်သည်။သူသည် အနားရှိ ဒါပေါင် ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြေးခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသုံးစားမရတဲ့ခွေးကိုလည်း</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းလည်း သွားတော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူကို တွေ့သွားလျှင် ပြသနာမရှိနိုင်သော်လည်း ခွေးနှစ်ကောင်ရှိနေခြင်းက အဆင်မပြေလှပေ။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်ခွေးများသာ မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်သည် လုပေါင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တောထဲသို့ပျံသွားသော စနိုးဘောနောက်သို့ လိုက်၍ ပြေးလွှား ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီမှာ မှင်သေသေလုပ်နေတုန်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရော့ ရော့ ရော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်က ထိုခွေးသောက်တုံး၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့နောက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားရသော်လည်း လုပေါင်က မကြားချင်ယောင်ဆောင်၍ ခွေးခေါင်းကိုသာ ပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောလိုက်သမားလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနားမှာ တောလိုက်သမား ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် ထရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လေးများ သေနတ်များ ဓားမြှောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆယ်‌ယောက်ကျော်မှာ သူ့ကို ဝိုင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က  ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ အတင့်ရဲလှချည်လား ဒါက နတ်တောင်ကွ။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီတောင်ထဲဝင်ရင် တောင်စောင့်နတ်က အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသူများမှာ ဝိုင်းထားခြင်းခံရသည့်တိုင် လုပေါင်သည် ဤမျှ သတ္တိရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က နတ်တောင် ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩခြင်း သံသယဖြစ်ခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း စသည့် အမူအရာမျိုးစုံ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီက သူ၏သခင်လေးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေး... ကိုလူချောလေး မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းပြောတဲ့ နတ်တောင်ဆိုတာ ဒီမှာရှိတာလား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆွဲဆောင်မှုရှိသောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမ ဝတ်ထားသော စစ်ဝတ်စုံသည် သူမ၏ ထင်ရှားလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မျက်လုံးလေးများက လုပေါင်၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ငါကတော့ အရင်ခေတ်ကအမျိုးသားတွေလို မိန်းမလှလေးတွေ့ရင် မနေနိုင်တဲ့အထဲ ပါပုံရတယ်။’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လား...ကျွန်တော်က ဒီနတ်တောင်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ (၁၂) ဆက်မြောက် အုပ်ထိန်းသူ လေ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှပေါင်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ဒီရွာမှာ အတော်ဆုံး လက်ဖြောင့်တိုက်ခိုက်ရေးသမားပဲ။ ဒါနဲ့... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူယုပေါင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ကို တည်တည်တံ့တံ့ ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒီထဲမှာ ဘာတွေဝှက်ထားတာလဲ။ ထုတ်ပြစမ်း။ နတ်တောင်က ပူဇော်သက္ကာတွေကို ခိုးလာတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရွှီးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြားတစ်စင်းသည် လုပေါင်၏ နားဘေးမှ ဝှေ့ခနဲ ဖြတ်ပျံသွားပြီး အဝေးရှိ ချုံပုတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ လုပေါင်ကမူ နေရာကပင် မရွေ့ပေ</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘာသဘောလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပစ်လိုက်သူမှာ အသားညိုညိုနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူပေါင်က မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လေ့ကျင့်ထားသူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီသတင်းကို ငါတို့အပြင် တခြားဘယ်သူ သိသေးလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးကမစ္စတာဟွမ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကောင် ပေါ်လာတာ တော်တော်ထူးဆန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မစ္စတာဟွမ်က ခေတ္တစဉ်းစားကာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနာမြေပုံရဲ့ အရင်းအမြစ်က မသေချာသလို အချက်အလက်တွေကလည်း ဝေဝါးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က နတ်တောင်၊တောင်စောင့်နတ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောနေတာဆိုတော့ သူ တစ်ခုခုသိမှာ သေချာတယ်။ သူ့ကို လွှတ်မပေးနဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအနား မိုင်ပေါင်းများစွာမှာ လူသူမရှိဘူး။ ဒီလိုလူမျိုး ပေါ်လာတာ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့လာတာကို ဘယ်သူမှ မသိသလို လမ်းတစ်ဝက်မှာလည်း ဘယ်သူမှ လူမခွဲခဲ့ကြပေ။ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများလည်း အလုပ်မလုပ်သဖြင့် ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုပေါင်သည် ဟေးမီကို ပွေ့ချီကာ ထိုအမျိုးသမီးလှလှလေးနှင့် စကားပြောနေသည်။ ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းများ သဖွယ် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကောင့်နာမည်က အမဲကောင်တဲ့။ ကြည့်ဦးတစ်ကိုယ်လုံးမဲသဲနေတာပဲ ကျွန်တော့်အဘိုးက ပြောတယ် ဒီအကောင်က တောင်ပေါ်မှာ ကင်းလှည့်တဲ့ ခွေးဖြစ်သလို မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုလည်း နှင်ထုတ်နိုင်တယ်တဲ့။ နတ်တောင်ထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင် သူ့ကို ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ်။မဟုတ်ရင် မကောင်းတာတစ်ခုခုနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ခွေးနက်ကြီးကို ချီကာ ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မမဂျွန်ဂျွန် သူ့ကို ကိုင်ကြည့်ပါဦး။ မမကို ကံကောင်းစေလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန် သည် အင်တင်တင် ဖြစ်နေသော ခွေးနက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ထို့နောက် အလေးအနက် ပြောနေသော လုပေါင်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးပဲ မောင်လေး။ဒါနဲ့ သူ့ကို ဘာလို့ အမဲကောင် လို့ ခေါ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မသိဘူးလေ အဲ့တာအဘိုးပေးထားတဲ့ နာမည်ပဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်ကတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p>‘ကျွန်တော့်နာမည်က ဟေးမီ မဟုတ်လား။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီမှာ တွေးမရနိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့နာမည် အမဲကောင်လား ဟေးမီလား။ သခင်လေးက ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ခွေးလေးပဲ။ လာ... မမ ချီရအောင်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂီးး ဂီးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဖယ်စမ်းပါ ငါကလူမသမီးတွေနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး သွား သွား ‘</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွေးနက်ကြီးက သွားအဖြဲသားဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂျွန်ဂျွန်... ဒီကို ခဏလာဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <div> <p>အစ်ကိုကြီးက လက်လှမ်းပြကာ ချန်ဂျွန်ဂျွန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူမ လူပေါင်ရှိရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save