Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၅</h2> <h2 style="text-align: center;">မြားကို လက်ညှိုးဖြင့်ဖမ်းခြင်းနှင့် ကျည်ဆန်ရှောင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မောင်လေး... မင်းက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန် သည် ခွေးကိုပွေ့ချီထားသော လုပေါင် ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တောင်တစ်ပတ်ကို ကင်းလှည့်နေတာပါ။ ရွာစည်းကမ်းအရ တစ်လတစ်ခါ ကင်းလှည့်ရတယ် မလှည့်ရင် ကြိမ်ဒဏ်ပေး ခံရမှာ။ ဟော... အချိန်တောင် ရောက်ပြီပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ လက်ထဲမှ ဟေးမီ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆေးခြင်းတောင်းထဲမှ နှဲ ပလွေ တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p>ဟေးမီသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်ထကာ မကျေနပ်သလို အသံပြုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ပလွေ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်အချိန်တုန်းက ရောက်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။လုပေါင်၏ ပုံစံမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှပြီး အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကျရောက်တော့မည့် အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live လွှင့်တာကို ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာ ၅.၆ သန်းအထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။တောတွင်းရှာဖွေရေးကို ရိုက်ကူးနေရင်း သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်စုနှင့် တိုးခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော တိုက်ဆိုင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ပရိသတ်များကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လုပေါင်သည် ထွက်မပြေးသည့်အပြင် သူတို့ကိုပါ လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲနော်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တော့ ဒီမမကို သဘောကျမိပြီ။ အရမ်းလှတာပဲ ဒီလောက်လှတဲ့သူ ထောင်ကျရမယ်ဆိုတာ တွေးမိရင် ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ရတနာနတ်ဘုရားကို ဆက်ပြီ ဟန်ဆောင်ခိုင်းမနေနဲ့တော့ သူက သရုပ်ဆောင် ပီပြင်လွန်းတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက တကယ့်ရုပ်ရှင်မင်းသားအတိုင်း သရုပ်ဆောင်နေတာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ရဲတိုင်သင့်တယ်ထင်လား။ သူ့ကံကလည်း တော်တော်ဆိုးတာပဲ တောကောင်တွေနဲ့ မတိုးဘဲ ရက်စက်တဲ့ သင်္ချိုင်းသူခိုးတွေနဲ့မှ သွားတိုးရတယ်လို့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပရိသတ်အားလုံးက ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုကြီးတစ်ခုလို့ပဲ ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ပ‌‌လွေကို  စတင်မှုတ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းမှာ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဟူသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တရုတ်ရိုးရာ တူရိယာများထဲတွင် ပလွေသည် ဘုရင်တစ်ပါးပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အသံမှာ လူတစ်သောက်၏ ဝိညာဉ်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီ ချန်ဂျွန်ဂျွန်နှင့် သင်္ချိုင်းသူခိုးများပါ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။ အဝေးမှ ချောင်းကြည့်နေသော ဒါပေါင် နှင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ နှင်းလုံးလေးပင်လျှင် ခေါင်းလေးစောင်းကာ နားထောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး...” </p> <p> </p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်ဦးကအချက်ပေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို သွားစစ်ဆေးလိုက်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချက်ချင်း အချက်ပြမီးလွှတ်။”  </p> <p> </p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးကပြောလိုက်သည်။ သူသည် လုပေါင်ကို မတားမြစ်တော့ဘဲ လုပေါင်မှာ တကယ့်တောင်စောင့်ကင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု စတင်ယုံကြည်လာသည်။ မဟုတ်လျှင် ယခုခေတ်တွင် မည်သူက ပလွေ မှုတ်တတ်ဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ လူအချို့မှာ အရပ်းလေးမျက်နှာသို့ လူစုခွဲထွက်သွားကြတော့သည်။လုပေါင်သည်သူတို့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ဆက်လက်မှုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ချန်ဂျွန်ဂျွန်သည် လုပေါင်အပေါ် အလွန်ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံလာပြီး တောင်ဆိတ်ကင်များကိုပင် ကျွေးမွေးနေသည်။သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီဟုပင် ထင်ရသည်။ကင်းထောက်များ ပြန်မလာသေးသဖြင့် လုပေါင်က ဒါပေါင်အတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားရသဖြင့် ခွေးမှာ ပုန်းနေလောက်ပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မောင်လေး... မင်းပြောတဲ့ ပူဇော်သက္ကာတွေက ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်လိုမျိုးတွေလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန်က သတင်းစတင်နှိုက်တော့သည်။ သင်္ချိုင်းသူခိုးအဖွဲ့ကလည်း နားစွင့်နေကြသည်။ သူတို့ တစ်ပတ်လုံးလုံး တူးနေသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သိပ်တော့ အသုံးမဝင်ပါဘူး အိုးဟောင်း အိုးပျက်တွေပါပဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကဆိတ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ တကယ်ပဲ ဆာလောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေးမီမှာလည်း အမြီးတယမ်းယမ်းဖြင့် အားရပါးရ စားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အာရုံမှာ လုပေါင်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူပြောသမျှကို နားစွင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါတွေ ဘယ်မှာလဲ မမတို့ကို ပြကြည့်လို့ရမလား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန်ကနောက်ထပ် ဆိတ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးရင်း မေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သိပ်မဝေးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီကို မသွားရဲဘူး။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကဆိတ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဝေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုန်းငယ်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “မမ... ဒီပေါ်ကို ငရုတ်သီးမှုန့်လေး နည်းနည်း ထပ်ဖြူးပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားထိုင်... ငရုတ်သီးမှုန့် ယူခဲ့လိုက်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသူများ အားလုံး ချက်ချင်းပင်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။သူတို့ ရှာနေသည့်နေရာမှာ လုပေါင်ညွှန်ပြသည့် ဧရိယာထဲတွင် ပါဝင်နေသော်လည်း သေချာ မရှာရသေးသည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေး... ဒီနေရာမှာ သစ်ပင်တွေက ပုံမှန်ထက် ထူထပ်နေတာဆိုတော့ ဂူသင်္ချိုင်းကြီး ရှိနိုင်တယ်လို့ ဦးလေးပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ မစ္စတာဟွမ်ရဲ့ မြေပုံကလည်း မှန်ပုံရတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစ်ကိုကြီးက ဆံပင်အဖြူနှင့် အဘိုးကြီးအနားသို့ သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟူ... ဒီကောင်လေးက သာမန် မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီးက လူပေါင်ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက တော်တော်ထူးဆန်းတယ်။ တောလိုက်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးလည်း မရှိဘူး အပြုအမူကလည်း တောသားနဲ့ မတူဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် မြားဖြင့် စမ်းသပ်စဉ်က လုပေါင်သည် လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ တောင်ပေါ်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်သော တောလိုက်သမားတစ်ဦးမှာ ဤမျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့ပလွေက အသစ်စက်စက်ပဲ။ဖိနပ်က ပေနေပေမဲ့ နာမည်ကြီးတံဆိပ်ဖြစ်နေတယ်။ အင်္ကျီက ဟောင်းနေပေမဲ့ သူ့အတွက် အရမ်းသေးနေတယ် ဒါ သူ့အင်္ကျီ မဟုတ်လောက်ဘူး။သူ ဘယ်လို သိနေလဲတော့ မသိပေမဲ့ ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို ဒါမှမဟုတ် ဒီသင်္ချိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သင်္ချိုင်းခိုးတူးလာသော အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ခွမ်းဟူ သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး သူ၏ခါးကြားမှ စစ်သုံးဓားမြှောင်ကို တိတ်တဆိတ် ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကင်းထောက်သွားသော သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်ဦး ပြန်ရောက်လာပြီး ခွမ်းဟူ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အနောက်ဘက် ချုံထဲမှာ ဘော်ဒါကိုလီခွေးတစ်ကောင် ပုန်းနေတာ တွေ့တယ်။ရဲခွေးတော့ မဟုတ်ပုံရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအနားမှာပဲ ပုန်းနေတာ။ တခြားလူတော့ မတွေ့ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် သူ၏ စူးရှသော အကြားအာရုံကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ကြားနေရသဖြင့် သူတို့ပြောသမျှကို အကုန်ကြားနေနေသည်။သူကဟေးမီ ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုတ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွေးနက်ကြီးက ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ငါ့ကိုဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤခွေးမှာ ဉာဏ်ရည် အနည်းငယ် နိမ့်ပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပရိသတ်များက သူ အစားအသောက် အလကားစားရအောင် ဟန်ဆောင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် လုပေါင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး စားလက်စ ဆိတ်ခြေထောက်ကို ခြင်းတောင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မောင်လေး... ဗိုက်ဝပြီလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန် အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘စောစောကမှငတ်ပြတ်နေသူတစ်ယောက်လို အားရပါးရ စားနေပြီးမှ အခု ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တာလဲ။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဗိုက်မဝသေးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဆက်စားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ဟေးမီကို ဆွဲမလိုက်ပြီး မြားတောင့်ကို ကျောမှာလွယ်ကာ လေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် ချန်ဂျွန်ဂျွန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြား သင်္ချိုင်းသူခိုးများလည်း စတင် စိုးရိမ်လာကြသည်။ သက်တော်စောင့်အချို့က မစ္စတာဟွမ်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီမှာလည်း ရုတ်တရက် အမ ခံလိုက်ရသဖြင့် ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူ၏သခင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မောင်လေး.. မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဂျွန်ဂျွန်သည်လည်းသူမ၏ခြေထောက်နားမှ ဓားမြှောင်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်မှန်း သိရင် ကျွန်တော် ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်ဆင်လာခဲ့မှာပါ။ ကျွန်တော်ရဲ့သရုပ်ဆောင်မှုက အားနည်းချက်တွ ပေါ်လွင်နေတော့ ခင်ဗျားတို့ကို လှည့်စားလို့ မရတော့ဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်ကရယ်မောရင်းသူတို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား။ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ကြမှာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရွှီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြားတစ်စင်း ရုတ်တရက် လုပေါင်ဆီရာသို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။လူပေါင်သည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သတ္တုဖြင့်လုပ်ထားသော မြားခေါင်းကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို သုံးကာ ဖမ်းလိုက်သည်။ မြား၏ အမြီးပိုင်းမှာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သတိထားကြ သူက သိုင်းသမားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာကြီးလဲဟ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံး အထိတ်တလန့် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ မြားကို လက်ဖြင့်ဖမ်းနိုင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားအင်ကြီးမားမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒိုင်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်ဦးက သေနတ်ဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။လုပေါင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်သို့ ရှောင်ဝင်လိုက်သည်။ သစ်ခေါက်များ လွင့်စင်သွားပြီး မီးခိုးပြာများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ခွေးကိုပွေ့လျက် သစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာသည်။ သူက သစ်ပင်ပင်စည်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့က တော်တော်ရက်စက်တာပဲ။ ဘာမှတောင် မမေးဘဲ သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူ၏ မျက်နှာမှာ အတော်တင်းမာနေပြီဖြစ်သည်။ မြားကို လက်ဖြင့်ဖမ်းပြီး ကျည်ဆန်ကို ရှောင်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မလုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွေးနက်ကြီးမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား ဘေးဘီကို ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက်ထိလုပ်ဖို့ လိုလို့လား ငါ သူတို့အသားလေး နည်းနည်းပဲ စားရသေးတာကို။’</p> <div> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save