Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၈</h2> <h2 style="text-align:center">ငါ့ကို အရေးမပါတဲ့ဥပဒေတွေနဲ့ လာပတ်ချင်တာလား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>အိပ်ပျော်နေရင်း အနှိုးခံရသဖြင့် စိတ်တိုနေသည့်အပြင် ဗိုက်ကလည်း ဆာ အပြင်ထွက်လာတော့လည်း တိုက်ခိုက်ခံရပြန်သဖြင့် အသွင်ပြောင်းကျား  ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ပါးစပ်ဖြင့်ခဲကာ ပြေးလာရင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အသွင်ပြောင်းကျား၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား အမြီးလေးကုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂူး...ဂူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှင်းလုံးလေးသည် အတောင်ပံကို ခတ်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။သူသည် ပျံသန်းနိုင်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိ၍လားမသိ ထိုသတ္တဝါကြီးကို အနီးကပ်ကြည့်ရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကျားသည် ဂနာမငြိမ်စွာ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လမ်းလျှောက်နေသည်။ နှင်းလုံးလေး အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ၎င်းက ကျောက်တုံးများကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်လောက်သည့် ဟိန်းသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ လုပေါင်ပင်လျှင် နားထဲတွင် ခေတ္တမျှ အူသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဝေးက နားထောင်စဉ်ကမူ အားကောင်းမောင်းသန်ပြီး ခန့်ညားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ်တွင်မူ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် အစွမ်းရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လုပေါင်၏ မျက်မှောင် ကျုံ့သွားသည်။နှင်းလုံးလေး ခေတ္တမျှ သတိလစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မြက်ခင်းပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။သူသည် အတောင်ပံများကို အတင်းခတ်နေသော်လည်း ပြန်လည်ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အသွင်ပြောင်းကျားနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။အသွင်ပြောင်းကျားသည် စနိုးဘောကို တိုက်ခိုက်ရန် စတင်လှုပ်ရှားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်းးးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ခြင်္သေ့ကျားနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်မှုယူရန် ကြိုးစားချင်သော်လည်း ယခုတော့ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်ရတော့သည်။အသွင်ပြောင်းကျားသာ နှင်းလုံးလေးကို တိုက်ခိုက်လိုက်လျှင် ထိုငှက်ကလေး သေမှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုပေါင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။လေတိုက်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားသလို လှုပ်ခါနေသော မြက်ပင်များမှာလည်း ရပ်တန့်နေသလိုပင်။အသွင်ပြောင်းကျား၏ လှုပ်ရှားမှုများပင်လျှင် အလွန်နှေးကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ် နှေးသွားသည်လော။မဟုတ်ပါ။လူပေါင်ကိုယ်တိုင်က မြန်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုတ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များရှေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း တိုက်မိသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုပေါင်နှင့် အသွင်ပြောင်းကျားတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ဘ လူးလိမ့်သွားကျတော့သည်။အသွင်ပြောင်းကျားမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း လုပေါင်က ၎င်း၏လည်ပင်းကို အသေအလဲ ဖက်ထားကာ ခြေထောက်များဖြင့်လည်း ၎င်း၏ကိုယ်လုံးကို ပတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါင် နှင်းလုံးလေးကို ခေါ်သွားစမ်းးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က သတ်ဖြတ်တော့မည့်မျက်နှာဖြင့် ဒါပေါင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။အသွင်ပြောင်းကျား၏ အားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ၎င်း၏ ကြွက်သားများ ရုန်းကန်လိုက်တိုင်း လုပေါင်ဝတ်ထားသော ကျပ်နေသည့် အင်္ကျီများမှာ စတင် စုတ်ပြတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် နှင်းလုံးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုပေါင် ဖိထားသော ခြင်္သေ့ကျားကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကိုငါသွားတော့လို့ပြော‌နေတယ်လေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သတ္တိရှိလှသော ဒါပေါင်ကို ကြည့်ကာ လုပေါင် ဒါသထွက်မိသလို စိတ်လည်းပူမိ သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အသွင်ပြောင်းကျား၏ အားအစစ်အမှန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းခံ နေရပြီ ဖြစ်သည်။လုပေါင်သည် လက်မောင်းများကို အားပြုကာ အသွင်ပြောင်းကျားကိုဆွဲချကာ ဘေးသို့ လူးလိမ့်ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားပြီးနောက် သူသည် အားမလိုအားမရ အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ခုန်ဝင်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီသည်လည်း တောအုပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လူကြီးလက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော ခြင်္သေ့ကျား၏ အမြီးကို ကိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ဆွဲယမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထွက်သွားကြစမ်းးးးအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသွင်ပြောင်းကျား၏ ဟိန်းသံမှာ နာကျင်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုပေါင်၏ ခွန်အားမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်း၏လည်ပင်းကို ချုပ်ကာ ကျောပေါ်တွင် ကပ်နေသောအခါ လူနှင့် တိရစ္ဆာန်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေပြီး ခွေးနှစ်ကောင်ကလည်း အတင်းလိုက်ကိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှင်းလုံးလေးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ အတောင်ပံကို ယိုင်တိုင်တိုင်ခတ်ရင်း အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂူး... မင်းတို့ကိုလည်း ကောင်းကောင်းကြီး ဆဲသတ်ပြစ်မယ် ဂူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်နေရသည်။နှင်းလုံးလေးသည် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဆဲဆိုရင်း တောထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖယ်ကြစမ်း ဖယ်ကြစမ်း အားလုံး ဖယ်ကြစမ်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p>‘သခင်လေး မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟေးမီသည် ကိုက်လေလေ အားတက်လေလေဖြစ်နေကာ မရပ်မနား လိုက်ကိုက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တို့တွေ ဝိုင်းကူသင့်လား...ဂလု”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်ဦးကတံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချရင်း တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မစ္စတာဟွမ်မှာမူ ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက သူ့ကို ထမ်းသွားပြီး တောနက်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိသော သက်တော်စောင့် သုံးဦးမှာလည်း ရှာဖွေရေးကို လက်လျှော့ကာ သူတို့နောက်သို့ သတိဖြင့် လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို လွှတ်ထားလိုက်။”</p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူသည် မစ္စတာဟွမ်တို့ သွားရာလမ်းကို ကြည့်ပြိးနောက် လုပေါင်နှင့် ခြင်္သေ့ကျားဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာ... တို့တွေလည်း အခု ထွက်သွားသင့်ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အသွင်ပြောင်းကျား၏ လည်ပင်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်း ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူသည် ခွမ်းဟူကို ဆွဲကာ တစ်စုံတစ်ခုကုိ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူမှာ အံ့ဩသွားပြီးနောက် အသွင်ပြောင်းကျားလည်ပင်းမှ ကြေးခေါင်းလောင်းကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဤအရာများနှင့် ထိတွေ့နေရသူများ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိသည်။ဤနေရာရှိ ဂူသင်္ချိုင်းမှာ မစ္စတာဟွမ်ပြောသကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ပေ သို့မဟုတ် မစ္စတာဟွမ်က အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထွက်သွားကြစမ်းးး” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်မှာဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေပြီး အသွင်ပြောင်းကျား ပြန်ထမလာနိုင်အောင် အတင်းချုပ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ သူ တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ရင် မင်းတို့ကိုဟိုကစားတော့မယ် ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ခွေးသားတွေရဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အလွန်တင်းမာနေသော Live မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ရယ်စရာမြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။လူနှင့် ကျားက လူးလိမ့်နေပြီး ခွေးနှစ်ကောင်က လိုက်ကိုက် ငှက်က ဆဲဆိုနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ ပရိသတ်ကို ရယ်မောစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ အရမ်းရင်ခုန်နေတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ရယ်ချင်နေတာလဲ မသိဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ ‘သခင့်အားကိုးနဲ့ မောက်မာတဲ့ခွေး’ ဆိုတဲ့ စကားပုံက ဒီခွေးနှစ်ကောင်နဲ့ တကယ့်ကို ကွက်တိပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနာနတ်ဘုရား တကယ့်ကို မိုက်တယ်။ သူသာ အသွင်ပြောင်းကျားကို တကယ်နှိမ်နင်းချင်ရင် အဲဒီအကောင် ပြန်ခုခံနိုင်ပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ အသွင်ပြောင်းကျား အကြောင်း ရှာကြည့်ဖူးတယ် သူတို့က ရုပ်ဆိုးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကောင်က အရမ်းလှတယ်။ပြီးတော့တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင်္ချိုင်းသူခိုးအဖွဲ့တောင် အံ့ဩနေကြပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အလေးအနက်ထားရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်တစ်ရာမက လူးလိမ့်နေကြသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မည်သူမျှ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကြည့်ရှုသူ ဆယ်သန်းကျော်သွားနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်လုလင်းဟွာ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လက်များပင် တုန်နေသည်။ Ocean Live တွင် မကြုံစဖူးသော Streamer အကျော်အမော်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အကောင့်တုများဖြင့် ဆယ်သန်းပြည့်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ဆယ်သန်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် လူပေါင် ထိခိုက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေသလို အာဏာပိုင်များ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံရမှာကိုလည်း ကြောက်နေသည်။ သူ၏ ခံစားချက်မှာ အံ့ဩခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ် ၂၀ အကြာတွင်... ဒါပေါင်မှာ ရပ်ကြည့်နေပြီး ဟေးမီမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အမောဖြေနေသည်။ နှင်းလုံးလေးကတော့ သစ်ပင်ပေါ်တွင် အမွေးအတောင်များကို ပြုပြင်နေသည်။ လုပေါင်တစ်ယောက်သာ ခြင်္သေ့ကျားနှင့် နပန်းလုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တို့တွေ တိုက်တာ ရပ်လို့ရမလား ငါအရမ်းမောနေပြီ။” </p> <p> </p> <p>လုပေါင်မှာချွေးရွှဲနေသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အသွင်ပြောင်းကျားမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း”</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လုပေါင်က နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် လက်လွှတ်လိုက်သောအခါ အသွင်ပြောင်းကျားသည် အမောတကောဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်ဒေါသထွက်မှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ ဝေဝါးသောအကြည့်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူအုပ်မှာ မည်သို့သော လူစားမျိုးလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။သူသည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိတ်ကို သွားယူလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ၎င်းမှာ တောဆိတ်မှန်း သူသိသည်။</p> <p> </p> <p>‘လူရမ်းကားတစ်စုကရွာသားဆီက ဝယ်လာတာတဲ့။ တောက်’</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ကျုပ်တို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်နေနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>တောင်လေး  က ခွမ်းဟူကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူသာ တကယ် Live လွှင့်နေတာဆိုရင် ကျုပ်တို့ ပြေးလို့မလွတ်ဘူး။ဒီမှာပဲနေပြီး အဖမ်းခံဖို့ စောင့်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူသည် လုပေါင် Live လွှင့်သည်ဖြစ်စေ မလွှင့်သည်ဖြစ်စေ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖျောက်သင့်တာ အကုန်ဖျောက်ပြီးပြီ၊ယ မီးရှို့သင့်တာ အကုန်ရှို့ပြီးပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂျွန်ဂျွန်... နောက်မှ ရှေ့နေကို ဆက်သွယ်လိုက်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ဤအလုပ်ကို လုပ်လာကြသူများဖြစ်သဖြင့် အရာရာကို မည်သို့ စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသွင်ပြောင်းကျားသည် ဆိတ်သားများကို စတင်စားသုံးနေပြီဖြစ်သည်။ ဟေးမီသည် လူစွမ်းကောင်း ဟန်ဆောင်ချင်သဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေသော်လည်း အနားသို့ မကပ်ရဲဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ဒါပေါင်နှင့် နှင်းလုံးလေးတို့လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူပေါင်သည် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။၎င်းမှာ သူနှင့် ရင်းနှီးသော အသံဖြစ်သည်။သူ၏ ထူးကဲသော အကြားအာရုံဖြင့် ခွဲခြားကြည့်ပြီးနောက် သူ သေချာသွသိားသည်မှာ ၎င်းမှာ ရဟတ်ယာဉ် အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကိစ္စတွေက တော်တော်ကြီးသွားပြီ။ ဒီလောက် လူတွေအများကြီး ကြည့်နေမှတော့ အာဏာပိုင်တွေ ချက်ချင်း တုန့်ပြန်မှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေး... ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်မှ ဒီကနေ ထွက်မသွားနဲ့နော်။ ကျွန်တော်က အကောင်းမြင်စိတ်တွေ ဖြန့်ဝေနေတဲ့ Streamer တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောမယ်တစ်ယောက်ယောက်သာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လေးကြိုးသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ထွက်ပေါ်လာသည်။လုပေါင်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။သံသစ်သားမြား မှာ ခွမ်းဟူ၏ ဘေးနားရှိ သစ်ပင်ကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်သွားပြီး မြားအမြီးပိုင်းမှာ တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဤမြား၏ အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် လူကိုသာ ပစ်လိုက်ပါက တစ်ဖက်သို့ ဖောက်ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီလေးရာ... တို့တွေကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး မင်းကလည်း...” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူကသူတို့မှာ ရန်သူမဟုတ်ကြောင်း ပြသရန် လက်ကို အမြန်မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာ ဘယ်သူက ခင်ဗျားညီလေးလဲ လာနောက်မနေနဲ့။ ကျွန်တော်လို အကောင်းမြင်စိတ်ရှိတဲ့ Streamer က ခင်ဗျားတို့လို လူတွေနဲ့ တန်းတူလား။ခင်ဗျားတို့ ဥပဒေချိုးဖောက်နေတာကို မေ့နေကြတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရဟတ်ယာဉ်သံမှာ လုပေါင်၏ နားထဲတွင် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ မကြာခင် အားလုံး ကြားကြရတော့မည်။ သူသည် ဤလူများနှင့် မည်သို့သော ပတ်သက်မှုမျှ မရှိစေရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ညီလေးကလည်း စနောက်နေပြန်ပြီ။ တို့တွေက ဂျင်ဆင်းရှာတဲ့သူတွေ ပါ ဘယ်လိုလုပ် ဥပဒေချိုးဖောက်မှာလဲ။ ကျုပ်တို့မှာ ဘိုးဘွားပိုင် တားမြစ်ပစ္စည်းလေးတွေ ရှိရုံပါ ဥပဒေနဲ့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်မယ့် အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။” </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူကမျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ငါ့ကို အရေးမပါတဲ့ဥပဒေတွေနဲ့ လာပတ်ချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>လုပေါင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်းဟူသည်ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးက အဘိုးကြီးလည်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားသူများမှာမူ ခေတ္တမျှ ကြောင်နေပြီးနောက်မှ ရဟတ်ယာဉ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်ာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူတွေ လာနေပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <div> <p>ထိုအချိန်တွင် ခွမ်းဟူနှင့် အခြားသူများမှာ လုပေါင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သူစိမ်းဆန်သွားသည်ကို နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p> </div>


Save