Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို အရှင်ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြင်္သေ့ကျားကြီးအား အလှပဂေး ကျားဝါလေးနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">မိတ်ဆက်ပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာကြီးလဲ။”</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်က ပုရွက်ဆိတ်က ဒီလောက်အထိ ကြီးနေရတာလဲ။ နျူကလီးယား ရောင်ခြည်သင့်ထားတာများလား။’</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါင် ဟေးမီ... ပြေးကြတော့ဟေ့။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကလျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် နှင်းလုံးလေးကို ဆွဲယူကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ သုတ်ခြေတင်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးနဲ့ တွေ့ပြီဖြစ်သည်။ခွေးနှစ်ကောင်လည်း အပြင်ဘက်သို့ အလုအယက် ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝီ...ဝီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးပုရွက်ဆိတ်နီ ဘုရင်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်မှ အာရုံခံအစိတ်အပိုင်းများမှာ တုန်ခါသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော မီးပုရွက်ဆိတ်နီများ လှုပ်ရှားလာကြရာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသော မီးချပ်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live ကြည့်နေသူများမှာ ရုပ်ရှင်ထဲကထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သန်းပေါင်းများစွာသော ကုဋေပေါင်းများစွာသော မီးပုရွက်ဆိတ်နီများသည် အစာကို အမဲလိုက်ရန်အတွက် ပုရွက်ဆိတ်ပင်လယ်ကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါတွေသာ မြို့ထဲကို ကျူးကျော်လာရင် ဘာဖြစ်ကုန်မလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနာနတ်ဘုရား ရှာတွေ့သွားတာ တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ။ သူ တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ် ဒါမှမဟုတ် အမြစ်ပြတ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေ ငါတို့နေတဲ့ မြို့တွေထဲ ရောက်လာရင်တော့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်မှာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟိုအကောင်က ဘာကြီးလဲ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မလား ဘာလို့ ကလေးလက်မောင်းလောက် ရှည်နေရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာကြီးမှာ စွမ်းအင်တွေ ပြန်နိုးထလာပြီး မိစ္ဆာတွေ ထွက်လာတာများလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စကားပြောတဲ့ မျောက်မင်း အကြားအမြင်ရတဲ့ လိပ်ကြီး ပင်လယ်မြွေဟောက်ကြီး ကြောက်စရာ အသွင်ပြောင်းကျား အခုတော့ ပုရွက်ဆိတ်သန်းပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်... ကမ္ဘာကြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်ပြေးပါတော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်၏ Live မှာ အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်းတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ပင် ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့မှာ လူသားစားပုရွက်ဆိတ်များသာဆိုလျှင် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းပေလိမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွေးနှစ်ကောင်၏ အရှိန်မှာ ပုရွက်ဆိတ်များထက် ပိုမြန်သော်လည်း အတောင်ပံပါသော ပုရွက်ဆိတ်နီ အကြီးစားအချို့မှာ နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး အုပ်စုကြီးကို လမ်းညွှန်ပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်သွားစေသည့် အသံမှာ နောက်ဘက်မှ ကပ်ပါလာသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါဒါပေါင်မှာ အမြီးလေးကုပ်ကာ အသက်လုပြေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြီးမားလှသော ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကြီးမှာ ဒါပေါင်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နှင်းလုံးလေး... အပေါ်ကို မြန်မြန်ပျံတက်တော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က သူကိုင်ထားသော နှင်းလုံးလေးကို ပစ်တင်လိုက်ရာ နှင်းလုံးလေးမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ အပြင်းအထန် ပြေးနေသော ဒါပေါင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူပေါင်က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြောင်းးးး”</p> <p> </p> <p>အရမ်းမြန်လွန်းသည်။ လူပေါင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံသောအခါ ဤမျှအထိ မြန်ဆန်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ကြီးမားသော ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချုပ်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သတ္တုကဲ့သို့ မာကျောနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မှာ ‘ကျိ... ကျိ...’ဟူသော အသံများပြုလုပ်ရင်း ရုန်းကန်နေပြီး ၎င်း၏ အာရုံခံအစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။ခွေးနှစ်ကောင်နောက်သို့ လိုက်နေသော ပုရွက်ဆိတ်နီများမှာ ချက်ချင်း လှည့်လာပြီး လုပေါင်ရှိရာသို့ ဦးတည်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို မလှုပ်နဲ့လို့ ပြောလိုက် မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို အသေဖိသတ်ပစ်မယ်။” </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည်ယနေ့ သူ၏ ရင်းနှင်းမှုစွမ်းရည် မှာ ပြဿနာတက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။အသွင်ပြောင်း ကျားကလည်း သူ့အပေါ် စိတ်တိုနေသလို ယခု ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကလည်း ရန်လိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်က သူ့စကားကို နားလည်ပါ့မလား မသိသော်လည်း သူကတော့ အော်ပြောလိုက်မိသည်။ သို့သော် နောက်ထပ်ဖြစ်ပျက်လာသောအရာက သူ့ကိုသာမက ကြည့်ရှုသူများကိုပါ မှင်သက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် ၎င်း၏အစိတ်ပိုင်းများကို လျင်မြန်စွာ တုန်ခါစေပြီး အချက်ပြသံအသစ်တစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပျံသန်းနေသော ပုရွက်ဆိတ်နီများမှာ ကောင်းကင်တွင် ငြိမ်သွားကြပြီး အခြားပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။ နားထဲတွင် အတောင်ပံခတ်သံမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... မင်း ဉာဏ်ရည်က ဘယ်လောက်တောင် မြင့်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် မီးပုရွက်ဆိတ်နီများ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စုဝေးနေကြသလဲဆိုသည်ကို လုပေါင် နားလည်သွားတော့သည်။ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိတ်လိုက်ရန်အတွက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကြပြီး လေတိုက်ရာအရပ်သို့ ပျံ့လွင့်ကာ ရောက်ရာအရပ်တွင် အသိုက်ဆောက်ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်များ စုဝေးနေခြင်းမှာ ဤပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်၏ တည်ရှိမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပရိတ်သက်တို့ရေ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ဒီပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကိုသာ နှိမ်နင်းနိုင်ရင် ဒီပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကသူ ကံထူးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူသာထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် သူသည် မီးပုရွက်ဆိတ်နီ စစ်တပ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါဆိုရင် ငါ မကျေနပ်တဲ့နေရာကို တိုက်ခိုက်လို့ ရပြီပေါ့။’</p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မှာ အလွန်လှပသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကျောက်နီကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး သတ္တုရောင်လည်း တောက်နေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသောအရာကြီးမှာ သက်ရှိတစ်ကောင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”</p> <p> </p> <p>ဟေးမီနှင့် ဒါပေါင်တို့ ပြန်ပြေးလာကြသည်။ သိသာသည်မှာ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အရမ်းဝေးဝေး မသွားနဲ့ အနားမှာပဲ စောင့်နေကြ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည်၎င်းတို့သုံးကောင်လုံးကို စနစ်၏ လမ်းညွှန်အမှတ်အသားများ တပ်ဆင်ပေးထားသဖြင့် ပျောက်သွားမှာကို မစိုးရိမ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို ကိုင်ကာ လူပေါင်သည် ပုရွက်ဆိတ်ပင်လယ်ကြီးထဲသို့ မကြောက်မရွံ့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝီ... ဝီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချက်ပြပေးလိုက်သည့်အလား လုပေါင် ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ပုရွက်ဆိတ်နီများမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသဖြင့် လူပေါင်က သူ့ကိုယ်သူ ဘုရင်တစ်ပါးဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>Live ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာလည်း ၁၁ သန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။။</p> <p> </p> <p>“အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>အယ်ဒရစ်ချ်သည်လည်းလုပေါင်၏ ပရိသတ် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကြက်သီးထနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုလင်းဟွာမှာလည်းနှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်နေပြီး ဤအတိုင်းဆိုလျှင် နှလုံးရောဂါရမည်ကိုပင် စိုးရိမ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးပုရွက်ဆိတ်နီ တစ်ချက်အကိုက်ခံရရုံဖြင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးနိုင်သည်။အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အကိုက်ခံရလျှင် အရေပြားများ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဤမျှ များပြားသော ပုရွက်ဆိတ်များကြားတွင် ဆင်တစ်ကောင်ပင် အရိုးပင်မကျန်အောင် အစားခံရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေသော်လည်း ဟေးမီနှင့် သူတို့မှာ အနားမကပ်ရဲကြပေ။နှင်းလုံးလေးကလည်း သစ်ပင်ထိပ်ဖျားပေါ်ကနေ မဆင်းရဲပေ။အကယ်၍ ဟတ်စကီသာဆိုလျှင် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် လိုက်ဝင်သွားပြီး ပုရွက်ဆိတ်တွေကြား လူးလိမ့်ပြနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဘော်ဒါကိုလီ နှင့် တောခွေးတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ မနိမ့်လှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့နောက် လိုက်မလာနဲ့။မင်းတို့ဘာသာ သွားဆော့ကြတော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က လက်မှတ်ထိုးဝင်ရန် သွားရမည်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဤမျှ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ မခေါ်သွားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ အသွင်ပြောင်းကျားကြီး ထွက်လာသည်။ ၎င်းက ဂူဝတွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေပြီး လုပေါင်ကို ကြည့်နေသည်။ ပုရွက်ဆိတ်နီများမှာ ၎င်းနှင့် ဝေးဝေးတွင် နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသွင်ပြောင်းကျားက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်ရင်း လုပေါင်လက်ထဲက ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သိပ်ပြီး ရန်မလိုပါနဲ့ဦး။ ငါ အရမ်းလှတဲ့ ကျားမလေးတစ်ကောင်ရှိတဲ့ နေရာကို သိထားတယ်။ သူမက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှတယ် ပြီးတော့ ဝဝတုတ်တုတ်သားလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်။ စိတ်ဝင်စားလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသွင်ပြောင်းကျားက သူ့အပေါ် ရန်လိုစိတ် မရှိတော့သည်ကို ခံစားရသဖြင့် လုပေါင် စိတ်အေးသွားရသည်။တောဆိတ်တစ်ကောင် စားပြီးဖြစ်သဖြင့် အသွင်ပြောင်းကျားမှာ ဗိုက်သိပ်မဆာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းမနေနဲ့ သူမက တကယ်လှတာ။ ငါ့မှာ ဓာတ်ပုံတောင် ပါတယ်။ဒီမှာ ကြည့်ဦး... မလှဘူးလား။ဒီကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ဦးဒီအမြီးကို ကြည့်ဦး... သူမက ကျားလောကရဲ့ အလှပဂေးပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက သူမရဲ့ သားလေးနှစ်ယောက် နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ သားလေးတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ စဉ်းစားကြည့်ဦးမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က အသွင်ပြောင်းကျား၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ ကျားက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားသည်။ ၎င်းက ဤလုပ်ရပ်အပေါ် အာရုံခံစားလွယ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live ကြည့်နေသူများမှာမူ ဗိုက်အောင့်အောင် ရယ်နေကြရသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနနတ်ဘုရားက ဒီလောက် အန္တရာယ်တွေကြားထဲမှာ အောင်သွယ် သွားလုပ်နေတာတဲ့လား။ ပြီးတော့ ဝဝတုတ်တုတ်သားလေးတွေပါတဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနာနတ်ဘုရားရဲ့ Live တွေကတော့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မထားတာတွေပဲဖြစ်လာတယ်။ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေတဲ့သူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်တဲ့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအသွင််ပြောင်းကျားက ရုပ်ဖြောင့်တယ်လေကျားမအပျိုလေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမှာကို။ ဒါပေမဲ့ အသွင်ပြောင်းကျားတွေက မျိုးမပွားနိုင်တော့ ကလေးနှစ်ယောက် အလကားရတာလည်း မဆိုးပါဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အသွင်ပြောင်းကျားအတွက် မိန်းမရှာပေးဖို့ ဒီလောက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကို သွားရသလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကဲ... မင်းအိမ် ဘယ်လိုနေလဲ ကြည့်ရအောင်။ ငါ နည်းနည်းပင်ပန်းနေလို့ မင်းဆီမှာ တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် အသွင်ပြောင်းကျားကို ဂူထဲသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားသည်။ တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းက ဘာလို့ ဒီထဲမှာ ရှိနေရသလဲဆိုသည်ကို သူလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်းး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဟိန်းနေတာလဲ။ငါ မင်းမိန်းမရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာတောင် အိပ်ခဲ့ပြီးပြီ။မင်းရဲ့သားတွေကိုလည်း ရိုက်ခဲ့ပြီးပြီ။မင်းအိမ်ကို လာကြည့်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <div> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> </div> <p> </p> <p> </p>


Save