Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်ကိုကြီးကျန်းဝမ်၏ အားသာချက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မငြိမ်မသက် တိုက်ပွဲများအပြီး လဝက်ခန့် အကြာတွင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြား၏ နောက်ဘက်၊ တောင်ခြေရှိ လွင်ပြင်ကျယ်တစ်ခုထက်ဝယ် လူရိပ်နှစ်ခုသည် လီအနည်းငယ်ခန့် ကွာဝေးသော နေရာတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ချောင်းများကို ဆန်းကြယ်စွာ လှုပ်ရှားကာ မှော်အတတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တစ်ဦးက မြန်ဆန်စွာ၊ တစ်ဦးကမူ နှေးကွေးစွာဖြင့် လက်ဝါးများကို မြေပြင်ထက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မြေစိုင်တောင် အတတ် အသက်ဝင်စမ်း.... ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အော်သံနှင့်အတူ မြေပြင်မှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကြီးမားလှသော မြေပုံကြီးနှစ်ခုသည် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်များ ဆက်တိုက် စီးဝင်နေသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေသားများ၊ ကျောက်တုံးများ၊ သစ်ပင်နှင့် မြက်ပင်များမှာ ထိုမြေပုံကြီးများပေါ်သို့ စုပြုံတက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း.... ဝုန်း.... </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဆယ်မီတာခန့် မျှမြင့်မားသော တောင်ကုန်းငယ်နှစ်ခုမှာ မြေပြင်ထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ မြေပုံကို အရင်ဆုံး ပေါ် ထွက်အောင် ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး လေထုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်ကုန်းငယ်မှာ လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြောက်တက်လာပြီးနောက် သူ ရှေ့သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လူငယ်လေးမှာ လေထုကို ဆွဲယူသည့် အမူအရာကို နှေးကွေးစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်တော့သည်။ သူ လက်ဝါးဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ချိန်တွင် ရန်သူ့တောင်ကုန်းမှာ သူနှင့် နှစ်လီခန့်အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တောင်ပြိုမတတ် အရှိန်အဝါမှာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးမှာ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တောင်ကုန်းကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း....</p> <p> </p> <p>မြက်ခြောက်များကို နင်းခြေလိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ သူ တွန်းထုတ်လိုက်သော တောင်ကုန်းမှာ ရန်သူ့တောင်ကုန်း၏ အရှိန်အဟုန်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေခဲကြီးများနှင့် အပျက်အစီးများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။ သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ရန်သူ့တောင်ကုန်းကို မြင်သောအခါ လူငယ်လေးသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း....</p> <p> </p> <p>တောင်ကုန်းငယ်မှာ မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး မြေအောက်သို့ သုံးတောင်ခန့် နက်ဝင်သွားကာ ချွန်ထက်သော မြေပုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစွမ်းကတော့ အတော်လေး အားရစရာပဲဗျ” ဟု လော့ချန် သူ၏ မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်ကာ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ရွှဲနှင့် အမျိုးသားက အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီအရာကို သင်ယူနေလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ မှော်အတတ် ထုတ်ဖော်တာလည်း နှေးတယ်၊ ပုံဖော်ရတာလည်း ကြာတယ်၊ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာလည်း ပိုပြီး နှေးသေးတယ်၊ အစွမ်းထက်တာကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမကျဘူး၊ မီးလုံးမှော်အတတ် လောက်တောင် လက်တွေ့မကျပါဘူး၊ ဩော်.... နောက်ပြီး ချီစွမ်းအင်ကိုလည်း တော်တော်လေး ကုန်စေတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်၏ အထင်သေးသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း လော့ချန်မှာ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် စစ်မှန်သော လေသံဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ မြေစိုင်တောင်အတတ်ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးကျန်းရာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်က သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း လော့ထျန်းအဖွဲ့မှာလည်း လုပ်စရာ သိပ်မရှိဘူးလေ” ဟု ပြောပြီးနောက် သူ ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တစ်စုံတစ်ခု စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ  ကျန်းဝမ်က မျက်လုံးပြူးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေပါဦးကွ.... မင်း.... တကယ်ပဲ ဒါကို တိုက်ပွဲမှာ သုံးဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကျန်းဝမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်ရေ ငါ ပြောပြမယ်၊ ဒီမှော်အတတ်က တိုက်ပွဲမှာ အသုံးမဝင်ဘူး၊ ငါတောင် သင်ယူပြီးကတည်းက တိုက်ပွဲမှာ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးဘူး၊ မြေစိုင်တောင်ကို ဂူဗိမာန်တွေ တူးတာတို့၊ ခံစစ်အဆောက်အအုံတွေ ဆောက်တာတို့မှာပဲ အသုံးများကြတာ....”</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံဆင့်မြင့်တဲ့ သူတွေဆိုရင်တော့ မြေအနေအထား ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းရွှေအစီအရင်တွေအတွက် တောင်တွေကို ရွှေ့ဖို့ သုံးကြတာပေါ့၊ မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လခြမ်းတောင်ကြားမှာ ခံစစ်တွေ ဆောက်ဖို့ ဒီမှော်အတတ်ကို သုံးနေကြတာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲမှာလား....  အားပါးပါး.... တကယ်အသုံးမဝင်လောက်ဖူးကွ”</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကိုမူ လော့ချန် အပြည့်အဝ သဘောတူပေသည်။ မြေစိုင်တောင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် မသင့်တော်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် မြေဓာတ် ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်စစ်ပိုင်းတွင် အမြဲတစေ အားနည်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့ ကျွမ်းကျင်သော တိုက်စစ်မှော်အတတ် အနည်းငယ်မှာ မြေဆူးမှော် နှင့် ရွှံနွံ (ဗွက်အိုင်) အတတ်တို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်သည် ဤအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါက အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ထက်တွင် ရွှံနွံအတတ်ကို အသုံးပြုကာ လော့ရှားနတ်ဆိုးမကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ့အား လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် ထားရှိရခြင်းမှာလည်း သူ၏ ဤကျွမ်းကျင်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း သူသည် လှိုင်းလုံး အတတ်ကို အခြေခံအဆင့်အထိ အရင် တတ်မြောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်းဝမ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မြေစိုင်တောင် အတတ် ကိုပါ လျင်မြန်စွာ နားလည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှော်အတတ်မှာ အားနည်းချက်တွေ များလွန်းတယ်၊ အဆင့်အနည်းငယ် တတ်မြောက်သွားရင် ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ သိချင်မိတယ်ဗျ” ဟု လော့ချန် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာပြောင်းလဲမှာလဲကွာ၊ အလွန်ဆုံးရှိလှ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခြေကုပ်ယူစရာ မလိုတော့တာပဲ ရှိမှာပေါ့၊ မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်နဲ့ မြေဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး မြေသားတွေ၊ သစ်တွေ၊ ကျောက်တွေကို စုစည်းပြီး တောင်အသေးစားလေး ဖော်နိုင်မယ်၊ အရှိန်နည်းနည်း တိုးလာမယ်ပေါ့၊ ဒါပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဆင့်မြင့်သွားရင်ကော”</p> <p> </p> <p>“အထွတ်အထိပ်အဆင့် လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါကိုယ်တိုင်တောင် အခြေခံပဲ ရှိသေးတာ၊ အဲ့ဒါကို ဘယ်သိမလဲကွ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ထင်တာတော့ တောင်တွေကို မြင့်တက်စေတာ၊ ပင်လယ်ကို မြေဖို့တာနဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်တာမျိုး ဖြစ်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အင်း အဲ့ဒါဆို ချီစွမ်းအင် ကုန်လိုက်မယ့်ဖြစ်ခြင်းဗျာ” ဟု ဆိုရင်း လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့.... အဲ့ဒါကြောင့် မင်း ဘာလို့ ဒါကို ဒီလောက် စွဲစွဲမြဲမြဲ လေ့ကျင့်နေလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့ မရတာ”</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ စွဲမြဲနေရသနည်း ဆိုသည့်အမေးကို ပြန်ဖြေရန်မူ သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခုထဲရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ အခြေခံမှော်အတတ်သုံးမျိုးကို တတ်မြောက်ပြီးမှ ဒုတိယအဆင့်မှော်အတတ် မြေပြိုအတတ် ကို အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လော့ချန်သည် လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လာခဲ့ပြီး ကျန်းဝမ်လည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်ကြီး.... ဟဲဟဲ ကျွန်တော်မျိုးကြီး ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ခင်ဗျ”</p> <p> </p> <p>“ဟင် အဆန်းပါလား ပြောလေ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လစဉ် ဆေးလုံးခံစားခွင့်ကို ဟိုဟာ နဲ့ လဲလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>“ဟိုဟာ ဘယ်ဟာလဲဗျ.... ဒဲ့ပြောဗျာ....”</p> <p> </p> <p>“ဟိုကွာ.... တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ....  မင်းကလဲ သိသားနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဩော်.... သဘောပေါက်ပြီ ....ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ရွှေခန်းမဆောင် အဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲတာဝန်ကို သေချာထမ်းဆောင်ရမယ်နော်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက တာဝန်ခံကူရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်၊ ပမာမခန့်တော့ မလုပ်နဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မှာလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန် ခဏရပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဓိကအရေးကြီးတာက အပြင်အလုပ်ကိစ္စတွေမှာ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ပြောရဆိုရမှာမျိုး ရှိလာတာဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့ ပြသနာမျိုး ရှိရင် ဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ဦးဆောင်ဖြေရှင်းပေးရမယ်၊ တစ်ခုရှိတာက တာဝန်ခံကူကို အနေရခက်အောင် မလုပ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်က ခေါင်းအမြန်ညိတ်လိုက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန်အား လက်မထောင်ပြရင်း စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ သိသားပဲ၊ မင်းက ငါ့လိုပဲ အလှလေးတွေ ကျိတ်ကြွေနေတယ်ဆိုတာ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တဟား ဟား ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူသည် ကျန်းဝမ်အား တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တွင် မထားဘဲ ရွှေခန်းမဆောင်တွင် ထားရခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပို၍ တော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လူများနှင့် ဆက်ဆံရသော ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး မန်နေဂျာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် အထက်တန်းလွှာရော၊ အောက်ခြေလူတန်းစားပါ အားလုံးနှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကိုသာ အသားပေးခဲ့ပြီး သူ၏ လူမှုဆက်ဆံရေးစွမ်းရည်ကိုမူ လျစ်လျူရှုခဲ့သဖြင့် ကျန်းဝမ်၏ ပါရမီကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သလို ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကျိုးဆက်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင် တိုက်ပွဲတွင် ကျန်းဝမ်သည် အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဘေးကင်းအောင်သာ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သဖြင့် မည်သည့် ဆုလာဘ်မျှ မရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ပြိုကွဲချိန်တွင်လည်း သူသည် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ရှေ့တန်းမှ တိုက်ပွဲဝင်ရမည့် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နှင့် မသင့်တော်ချေ။ မဟုတ်ပါက အရေးကြီးချိန်တွင် ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား စကားတပြောပြောနှင့် လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လော့ချန်သည် မုရုံချင်းလျန်နှင့် တွေ့ဆုံကာ အဖွဲ့အခြေအနေများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်ဆောင် အဖွဲ့ကတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ၊ သေချာ ရွေးချယ်ပြီးတော့ လူအယောက် ငါးဆယ်နဲ့ ပြန်ဖွဲ့စည်းထားတယ်၊ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင် မှာထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဆေးပင်အလုပ်သင်တွေနဲ့ မီးထိန်းသူတွေကို ဦးစားပေး ရွေးထားတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ ဆေးဖော်စပ်သူတွေနဲ့ ဆေးပင်စိုက်ပျိုးသူတွေကို ထည့်ထားတာ၊ လိုအပ်တဲ့ ကျင့်စဥ်တွေကိုတော့ ချွီဟန်ချန်းနဲ့ ချိုးရင်းတို့က သင်ကြားပေးနေကြတယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင်သည် အဖွဲ့၏ အသက်သွေးကြော ဖြစ်သဖြင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းလက်ထက်က အဆင့်အတန်းအတိုင်း ပြန်ရောက်ရန် အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါးဆောင်မှာမူ အရေးပါမှု လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ မူလ ဆေးပင်ရှာဖွေရေးလမ်းကြောင်းများ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းနှင့် ဒုတိယအချက်မှာ အခြားအဖွဲ့များကို ဆေးပင်များ ပြန်ရောင်းရန် မလိုအပ်တော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့သည် ပြင်ပမှ ဆေးပင်များကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုလေ.... ဒါနဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကိစ္စကော ဘယ်လိုရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က မြို့ထဲရှိ ဆိုင်ခန်းများကို မေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ထိုဆိုင်ခန်းများကို အင်အားကြီးအဖွဲ့သုံးဖွဲ့က သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။ ၎င်းကို ပြန်လည်ရယူရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု မုရုံချင်းလျန်က ထင်မြင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်ကမူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အပေးအယူတွေက မီရှုဟွာ နာမည်နဲ့ ရှိနေတာ၊ အခု မီလီ ဒီမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီ အခွင့်အရေးတွေက လော့ထျန်းအဖွဲ့ဆီကို အလိုလို ရောက်လာမှာပဲ၊ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့တွေကိစ္စကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဤစကား ကြားတော့မှ မုရုံချင်းလျန်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးပြဿနာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်၊ တိုက်ပွဲခန်းမ ခေါင်းဆောင်နေရာကို ဘယ်သူ့ကို ခန့်မှာလဲ၊ ဝမ်ယွမ်ကို စောင့်နေတုန်းလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း.... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား” ဟု  မုရုံချင်းလျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းကျန်းလမ်းမကြီးက တိုက်ပွဲက ထင်တာထက်တောင် ပိုပြင်းထန်ခဲ့တာ၊ သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေမယ်လို့ ထင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>ထိုအမေးကို လော့ချန်က ဝမ်ယွမ်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မုရုံချင်းလျန် စိတ်အေးစေရန်</p> <p> </p> <p>“နောက်ရက်တွေအထိ သတင်းမရသေးရင်တော့ တခြားတစ်ယောက်ကို ခန့်ရမှာပေါ့” ဟု ဆိုကာ သူမအား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုတခြားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ခင်ပွန်း ချင်လျန်ချန်း မှလွဲ၍ အခြားမရှိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ မဖြစ်စေချင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမရော သူမခင်ပွန်းပါ တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်နေပါက လော့ထျန်းအဖွဲ့မှာ ချင်မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်းကဲ့သို့ ထင်မြင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်လာပါက လော့ချန်၏ အာဏာစက်ကိုပါ ထိခိုက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် မုရုံချင်းလျန်သည် စာရင်းစာအုပ်၏ နောက်တစ်မျက်နှာသို့ လှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့.... ခေါင်းဆောင်.... ဒါက အပြင်ကနေ လာဝင်တဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေ၊ သူတို့ နောက်ကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးနေတုန်းပဲ၊ အဲ့ဒီထဲက ဒီလူသုံးယောက်ကိုတော့ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးသင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>စီမာရှန့် ၊ စီမာဟွေ့နန် ၊ စီမာဝမ်ကျဲ တို့ မောင်နှမ သုံးဦး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့် ၉  ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်၊ အဲ့ဒီအပြင် မောင်နှမတွေလည်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုတော့.... သူတို့ကို ခွဲထားတာ ပိုကောင်းမယ်” ဟု လော့ချန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “စီမာရှန့်က တိုက်ပွဲခန်းမဆောင် အကြီးအကဲလုပ်၊ စီမာဝမ်ကျဲက ဒေါ်လေးရဲ့ ကုသိုလ်တော်ဆောင်မှာ သာမန်အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် နေပစေဦး၊ ဟွေ့နန်ကတော့.... ရွှေခန်းမဆောင် အဖွဲ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့လော့ချန်က သူတို့အား တစ်ဦးချင်းစီ သိနေသကဲ့သို့ ခွဲဝေလိုက်သဖြင့် မုရုံချင်းလျန်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ အရင်ကထက် သုံးဆခန့် ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာသော လခြမ်းတောင်ကြားကို ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤနေရာသည် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် အုတ်မြစ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ဆီကို သွားပြီး ကိစ္စအချို့ ဆွေးနွေးရမယ်၊ ဦးလေးချင်ရဲ့ ကိစ္စကိုလည်း တစ်ခါတည်း ပြောပြရမယ်”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျှော်လင့်တကြီးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ လက်က.... တကယ်ပဲ ပြန်ဆက်လို့ ရမှာလား”</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ စွမ်းအားကို ယုံကြည်စမ်းပါဗျာ” ဟု ဆိုရင်း လော့ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့လို ဓားဂိုဏ်းကြီးတွေထဲက ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေက ကျွန်တော့်တို့ ထင်တာထက် ပိုပြင်းထန်တယ်.... လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ ခြေလက်ပြတ်တာက သာမန်ကိစ္စပဲ၊ အဲ့ဒါကို ပြန်ဆက်ပေးဖို့ သူတို့မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိပြီးသား၊ စိတ်မပူနဲ့ ဒေါ်လေး.... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်ဗျာ”  ဟူ၍လည်း သူ ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save