Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြောင်ဝမ်၏ ပါရမီအထုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် တာဝန်ခံမြောင်”</p> <p> </p> <p>ချိန်းဆိုထားသောနေရာသို့ မြောင်ဝမ်ရောက်လာသောကြောင့်  လော့ချန် ခါးညွတ်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေကောင်းရဲ့လားကွ လော့ချန်.... မင်းကြည့်ရတာ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတောက်ပပြီး စိတ်ဓာတ်တွေလည်း တက်ကြွနေပုံပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေပုံရတယ်” ဟု မြောင်ဝမ်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား.... အကြီးအကဲတို့ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်ပါဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ကဲ.... ကဲ.... ထိုင်ပါ”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းရွှေအိုးရိပ်မြုံ စားသောက်ဆိုင်၊ တတိယထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်း မြောင်ဝမ်နှင့် လော့ချန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးရွှင်စွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်က လူသိရှင်ကြားရော၊ တိတ်တဆိတ်ပါ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း အများစုမှာ တစ်ဖက်သတ်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လော့ချန်က မြောင်ဝမ်ကို သိသော်လည်း မြောင်ဝမ်ကမူ သူ့အား အသိအမှတ်ပင် မပြုခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အတိအကျ ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ တတိယအကြိမ်မြောက် တရားဝင် စကားပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်ဦးသား၏ ရင်းနှီးမှုမှာမူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့ကြသူများကဲ့သို့ပင် အပြင်လူများမြင်ဖွယ်ရာရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်၏ လူမှုဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ဂိုဏ်းပြင်ပ တာဝန်ခံအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း လောကဓံ၏ အတွေ့အကြုံများဖြင့် သွေးထားသော အရည်အချင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လိုပင် လူငယ်ဖြစ်သော လော့ချန်က ထိုကဲ့သို့ လူမှုရေးကိစ္စများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ မြောင်ဝမ်က ‘ဒီလူငယ်လေးကတော့ တကယ့်ကို စောင့်ကြည့်ရမယ့်သူပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ လူငယ်အမြောက်အမြားမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ် စတင်ခြေချမိသည်နှင့် မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ရယူမည်၊ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုမည် ဟုသာ အပြောကြီးတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ချန်မှာမူ ထိုသူများနှင့် မတူချေ။ သူသည် လက်တွေ့ကျသည်။ အလုပ်ကြိုးစားသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် ရှေ့တိုးရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်သူ ဖြစ်သည်။ မြောင်ဝမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ဆံနေသော်လည်း လော့ချန်ကမူ ရိုသေမှု အပြည့်ဖြင့် နေထိုင်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို နှစ်သက်သည်။ မိမိ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထိန်းသိမ်းရင်း စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးရသည်မှာ သူ့အတွက် ကျေနပ်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၌ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်း တာဝန်ခံများသည် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရနိုင်သော်လည်း အမွေစားအမွေခံများ၊ ကျင့်စဉ်မျိုးဆက်များ နှင့် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူများ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ခစားရသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တိုင်းတွင် မိမိ၏ နေရာကို မိမိ သိနေရသည်။ မိမိ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အမွေခံအချို့ထက် သာလွန်နေပါစေဦး၊ အရှက်တကွဲ အခြေအနေများကို အံတုကာ သတိကြီးစွာ နေထိုင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ထိုအမွေခံများနှင့် ကျင့်စဉ်မျိုးဆက်များသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့သည် တာဝန်ခံများထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အတွင်းပိုင်း တာဝန်ခံများသည် နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်ရင်း၊ အထက်လူကြီးများ ချပေးမည့် အစအနလေးများကိုသာ မျှော်လင့်နေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဂိုဏ်းပြင်ပ တာဝန်ခံများမှာ ပို၍ လွတ်လပ်သည်။ ဝေးလံသော နေရာများသို့ စေလွှတ်ခံရပါက ကျင့်ကြံဆင့် တိုးတက်မှု နှေးကွေးနိုင်သော်လည်း၊ အထက်လူကြီးများ၏ မျက်ကွယ်တွင် မိမိတို့ နယ်မြေ၌ မင်းမူနေနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံဆင့် တိုးတက်မှု နှေးကွေးခြင်းမှအပ သူ့ဟာနှင့်သူတော့ အဆင်ပြေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် တာဟဲဈေးမြို့တော်ကို ကြည့်လျှင် ဝိညာဉ်ကြောများမှာ ပထမအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ ချီစုဆုံ အစီအရင်ဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းကို မဆိုစလောက်သာ အထောက်အကူပြုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သေးငယ်သော နေရာများသို့ စေလွှတ်ခံရသည့် ပြင်ပတာဝန်ခံတိုင်းသည် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်များ ပြီးမြောက်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ အိတ်ကပ်ကို  ဖြည့်တင်းရန် အချောင်စားသာမည့် ကြွယ်ဝရေး နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေကြစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအပိုအကျိုးအမြတ်များ ဘယ်မှ လာသနည်း ဟူသည်မှာ စဥ်းစားစရာဖြစ်လာသည်။ ဂိုဏ်း၏ ဝင်ငွေများကို သူတို့ လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိရဲချေ။ အလွဲသုံးစားလုပ်သည်ကို တွေ့ရှိပါက သေဒဏ်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်အထိ ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှစ်ဦးကို ရှင်းပစ်လိုက်ခြင်းမှာ ဘာမျှ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ပြင်ပတာဝန်ခံများသည် မိမိတို့ဘာသာ တီထွင်ကြံဆကာ နည်းလမ်းရှာကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မြောင်ဝမ်တွင်လည်း နည်းလမ်းအချို့ ရှိခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုများထံမှ ကန်တော့ပစ္စည်းများ လက်ခံခြင်း၊ သိပ်မထင်ရှားစွာ ရရှိသော အမြတ်မှ အကျိုးအမြတ် ခဝါချခြင်း သို့မဟုတ် ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းပေးကာ ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင် များ ယူခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် တာကျန်းဂိုဏ်းနှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကြား ပဋိပက္ခတွင် သူသည် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုနည်းလမ်းများမှာ ရေရှည်မခံချေ။ အထူးသဖြင့် ဟာကွက်မရှိ ဒေါင့်စေ့အောင် စည်းကမ်းကျပ်မတ်လွန်းခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာဆိုရလျှင် တာဟဲဈေးမြို့တော်သည် တည်နေရာ အရေးပါမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်သိန်းခန့် နေထိုင်နိုင်သော မြို့အဆင့်အထိ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူတို့သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တပည့်ဖြစ်သူ လော့ထျန်းဟုန်ကိုပင် ထပ်မံစေလွှတ်ခဲ့သေးသည်။ လော့ထျန်းဟုန်သည် ခေတ္တမျှသာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူရှိနေခြင်းက မြောင်ဝမ်၏ အလွဲသုံးစားလုပ်မှုများကို များစွာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တွင် ပြင်ပတာဝန်ခံများ ပို၍ စေလွှတ်ခံရဖွယ် ရှိသလို၊ တရားဝင် အာဏာအကုန်လွှဲထားမည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထားရှိမည့်နေ့ပင် ရောက်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မြောင်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်ပြီး အကျိုးအမြတ်များသော ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် ဦးနှောက်ခြောက်နေခဲ့ရသည်။ ယခင်က သူ တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ မီရှုဟွာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများကို မြောင်ဝမ်မှ တင်သွင်းခွင့် အသိအမှတ်ပြုပေးပြီး၊ ဒေသခံ အမာခံ ဆေးလုပ်ငန်းများ၏ ဖိအားများကို ခုခံပေးကာ ထိုဆေးလုံးများကို လွတ်လပ်စွာ လည်ပတ်ခွင့်ပေးလေသည်။ ဤနည်းဖြင့်  လစဉ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ဝန်းကျင် လာဘ်ငွေအဖြစ်ရခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ပမာဏ အလွန်မများသော်လည်း နောင်တွင် တိုးပေးမည်ဟု မီရှုဟွာက ကတိပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်ကပင် မြောင်ဝမ်သည် မြေခွေးအိုကြီး မီရှုဟွာတစ်ယောက် ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦးအား သိမ်းသွင်းထားနိုင်သည်ကို ရိပ်မိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မနာလိုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အင်အားသုံး၍ လုယူရန်မူ မကြိုးစားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်မှာ ပြင်ပတာဝန်ခံအနေဖြင့် မရေးထားသော စည်းမျဉ်းအချို့ကို လိုက်နာရပြီး နယ်မြေကို ကမောက်ကမ မဖြစ်စေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်မှာမီရှုဟွာသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအား အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် လူအင်အားနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှု များစွာ ရှိသည်။ မြောင်ဝမ်အနေဖြင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို အဓမ္မသိမ်းပိုက်လျှင်ပင် စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲရန် အချိန်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ မနာလိုစိတ်ဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီရှုဟွာ၏ အကူအညီတောင်းခံသော အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် မြောင်ဝမ် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်း လာကယ်မည်ဟု ပါးစပ်က ကတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းတွင်သာ ငြိမ်နေပြီး သူ၏ လက်အောက်မှ ညီငယ် လော့ထျန်းဟုန်ကိုသာ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများ ကိုင်တွယ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မီရှုဟွာမှာ ကယ်သူမဲ့ဘဝဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မှ မြောင်ဝမ် ကြားဝင်လာပြီး လော့ချန်နှင့် ဗြောင်ကျကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ၎င်းမှာ တရားမဝင်သော်လည်း အထက်သို့ တိုင်ကြားသူမရှိသရွေ့ မည်သူကမှ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒေသခံများက သူ၏ ရာထူးကို ရိုသေကြသလို၊ အကြီးအကဲ ဖန်ရင်ရှုံသည်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ကျန်တာအားလုံးကို မျက်စိမှိတ်ထားပေးသည်။ ထိုသို့ဖြင့် မြောင်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်ပြီး အကျိုးအမြတ်များသော ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း မြောင်ဝမ် သူ၏ အနှစ်လိုဆုံးသော အပြုံးကို ပြသကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... မင်းရဲ့ လော့ထျန်းအဖွဲ့က ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ရိုသေစွာဖြင့် ခါးကို ဆန့်လိုက်သည်။ ဤသူမှာ သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ မဟုတ်ပါလော။ ယခုအချိန်သည် တိုးတက်မှု များကို အစီရင်ခံစာ တင်ပြရမည့် အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိုရှန်းဂိုဏ်းဟောင်းရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိသေးပေမဲ့၊ အခုတော့ ပုံပေါ်စ ပြုနေပါပြီ၊ နောက်ထပ် လဝက်လောက်ဆိုရင်တော့ လုပ်ငန်းတွေ အပြည့်အဝ စတင်နိုင်ပါပြီ” ဟု လော့ချန် တင်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လဝက်အတွင်း လုပ်ငန်းစမည်၊ နောက်တစ်လတွင် ဆေးဖော်မည်၊ နောက်ဆုံးတစ်လတွင် အရောင်းစတင်မည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သုံးလအတွင်း သူ အကျိုးအမြတ်များကို မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က လော့ချန်၏ ဆေးဖော်စပ်မှုအပေါ် သံသယရှိခဲ့လျှင်ပင်၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး သုံးထောင်နီးပါး ပါဝင်သော သိုလှောင်အိတ်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုသံသယများ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလမ်းစဉ်တွင် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>သူ တာဝန်ခံ စဖြစ်ခါစ အချိန်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လော့ချန်အား ဂိုဏ်းသို့ အစွမ်းကုန် ထောက်ခံချက်ပေးကာ ခေါ်ဆောင်သွားပေလိမ့်မည်။ ဂိုဏ်းအတွက် ပါရမီရှင်များ ရှာဖွေပေးခြင်းမှာ သူသည် တာဝန်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် သူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခံဆိုသည်မှာ ဂိုဏ်းအတွက် အထွေထွေ အခိုင်းအစေမျှသာ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်ကို ဂိုဏ်းသို့ အပ်နှံပြီး ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးရှိစေမည့်အစား၊ ဤတာဟဲဈေးမြို့တော်တွင်သာ ထားရှိပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းက သူ့အတွက် ပို၍ အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ထားရစ်ခဲ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုချမ်းသာမှုဖြင့် မြောင်မျိုးနွယ်စုသည် တစ်နေ့တွင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းအတွင်း စစ်မှန်သော ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က ရယ်မောရင်း အားရဝမ်းသာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကောင်းတယ်.... သိပ်ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်း စိတ်အေးအေးထားပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့ဆက်လုပ်၊ တခြား လူနှောက်လေးတွေကို စိတ်ပူမနေနဲ့၊ ငါ ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသရွေ့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းထက်တောင် သာလွန်သွားဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လော့ချန်က ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တာဝန်ခံမြောင်”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာဝန်ခံမြောင်လို့ ဘာလို့ ခေါ်နေတာလဲ၊ ငါက အသက်နှစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီ၊ မင်းထက် အသက်အများကြီး ကြီးပါတယ်၊ ငါ့ကို ဦးလေးဝမ် လို့ပဲ ခေါ်ပါကွာ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ယခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။ တာဝန်ခံမြောင်ထက်စာလျှင် ဦးလေးဝမ်ဟု ခေါ်ရသည်မှာ ပို၍ အဆင်ပြေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေးဝမ်”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ထျန်းအဖွဲ့ အခြေအနေကော ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ ကူညီပေးရမယ့်အရာ ရှိလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ အမူအရာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ တစ်ခုရှိတယ် ဦးလေးဝမ်ရာ”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း “ဟေ ဆိုစမ်းပါဦး” ဟု ထောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံး ပြဿနာက ဘေးကင်းလုံခြုံရေးပါပဲ၊ ဦးလေးဝမ်လည်း လခြမ်းတောင်ကြားကို ရောက်ဖူးတာပဲ၊ အဲ့ဒီနေရာက အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်နေတဲ့အပြင် တာဟဲဈေးမြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သီးခြားဖြစ်နေတာ၊ တကယ်လို့ အင်အားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားလို့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးတွေ ဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ရန်သူမရှိရင်တောင် တောရိုင်းသားရဲတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် လုံခြုံရေးက အဓိကပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ မြောင်ဝမ် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်ကွာ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မှော်အတတ်အလံများစွာနှင့် စက်ဝိုင်းပုံစံ တံဆိပ်ပြားငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ....ဒါက အစီအရင် တံဆိပ်ပြားပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခန့်မှန်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်လားဗျ”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲကွာ၊ ငါ မင်းကို ဒုတိယအဆင့် အစီအရင် ပေးရင်တောင် မင်း သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်၏ စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လခြမ်းတောင်ကြားတွင် ဝိညာဉ်ကြော မရှိသဖြင့် ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်လိုအပ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ချေ။ သို့သော် လော့ချန် သိသည်မှာ ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်ကြော အစ်ကိုင်းအခက်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က ထိုတံဆိပ်ပြားကို ပုတ်ပြရင်း မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပထမအဆင့် အမြင့်ဆုံး ခံစစ်အစီအရင်ကြီးပဲ၊ ဒီတံဆိပ်ပြားက အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တစ်ခု သာမန်အချိန်မှာ သုံးမယ်ဆိုရင် မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်နဲ့ အစွမ်းချင်း တူပေမဲ့၊ မင်းသာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး အားဖြည့်မယ်ဆိုရင် ခဏအတွင်း ဒုတိယအဆင့် ခံစစ်အစီအရင်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်လိမ့်မယ်ကွ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ရှင်းပြလိုက်မှ တကယ့်ကို အဖိုးတန်ရတနာမှန်း သိလိုက်ရလေသည်။ ဝိညာဉ်ကြောအပေါ် မှီခိုနေစရာ မလိုဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီအရင်ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်က ထပ်ရှင်းပြကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်ငယ် လို့ခေါ်တယ်ကွ၊ ဒါကို အသက်သွင်းမယ်ဆိုရင် လခြမ်းတောင်ကြားကို ဓာတ်ကြီးငါးပါးရဲ့ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုမှုတွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် နည်းနည်း ပြန်ပြင်ရလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ဘက်မှာ အစီအရင်အတတ်ကို သိတဲ့သူ ရှိလား” ဟု မြောင်ဝမ် တစ်ဆက်တည်း ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်တောင်ခတ်ရင်း စဥ်းစားလိုက်မိသည်။ အမှန်တော့ မရှိဘူးမဟုတ်၊  ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းသည် အစီအရင်အတတ်ကို အနည်းငယ် သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မှော်လက်နက်များကို ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်သူ ရှိကြောင်း ပြန်ပြောကာ အတည်ပြုပြီးနောက် မြောင်ဝမ်က ထိုအဆင့်မြင့် အစီအရင်အစုံကို လော့ချန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် လော့ချန်သည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသော ဆိုင်ခန်းများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြန်သည်။ မြောင်ဝမ်အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ ပြောစရာပင် မလိုသော ကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမိန့်တစ်ခွန်းတည်းနှင့် အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် မီရှုဟွာ၏ အနွယ်အဆက်ဖြစ်သော မီလီ ရှိနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြောင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။ လော့ချန်ကမူ မိတ်ဆွေဟောင်းအပေါ် လွမ်းဆွတ်မိခြင်းကြောင့်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် သုံးသော ဆေးအိုးများနှင့် ဆေးပင်ပံ့ပိုးသူများကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စအချို့ကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့သေးသည်။ လမ်းစပျိုးစ လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စများ ဖြစ်သော်လည်း မြောင်ဝမ်အတွက်မူ စကားစပ်ပေးရုံမျှနှင့် ပြေလည်သွားမည့်အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ကိုင်တွယ်စရာ ကိစ္စများစွာ ရှိနေသော်လည်း မြောင်ဝမ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိချေ။ ပြင်ပတာဝန်ခံအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရခြင်းက သူ၏ စိတ်ရှည်မှုကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှသာ လော့ထျန်းအဖွဲ့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save