Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြန်မရနိုင်တော့သော အတိတ်ခြေရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်း သို့မဟုတ် ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် ယခုအခါ လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ ဌာနချုပ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေထိုင်သူများ၏ ကျောက်အိမ်တန်းများနှင့် ခံစစ်စခန်းများမှာ မညီမညာကြမ်းတမ်းလှသော မြေပြင်ထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ပေါ်ထွန်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်လျန်ချန်း၏ စိတ် ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကလေးမလေးက တာဝန်ခံမြောင် ပေးတဲ့ စိတ်ငြိမ်ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပြီလား” ဟု ချင်လျန်ချန်းက အလျင်စလိုမေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ သဘောတူပြီး သောက်လိုက်တာပါ၊ အခုကစပြီး သူ တစ်နေ့မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို မရောက်မချင်း ဒီကာလအတွင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေကို အကုန်မေ့သွားလိမ့်မယ်” ဟု လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“မီလီက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“နေစမ်းပါဦး.... အဲ့ဒီတုန်းက မင်း တကယ်ပဲ ဘာကို....”</p> <p> </p> <p>သူ့ စကားသူ အဆုံးမသတ်မီမှာပင် သူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အမှားပါပဲလေ.... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ မင်းရဲ့အဖြေက ဘာမှအရာမရောက်ပါဘူး.... ငါက ဘာလို့ အကြောင်းရင်းအမှန်တရားကို လိုက်ရှာနေမိတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ့ပေါ့ဆဆ စွန့်ပစ်လိုက်သော မြေစာပုံအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားနေသည့် အဝေးမှ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချင်လျန်ချန်းက ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“တာဝန်ခံမြောင်က မီမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ငါတို့ရှေ့တင် သတ်ပြလိုက်တာဟာ လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက် နောင်လာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးတာလည်း ဖြစ်သလို၊ ငါတို့တွေကိုလည်း မဟုတ်တာ မကြံစည်ဖို့ သတိပေးလိုက်တာပဲ....သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ယူပြီး အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်လုပ်၊ ကျင့်ကြံလို့ ရမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ အခုတော့ ငါတို့က ကျားနဲ့ အတူအိပ်နေရသလို ဖြစ်နေပြီကွာ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်တစ်ယောက် အတွေးထဲ နစ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်လျန်ချန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အများကြီး မတွေးပါနဲ့ကွာ၊ အနည်းဆုံးတော့ အခု မင်းဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်သွားပြီ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် လေးပင်စွာ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လခြမ်းတောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ အပြာရောင်ကျောက်ပြားလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ချင်လျန်ချန်းမှာ အတွေးပေါင်းစုံတွေးကာ သက်ပြင်းချရင်း အခန်းအပြင်ဘက်မှာပင် ရပ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုးကြီးမီမှာ ဒီသွေးမျိုးဆက် တစ်ယောက်လေးပဲ ကျန်တော့တာကိုကွာ၊ အရင်က ဘယ်လိုပဲ ရန်ငြိုးတွေ ရှိခဲ့ပါစေ၊ သေတဲ့သူတွေကတော့ သေကုန်ကြပြီ၊ ဘာလို့ ကျန်ရစ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကိုပါ ဆွဲထည့်နေကြတာလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးကြီးမီ သူတို့ကို အရင်က ကျေးဇူးပြုခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်....”</p> <p> </p> <p>“ဂါရဝပြုပါတယ်.... အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်”</p> <p> </p> <p>ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သံများမှာ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း လော့ချန်ကမူ သူ့အတွေးနှင့်သူ ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ လခြမ်းတောင်ကြား၏ တောင်ထိပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ယခင် ဤနေရာသို့ သူ ရောက်ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်ကသာမာန် တောင်ထိပ်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ တောင်ပေါ်မှနေ၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း ရှုခင်းများမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မြောင်ဝမ်ထံမှ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်ငယ်ကို ရရှိပြီးနောက် လခြမ်းတောင်ကြား၏ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး စီမံကိန်းကို ပြုပြင်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်း၏ ကြီးကြပ်မှုဖြင့် သစ်ပင်အမြောက်အမြားကို ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးခြင်း၊ တောင်တန်းများနှင့် သတ္တုကြောများကို လမ်းကြောင်းပြောင်းခြင်းတို့ကြောင့် ဤနေရာသည် ရွှေနှင့် မြေဓာတ်တို့ လှိုင်းတွန့်သဏ္ဍာန် ယှဉ်တွဲနေသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများသည် တောင်ကြားရှိ စိမ့်စမ်းရေကို လမ်းကြောင်းလွှဲကာ တောင််ကြား အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ရေကန်ငယ်လေးများကိုလည်း ဖန်တီးထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မြေအနေအထားမှာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားရာ လီနန်းတော်၏ တည်နေရာနှင့် ကိုက်ညီနေပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ နေ့စဉ် လှုပ်ရှားမှုများက မီးဓာတ်စွမ်းအင်ကို သဘာဝအလျောက် ထုတ်လုပ်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် လခြမ်းတောင်ကြားသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုကာလည်ပတ်နေသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အသွင်ကူးပြောင်းမှုမှာ တစ်နေ့တည်းနှင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ရှေ့ပြေးပုံစံမျှသာ ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ဆက်လက် ပြုပြင်မွမ်းမံရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤရှုခင်းကို ကြည့်နေရင်း လော့ချန်မှာ ပျော်ရွှင်သင့်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာခံစားချက်မျှ မရှိချေ။ သူ၏ အတွေးထဲတွင် မြောင်ဝမ်၏ ရက်စက်လွန်းကာ ကျေနပ်နေသော အပြုံးကသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>‘မြွေကို တွင်းထဲက ထွက်လာအောင် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို သားကောင်အဖြစ် သုံးပြီး ဆွဲဆောင်တာလား၊ မျောက်ကို ခြောက်ဖို့ ကြက်ကို သတ်ပြသလိုမျိုး နောင်လာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို အမြစ်ဖြတ်ပြတာလား’</p> <p> </p> <p>‘ဒီကိစ္စတွေ မရှိရင်တောင် ငါက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အာခံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါဆို ဘာလို့ သူက မီလီကို အသုံးချခံတစ်ခုလို နောက်ဆုံးအထိ သုံးသွားရတာလဲ.... နောင်တစ်ချိန်မှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့က သူ့အပေါ်မှာ ကလိမ်ကျမှာ စိုးလို့ ကြိုတင် သတိပေးချင်တာမျိုးလား....’</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ တွေးရင်းနှင့်ပင် လော့ချန်သည် မီမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အပြတ်မကျန်ရှင်းပစ်ခဲ့သော မြောင်ဝမ်၏ ပုံရိပ်အားအတွေးထဲမှ မဖျောက်ဖျက်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွင်တောင်ရှိ ယွမ်ချီစွမ်းအင်ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားခဲ့သော ခရီးစဉ်သည် တစ်ချက်ခုတ် သုံးချက်ပြတ်မကဘဲ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရယူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပြင်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲလေးများကို ကောက်ကာ ပစ်ပေါက်နေမိသည်။ ကျောက်ခဲလေးများမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အပေါက်ငယ်လေးများ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူက ကျေနပ်သွားရတာလဲ.... ငါက ဘာဆုံးဖြတ်ချက်မှ မချခဲ့ဘဲနဲ့.... ဘာကြောင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေစဉ် မြောင်ဝမ်၏ ထိုစကားစုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> “....မင်းက လူလည်ပဲကွ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ မြောင်ဝမ် စိတ်ကျေနပ်သွားရခြင်းမှာ လော့ချန်သည် လူလည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ကာကွယ်ရန် ချင်လျန်ချန်းက အသိစိတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကို အစ်ကိုးအကားပြုလျှင် လော့ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောချိန်ဆနေသည့် အချိန်မှာပင် မြောင်ဝမ်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်အနေဖြင့် မီလီကို သတ်ရန် ဗြောင်ကျကျ ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင်ဖြစ်စေ ထိုအရာများမှာ မြောင်ဝမ် အလိုမရှိဆုံး ရလဒ်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ထိုရွေးချယ်မှုများက လော့ချန်ကို စိတ်ခံစားချက်နောက် လိုက်တတ်သောလူ သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်နောက်ကိုသာ လိုက်တတ်သော လူယုတ်မာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရာ ရောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်မှာ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးကို အလိုမရှိချေ။ ပထမလူစားမျိုးမှာ စိတ်ခံစားချက်ကြောင့် အမှားလုပ်တတ်ပြီး အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား မရနိုင်ချေ။ ဒုတိယလူစားမျိုးမှာမူ သူ့ထက် ပိုကောင်းသော အခွင့်အရေးပေးသူရှိလျှင် ချက်ချင်း သစ္စာဖောက်မည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ် အလိုရှိသည်မှာ အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ပြီး၊ တည်ငြိမ်ကာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်ရှိသော စီးပွားဖက် ကိုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူသည် ထိန်းချုပ်ရလွယ်ကူပြီး သူ့အား ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟူသော စကားမှာ လော့ချန်၏ စိတ်ကို စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်စမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီးနောက် မြောင်ဝမ် ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားချိန်တွင် သူ မိမိကိုယ်မိမိ အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဩော်.... ဒါဆို.... ငါက ဒီလိုလူမျိုးပေါ့....” ဟု သူ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်ခံရပြီး ထိုရလဒ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ့အား အရှက်ရစေသည်။ သို့မဟုတ် လူတိုင်းမှာ မိမိ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲတတ်ကြသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်များကို အမြဲ အလှဆင်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်ဆွေအတွက် အသက်ပေးဝံ့သူ၊ အားနည်းသူကို မနှိပ်စက်သူ၊ တတ်နိုင်သမျှ ကြင်နာတတ်သူဟု အမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြင်းထန်သော အာဏာစက်အောက်တွင် သူ့စိတ်သဘောထား ခံယူချက်သည်  ဖုံးကွယ်၍ မရပဲ ဗူးပေါ်သလိုပေါ်ခဲ့လေပြီ။ သူသည် လူတော်စစ်စစ်လည်း မဟုတ်သလို၊ လူယုတ်မာစစ်စစ်လည်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် လူအများကြားမှ သာမန် လူလည်  တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားအောက်တွင် သူသည် အားနည်းသော မီလီကို နှိပ်စက်မိလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မြောင်ဝမ်သာ ချင်လျန်ချန်းကို သတ်မည်ဆိုပါကလည်း သူ ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေမိပေလိမ့်မည်။ ကြင်နာမှုဆိုသည်မှာ အင်အားကြီးသူများအတွက်  ကရုဏာသက်မှု တစ်ခုပင်ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် သူသည် အားနည်းသူဖြစ်နေသဖြင့် သူ မကြင်နာနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ.... ငါ....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါလာတော့သည်။ သူ အံတင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး နဖူးတွင် အကြောများ ထောင်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ဘူးလေ....”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့များ သူတစ်ပါးက ငါ့ကို ဒီလို ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်ခိုင်းရတာလဲ....”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကို စမ်းသပ်ရတာလဲ....”</p> <p> </p> <p>“လူတော်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူယုတ်မာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တော်တဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိုက်တဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ်.... နောက်ဆုံးတော့ ဒါဟာ အားကြီးတဲ့သူက အနိုင်ရစမြဲပဲ၊ ငါသာ အားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်နေရင်.... လူတော်လုပ်မလား၊ လူယုတ်မာလုပ်မလားဆိုတာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးတစ်ချက်ပဲ၊ ကြင်နာတာနဲ့ ရက်စက်တာဟာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်....”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ရေရွတ်ရင်း ပေါက်ကွဲနေသော ဒေါသများ၊ မခံချင်စိတ်များကို လျှော့ချနိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ လော့ချန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေရာမှ စိတ်ထိန်းလိုက်ပြီး သွေးစို့နေသော နှုတ်ခမ်းကို ထပ်မကိုက်ပဲ လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ ‘ငါ့ရဲ့ အပြစ်က အင်အားနည်းနေတာပဲ’ ဟူ၍လည်း ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ခဲ့ပါက မြောင်ဝမ်သည် ဤကဲ့သို့သော စိတ်နှလုံးစမ်းသပ်မှုကို အကန့်အသတ်မရှိ လုပ်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ လော့ချန် တောင်ထိပ်မှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အောက်သို့ လွှားခနဲ ဆင်းသက်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံယူချက်ကို မြင်အောင် လုပ်ပေးတာက ကျေးဇူးတရားဆိုရင်.... ငါ့ကို အခုလို အရှက်ရအောင် လုပ်တာကတော့ ရန်ငြိုးပဲ.... ဦးလေးဝမ်ရေ.... ကျွန်တော်တို့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>သူ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး အေးစက်သောလေကို တစ်ဝကြီး ရှူသွင်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>“လော့ချန်.... ရှင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ရွှေခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ကူချိုင်ယီသည် အမျိုးသမီး ဆယ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ လော့ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နုပျိုချောမောသော အမျိုးသမီးလေးများ အစဥ်လိုက် ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး လော့ချန်မှာ နောက်တစ်သုတ် ထပ်ခေါ်ဦးလေ ဟု ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်သေးဘူး၊ သူတို့က အရမ်းကို ကျိုးနွံလွန်းနေတယ်”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူမနောက်မှ အမျိုးသမီး အများစုမှာ သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ တာဟဲဈေးမြို့တော်မှ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာ ထျန်းရှန်းမျှော်စင် မှ အတွေ့အကြုံရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဖျော့တော့နေသော အမူအရာ ရှိကြပြီး ချီသန့်စင် အဆင့် ၃ တွင် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယခင်ကမူ အဆင့် ၃ မဟုတ်ကြချေ၊ အဆင့် ၉ အထိ ရောက်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထျန်းရှန်းမျှော်စင် တာဝန်ခံ ပြောင်းသွားပြီးနောက် ဟွာအမည်ရှိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံရသဖြင့် ကျင့်ကြံဆင့်များ ကျဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဤအချက်ကို ထောက်ပြမနေတော့ဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လိုချင်တာက ဝယ်သူတွေကို နွေဦးလေပြည်လေးလို ခံစားရစေမယ့် ဧည့်ခံမှုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူပဲ၊ စကားပြောတတ်ရုံတင်မကဘဲ မင်းတို့ရဲ့ အမူအရာက ယုံကြည်မှု ရှိနေရမယ်၊  အင်အားကြီးတဲ့သူကိုလည်း ဖားစရာမလိုသလို၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း အထင်မသေးရဘူး.... မှတ်ထား.... သူတို့ ကျေနပ်မှ ငါတို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရမှာ၊ စည်းမျဉ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ မင်းတို့ ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင်ကို ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒီက အရောင်းသမားတွေထက်စာရင် ပိုပြီး နူးညံ့ပျူငှာပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူဖို့ပဲ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းနှင့် ဆက်နွယ်နေသော ဆိုင်များမှ ဝန်ထမ်းများသည် အလိုအလျောက် ဘဝင်မြင့်နေတတ်ကြသဖြင့် လူဆင်းရဲများကို လျစ်လျူရှုတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထက်ပို၍ ပျူငှာနေရုံဖြင့် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ဆေးလုံးအရည်အသွေးက သူတို့ကို မမီသေးပေမဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကတော့ သာနေရမယ်၊ ဒါ့အပြင် လော့ထျန်းအဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်စနစ်ကို ကျင့်သုံးမယ်၊ ကြေးဝါ အဆင့် ၊ ငွေကြယ်အဆင့်၊ ရွှေရောင်အဆင့် ဆိုပီး အဆင့်သုံးဆင့် ထားလိုက်မယ်....သူတို့ ဝယ်ယူ  သုံးစွဲတဲ့ ပမာဏအလိုက် ဝယ်တာများရင် များသလောက် ခံစားခွင့်တွေ ကွဲပြားလိမ့်မယ်၊ ဒါတွေကို အလွတ်မှတ်ပြီး ဝယ်သူတွေကို စည်းရုံးရမယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ၏ စီးပွားရေး အတွေးအခေါ်များကို တစ်ဆင့်ချင်း သင်ကြားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များအတွက် အခမဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်၊ လျှော့စျေးများနှင့် အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခြင်း ဝန်ဆောင်မှုများကို ထည့်သွင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့.... ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဝယ်ဖို့တင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းအထိ သုံးမယ့်သူ ရှိပါ့မလား” ဟု ကူချိုင်ယီက အံ့သြစွာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှိတာပေါ့၊ ဒါတွေက သာမန်လူတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ အင်အားကြီးအဖွဲ့တွေအတွက် ရည်ရွယ်တာ၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေအတွက် ဆေးလုံးတွေကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူကြရတာဆိုတော့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ လျှော့စျေးက သူတို့အတွက် များစွာ တွက်ခြေကိုက်ပေလိမ့်မယ်” ဟု လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ကမ္ဘာမြေမှ သူ၏ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများကို အသုံးချကာ စီးပွားရေး နည်းဗျူဟာသစ်များကို ချမှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရွှေခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ကူချိုင်ယီအား စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ် ပေးခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဝယ်သူများကို မည်သို့ စည်းရုံးရမည်၊ ဆေးလုံးများကို မည်သို့ တွဲဖက်ရောင်းချရမည် စသည့် အဖိုးတန် နည်းလမ်းများ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့ဦးလေး ချင်လျန်ချန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် သွားရောက် ဆုံတွေ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား” ဟု လော့ချန် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မုရုံချင်းလျန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း အဆင်သင့်ပါပဲ....လျန်ချန်းလည်း အနားယူထားတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေပါတယ်....ကုန်ကျစရိတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေလည်း အလုံအလောက် ရှိပါတယ်" ဟု သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ချင်လျန်ချန်းအား တစ်ချက်  ကြည့်လိုက်ရာ ချက်လျန်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုင်း ဒါဆိုရင်တော့ သွားကြစို့....”</p> <p> </p> <p>သုံးဦးသား လေခွင်းအတတ်ကို သုံး၍ ချိုင့်ဝှမ်းပြင်ပသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာကြစဉ် ချင်လျန်ချန်းက တစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးစာပင် တစ်ပင်ထက်တွင် ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဖြူလွလွ ခြေထောက်လေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖျော့တော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း အတွေးထဲ နစ်နေကာ အောက်မှ ဆောက်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော နေအိမ်ငယ်များကို ငေးကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“မီလီက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တစ်ခုခုကို တုန်လှုပ်သွားပဲ၊ သူ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ရုတ်တရက်ကြီး မေ့သွားတယ်လို့ကြားတယ်” ဟု မုရုံချင်းလျန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မီမျိုးနွယ်စု ကျဆုံးသွားတာက သူ့အတွက် အရမ်းကို စိတ်ထိခိုက်စေတာပဲ ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ မုရုံက ကောက်ချက်ချလိုက်သောအခါ လော့ချန်နှင့် ချင်လျန်ချန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ ဝူယွင်တောင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူတို့ နှစ်ဦး မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ပြောကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save