Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေပိုးချည်ဆက်ထုံး နှင့် မမျှော်လင့်ထားသော ရွှေ ဧည့်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် လော့ချန်တို့ သုံးဦးသည် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေပြီးသားဖြစ်သည့် အဘိုးစွန်းရှို့သည် အပေါက်ဝတွင် ရပ်နေရင်း သူတို့အား လက်ယမ်းပြကာ ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စွန်းရှို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ဆူပူတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့လို နောက်ပေါက်တွေကတော့ နေ့တိုင်း သတ်ကြဖြတ်ကြဖို့ပဲ သိကြတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေတတ်ကြဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သူ စုတ်တသက်သက်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလက်ပြတ်သွားတာ ဒါနဲ့ဆို ဒုတိယအကြိမ်ရှိပြီ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ငါ့အမြင်ပြောရရင်တော့ မင်းအတွက် လက်သစ်တစ်ခု ပြန်ဆက်ပေးရင်တောင် ဒီတစ်သက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး၊ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ အရေပြားဆိုတာ မိဘက ပေးထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေပဲ၊ ဒါတွေက မင်းတို့ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အခြေခံပဲလေ၊ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ဆနိုင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပွစိပွစိ ပြောဆိုနေမှုများကို ချင်လျန်ချန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး မုရုံချင်းလျန်ကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တကြာသော် စွန်းရှို့သည် သူတို့သုံးဦးအား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်ဖြန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်က လက်ပြန်ဆက်ခ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ် ထည့်ထားသည့် အိတ်ငယ်လေးကို ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ဆေးကျင့်ကြံသူ ငှားရမ်းခနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းဖိုးများ အားလုံး ပါဝင်သည်။ စွန်းရှို့သည် အိတ်ကို လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် သူတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝင်သွားကြတော့” ဟု သူ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်လျန်ချန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်နှင့် မုရုံချင်းလျန်တို့ကမူ သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်ရင်း အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ စွန်းရှို့သည် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ လော့ချန်တို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကုန်ကျစရိတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်ဆိုတာ တကယ်တော့ မများပါဘူး၊  ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင်ထဲမှာတောင် အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်လောက် ပေးရတာ"</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါ ချင်လျန်ချန်းရဲ့ လက်ကို ပြန်ဆက်ပေးမှာက ဂိုဏ်းအမွေဆက်ခံသူ လော့ထျန်းဟုန် ကိုယ်တိုင်ပဲ၊ သူက ရွှေပိုးခြည်ဆက်ထုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို သုံးမှာကွ....”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် လော့ထျန်းဟုန်သည် မည်မျှပင် ထူးချွန်သူဖြစ်ကြောင်း လော့ချန် သိရှိသွားရသည်။ သူသည် အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာရုံသာမက ပါရမီလည်း အလွန်ထူးချွန်သဖြင့် စောစီးစွာပင် ဂိုဏ်း၏ အလားအလာအကောင်းဆုံး မျိုးဆက်ခံ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် သူမတူအောင် ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားသိုင်းပညာအပြင် ဆေးပညာတွင်လည်း အင်မတန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သလို ဆေးကုသသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတွင်မကပဲ ရတနာပစ္စည်း စစ်ဆေးခြင်းနှင့် လေလံပွဲများတွင်လည်း ဗဟုသုတ အလွန်နှံ့စပ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တာဟဲဈေးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ မျိုးဆက်ခံတပည့်များ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ တာဝန်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။ တာဝန် ပြီးဆုံးပါက သူ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းအမွေခံ ဘွဲ့ထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ အောင်မြင်ခဲ့ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာရန်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လက်ပြန်ဆက်တဲ့အခါ ချင်လျန်ချန်းရဲ့ အသားနဲ့ အရိုးအချို့ကို ပွားယူပြီး နတ်ရွှေပိုးကောင်က ထွက်တဲ့ ရွှေပိုးခြည်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ရတာ၊ ဒါမှသာ လက်သစ်က ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး မူလလက်အတိုင်း သဘာဝကျကျ လှုပ်ရှားနိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“စကားမစပ်၊ ချင်လျန်ချန်းက ရွှေဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေလို့ တော်သေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ ဈေးကြီးတဲ့ ရနံ့ဆက်ထုံး ဒါမှမဟုတ် ငရဲမီးဆက်ထုံး တွေကို သုံးရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီနည်းလမ်းနှစ်ခုကိုတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲတွေပဲ တတ်မြောက်ထားကြတာ၊ အခကြေးငွေကလည်း မင်းတို့ တတ်နိုင်တဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အဘိုးအို၏ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုသံများကြောင့် မုရုံချင်းလျန်၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ သူမသည် လက်သစ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် သတိထားရမည့် အချက်များနှင့် ကျင့်သားရအောင် ပြုလုပ်ရမည့် အစီအစဉ်များကို အသေးစိတ် မေးမြန်းနေတော့သည်။ စွန်းရှို့သည်လည်း ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်....</p> <p> </p> <p>“အား....အား....အား....”</p> <p> </p> <p>သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ငြိမ်သက်နေသော အခန်းတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ ဤအခန်းသည် အသံလုံသော စီရင်ထုံး တည်ဆောက်ထားသည့် အခန်းဖြစ်သည်။ ဦးလေးချန်အနေဖြင့် ဤမျှ အသံလုံသော စီရင်ထုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီး အော်ဟစ်ရသည်အထိ မည်မျှများ နာကျင်နေရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မုရုံချင်းလျန်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ လက်ချောင်းများ ကြားထဲမှ အရေပြားများပင် နစ်ဝင်နေတော့သည်။ စွန်းရှို့ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ၊ ဒီလိုလက်ပြန်ဆက်တဲ့ နည်းလမ်းက ဓားဂိုဏ်းထဲမှာတောင် သုံးခဲတယ်၊ အဲဒီနာကျင်မှုက သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ထက် အများကြီး ပိုတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကိုင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြ၊ ငါ တခြားကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဂရုစိုက်သွားပါ အဘိုးစွန်း”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မုရုံချင်းလျန်သည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် စွန်းရှို့အား အပြင်အထိ လိုက်ပို့ရင်း၊ မြို့ပြင်ရှိ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းပိုင် လုပ်ငန်းဟောင်းများကို လွှဲပြောင်းယူမည့် ကိစ္စကို အခွင့်သာခိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် အခန်းတွင်းနှင့် အပြင်၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောလှပသော အမျိုးသားတစ်ဦး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။ သူကား လော့ထျန်းဟုန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ့ကို မှတ်မိသည်။ လေလံပွဲတွင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင် ကိုယ်စား လေလံပွဲကို ဦးဆောင်ကျင်းပခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် လေလံပွဲတုန်းက ကဲ့သို့ ဖော်ရွေသော အမူအရာနှင့် မတူဘဲ၊ ယခု သီးသန့်တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ သူသည် အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်း ရှိလှသည်။ သူသည် မုရုံချင်းလျန်အား တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ့ဘေးနားမှ လော့ထျန်းဟုန် ဖြတ်သွားသည့်အခိုက် ချက်ချင်း ဘေးသို့ဖယ်ပေးကာ ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ထိုသူ့ ‌ခြေသံများသည် သူ့အရှေ့တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မော်မကြည့်သော်လည်း စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်က သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ခြေသံများ ပျောက်သွားကာ ထိုသူမှာ မြင်ကွင်းမှ  ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ ပျောက်မသွားခင်၌ လော့ချန်၏ နားထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း ကြားခဲ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကုသတာ အောင်မြင်သွားပြီ၊ နောက် ခြောက်နာရီကြာမှ အထဲဝင်သွားလိုက်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ ကျောပြင်မှာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် သူ့အား အဘယ်ကြောင့် သေချာ ကြည့်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ သို့မဟုတ် မြောင်ဝမ်နှင့် အဆက်အဆံရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့်များလား ဟု တွေးနေရင်း လော့ချန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း မုရုံချင်းလျန်ထံသို့ ကုသမှု ပြီးဆုံးသွားကြောင်း သတင်းစကားကို ချက်ချင်း ပါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ချေ။ ခြောက်နာရီ ပြည့်သွားမှသာ တံခါးကို အသာအယာတွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် မုရုံချင်းလျန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဝတ်အစားမပါဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပွင့်ထွက်နေပြီး နံရိုးနှစ်ချောင်း မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် ဆေးမှုန့်များ ဖြူးထားပြီး အသားနုများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် တက်လာနေသည်။ သူ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်လုံးတွင်လည်း အသားစများ ဆွဲဖဲ့ခံထားရသည့်အလား အပေါက်ကြီးများ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ပြတ်တောက်နေသော ညာဘက်လက်နေရာတွင် ယခုအခါ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်နှင့်တူသော ပိန်လှီသော လက်တစ်ဖက် ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ၎င်းသည် ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် သဘာဝမကျစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ပိုးခြည်မျှင်များသည် အသားထဲသို့ တိုးဝင်တိုးထွက်နှင့် သက်ရှိများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ အသက်မဲ့နေသော မီးခိုးရောင် ပိုးကောင်ခွံတစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထိုမီးခိုးရောင် ပိုးကောင်ခွံကို ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ စွန်းရှို့၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ရွှေပိုးခြည်ဆက်ထုံး ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော နတ်ရွှေပိုးကောင်၏ အခွံကို သဘာဝစွမ်းအင် ပြည့်ဝသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် ရောစပ်ကာ ဆေးရည်ကျိုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆေးရည်ကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှုကို မြန်ဆန်စေပြီး ဆက်ထားသော လက်သစ်ကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်စေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်အသစ် အားကောင်းလာသည်နှင့် ယခင်အတိုင်း သဘာဝကျကျ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်ရွှေပိုးကောင်သည် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ပိုးကောင် ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး.... ဦးလေးချင်ကို ပြုစုဖို့ နောက်နှစ်ရက်လောက် ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါ၊ လိုအပ်တဲ့ကုန်ကျစရိတ်တွေ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်....နောက်ပြီး အဘိုးစွန်းကို ကျွန်တော် ပြောထားပြီးသားမို့ နောက်သုံးရက်အတွင်း ဒီအခန်းထဲကို ဘယ်သူမှ လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မုရုံချင်းလျန်သည် ကျောက်စိမ်းခုတင်ဘေးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ရှုံ့နေသော သူမ ခင်ပွန်းသည် မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုင်ကြည့်သည်။ သူမ ရှိုက်သံကို ထိန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လော့ချန်ရယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ရင်း အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကြီးလဲ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဒေါ်လေးရယ်၊ မျိုးဆက်ခံတပည့်လော့က ကုသတာ အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောသွားတယ်လေ၊ ဦးလေးချင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ သူ တစ်သက်လုံး လက်တစ်ဖက်ပြတ် ဓားသမား ဖြစ်မနေပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ သူ ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ထိုကလေးလက်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော လက်သေးသေးလေးကို ကြည့်မိပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲဗျာ....ကျွန်တော် သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”  ဟု ပြောကာ လော့ချန်သည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သီးသန့်ရှိနေစေရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>“မြေခရုခြောက် တစ်ကျပ်သားရယ်....”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အဆိပ်ပိုးတောင်ပံစေ့ သုံးစေ့....”</p> <p> </p> <p>“နောက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးထားတဲ့ နတ်သစ်တော်သီးရော ရှိလား၊ ခူးထားတာကြာနေတဲ့ အဟောင်းတွေ မလိုချင်ဘူး၊ လတ်ဆတ်တာ လိုချင်တယ်....ပြီးတော့ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်လည်း ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ထို ဆေးကုန်ကြမ်း စာရင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်မေလင်းက လော့ချန်ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေစမ်းပါဦးရှင့်၊ ဒီရက်ပိုင်း တော်တော် အားနည်းနေလို့လား၊ ဒါတွေက အားဆေးပြင်းတွေချည်းပဲလေ၊ ပြီးတော့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးထားတဲ့ နတ်သစ်တော်သီးက သဘာဝစွမ်းအင် အများဆုံးဆိုပေမဲ့ သူ့မှာ လောင်မြိုက်တဲ့ နေဓာတ်တွေ ပါနေလို့ ဒီအတိုင်း စားဖို့ မသင့်တော်ဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လော့ချန်က စပ်စုရန်ကောဆိုသည့် အကြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးချင် အတွက်ပါ၊ သူ လက်ပြန်ဆက်ထားတာဆိုတော့ အားပြန်ဖြည့်ဖို့ လိုနေလို့”</p> <p> </p> <p>ပိုင်မေလင်းက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မကြာမီပင် သူမသည် လော့ချန် လိုချင်သည့် ပစ္စည်းများ အားလုံးနှင့် ပြန်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပေးချေပြီးနောက် လော့ချန် သူမနှင့် ခေတ္တ စကားပြောနေသေးသည်။ အခြားစျေးဝယ်သူတစ်ဦးက သူမကို လှမ်းခေါ်မှသာ သူ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လော့ချန်သည် နတ်ရွှေရောင် သက်စောင့်စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ချင်း စတင်ကျိုချက်တော့သည်။ အချိန်မဆွဲနိုင်ချေ။ ချင်လျန်ချန်းသည် ယနေ့ညတွင် ဤဆေးရည်ကို သောက်မှသာ အာနိသင် အပြည့်အဝ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညရောက်သောအခါ နတ်ရွှေပိုးကောင် အခွံကို အဓိကသုံးထားသည့် အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်မှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဝေဟင်သို့ ပျံတက်ကာ အစွမ်းကုန် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအိုးဓားနန်းဆောင်၏ တံခါးများ မပိတ်မီ စွပ်ပြုတ်ကို အချိန်မီ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်လှည့်အထွက်တွင် ဒေါ်လေး မုရုံကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ တစ်မွန်းတည့် အတွင်းမှာပင် သူမသည် သိသိသာသာ နွမ်းနယ်သွားကာ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းလျမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်ပြတ်နေသော ခင်ပွန်းကို လက်ခံနိုင်ကောင်း ခံနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် အမြဲ သန်မာခဲ့သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ယခုကဲ့သို့ အားနည်းနေမှုကိုမူ သူမ ကြည့်ရက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဦးလေးချင်သည်လည်း သူ၏ ဇနီးသည်ကို ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး အတွေ့မခံချင်မည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဩော် ဦးလေးချင်.... အဲ့ဒီလောက်တောင် အော်ဟစ်ရအောင် သူ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေရမလဲ....” ဟု ဂရုဏာသက်မိကာ လော့ချန် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သူ၏ အိမ်ဝင်းလေး သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တွမ်ဖုန်း၊ ဖုန်းရှ နှင့် ကူချိုင်ယီ တို့အားလုံးသည် လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ် တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အုပ်စုအသီးသီးက ခွဲဝေယူလိုက်ကြသဖြင့် သားရဲခန်းမဆောင်မှ နို့ ထောက်ပံ့မှုမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မီရွှီရေခဲမြို့တော် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ခေတ္တ ပိတ်ထားရသည်။ ဖုန်းရှသည် ဆိုင်ကို ပိတ်ထားပြီး လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် သွားရောက် ကူညီနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လီမျိုးနွယ်စုနှင့် နန်ကုန်းမျိုးနွယ်စု တို့သည် မကြာသေးမီကပင် သားရဲနန်းဆောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေရန် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖူကျူး သမင် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းမှာလည်း နန်ကုန်းမျိုးနွယ်စု လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသမင်များကို ယခင်က မွေးမြူနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကျလျှင် လော့ချန်အနေဖြင့် နန်ကုန်းမျိုးနွယ်စု နှင့် ညှိနှိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ နို့ကုန်ကြမ်းကိစ္စ ပြေလည်သွားပေလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွက်သာမက လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုအတွက်ပါ အရေးကြီးသဖြင့် သူ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ မိန်းကလေးရှောင်လင်း ဘယ်မှာလဲ၊ သူ ပြန်ရောက်နေသင့်ပြီလေ၊ အဲဒီအစ်မက လျှောက်လည်တာ ဘာညာ သိပ်ဝါသနာပါတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူမအား ညစာ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက သူဝယ်လာသော ဆေးပစ္စည်းများမှာ အရည်အသွေးကောင်းသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်သစ်တော်သီးပေါ်တွင်ပင် နှင်းစက်ကလေးများ ရှိနေသေးသည်။ ဤပစ္စည်းများကို သုံး၍ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် ကျိုချက်သောကြောင့် ချင်လျန်ချန်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ် လော့ချန်၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအိုးငယ်လေးတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ ခါးတွင်လည်း ခေါင်းလောင်းတစ်စုံ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ အရာအားလုံးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား.... ခင်ဗျား ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ အစ်ကိုဝမ်ရာ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save