Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နန်ကုန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကြီး ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ တစ်လတင်းတင်း ပြည့်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>တာဟဲဈေးမြို့တော်၏ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ကာ တည်ငြိမ်စပြုလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း တာကျန်းဂိုဏ်းနှင့် လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်တို့သည် တောင်တန်းဒေသများတွင် ခိုင်မာစွာ ခြေကုပ်ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ယီအဖွဲ့သည် မူလ၌ တာဟဲဈေးမြို့တော်တွင် ကြီးစိုးနေသော ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုများကို တန်ပြန်ရန် မျိုးနွယ်စု ငါးခုဖြင့် ယာယီဖွဲ့စည်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့ကို တည်ထောင်ထားသော မျိုးနွယ်စု ငါးခုမှာ ကျန်းမျိုးနွယ်စု ၊ လျိုမျိုးနွယ်စု ၊ ဝမ် မျိုးနွယ်စု ၊  လီ မျိုးနွယ်စု နှင့် ချန် မျိုးနွယ်စု တို့ဖြစ်ကြလေသည်။ သို့ရာတွင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း ပြိုလဲသွားသောအခါ သူတို့ ကြား၌ အဝေမတည့်မှုနှင့် အာဏာလုမှုများကြောင့် အဖွဲ့သည် အမည်ခံသာ ကျန်ပေ တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ဒေသခံကျင့်ကြံသူများက ရွှမ်ယီအဖွဲ့ သည် တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် အလွန်အင်အားကြီးလာလိမ့်မည်ဟု ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။ သို့ရာတွင် ထင်သလိုဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့သည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အပိုင်စားနယ်မြေ၊ လုပ်ငန်းများကို ခွဲဝေယူရာ၌ အချင်းချင်း မပြေလည်ဘဲ အတွင်းရေးအကွဲအပြဲများ၊ ပဋိပက္ခများဖြင့် နပန်းလုံးကာ အချိန်ကုန်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အပြန်အလှန် အလျှော့အတင်းလုပ်ကာ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုနှင့် တစ်ခုမှာ မူလကကဲ့သို့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း မရှိကြတော့ဘဲ အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်းသည် ရေကြောင်းကုန်သွယ်မှုကိုသာ ဇောက်ချလုပ်ကိုင်ပြီး၊ လျန်ယွန်းမဟာမိတ်သည်လည်း နယ်မြေချဲ့ထွင်ခြင်းထက် အမြတ်အစွန်းကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် တာဟဲဈေးမြို့တော်ရှိ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာ အသက်ရှူချောင်သွားကာ အင်အားစုအငယ်စားလေးများ တစ်စတစ်စ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံလိုက်သော လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်လည်း ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ အဖွဲ့ဝင်သစ် စုဆောင်းခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းထားသည်ဟု သိရသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်လူများကမူ လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း၊ အတွင်းလူများကမူ အမှန်တရားကို သိရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင် တန်ချန်ဇီသည် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဆေးဖော်လုပ်ငန်းကြီးကို တရားဝင် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်ဆောင်မှာမူ ယခင်အတိုင်း လခြမ်းတောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ပင် တည်ရှိသော်လည်း၊ အဆောက်အဦနှင့် ဆေးဖော်ရာတွင်လိုအပ်သော မှော်အသုံးအဆောင်များမှာမူ သိသိသာသာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဆေးဖော်စပ်ခန်း သုံးခန်းသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ငါးခန်းအထိ တိုးချဲ့ထားသည်။ ထိုငါးခန်းတွင် အခန်းကြီး တစ်ခန်း၊ အခန်းလတ် နှစ်ခန်းနှင့် အခန်းငယ် နှစ်ခန်းဟူ၍ အရွယ်အစား ကွဲပြားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးဆုံးအခန်းတွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လေးရောင်ခြယ်မှော်ဝင်ဆေးအိုးကို ထားရှိပြီး၊ အခန်းလတ်များတွင်မူ တိမ်စုပ်ဆေးအိုး နှင့် နတ်သစ်သားဆေးအိုး တို့ကို အခန့်သား ထားရှိသည်။ အခန်းငယ် နှစ်ခန်းတွင်မူ အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင်တိမ်လွှာ ကြေးမီးဖို နှစ်လုံးကို အသီးသီး နေရာချထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ချီစွမ်းအားမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို နက်နဲအားကောင်းလာသည် ဆိုသော်ငြားလည်း ဆေးဖော်စပ်ခန်း ငါးခန်းလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အုပ်ချုပ်ကွပ်ကဲနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အကြီးဆုံး အခန်းသုံးခန်းကိုသာ အဓိကထား ကိုင်တွယ်ပြီး ကျန်ရှိသော အခန်းနှစ်ခန်းကိုမူ မီလီ၊ ထန်ချွမ်နှင့် အခြားသူများကို လွှဲအပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မီလီသည် မှော်အာဟာရဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်မသတ်မှတ်ထားသော ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် တာဟဲဈေးမြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူအများအပြားပင် ဖော်စပ်တတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူမအား ဤတာဝန်ကို ပေးအပ်ခြင်းမှာ အဖွဲ့ချုပ်အတွင်း လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်သာမက လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်၏ အရောင်းဆိုင်တွင်လည်း ပစ္စည်းစုံလင်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စိတ်ပျက်စရာမှာ ထန်ချွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး တစ်လုံးကိုမျှ အောင်မြင်အောင် မဖော်စပ်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်မှုပညာတွင် သူ၏ ပါရမီမှာ အမှန်ပင် နိမ့်ပါးလွန်းလှသည်။ ဦး‌လေးဖြစ်သူ ကျန်းဝမ်သည် သူ့တူအား တစ်ခါတစ်ရံ လာရောက်ကြည့်ရှုတတ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ မီးကုန်ယမ်းကုန် ကျိန်းမောင်းတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းဦးလေးရဲ့ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဆိုင်နေတာကွ၊ ကောင်စုတ်ရဲ့” ဟု ကျန်းဝမ် စိတ်ထဲမှ အသည်းယားကာ ကြုံးဝါးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>....</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်အား အပြင်လူများ မဝင်နိုင်ရန် ပိတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော ထိပ်တန်းအဆင့် မြစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းသို့ ခန့်ညားစွာ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးဟုန်းခနဲ တောက်စေ" ဟု ဆိုလိုက်ရင်း သူ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင် အသက်သွင်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုကို စောင့်ကြည့်နေမည့်သူ မရှိတော့ဘဲ မိမိအလိုရှိရာ ဆေးလုံးများကို စိတ်ကြိုက်ဖော်စပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လေးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းလျနေသော လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ရပ်နားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်း သုံးခန်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း အဆင့်လတ်ဆေးအိုးတစ်လုံး ထပ်တိုးလာသဖြင့် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ပိုမိုထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဆေးရှစ်သုတ်ကို ကြီးကြပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အလွန် ပင်ပန်းကြီးစွာ အားစိုက်ရသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအိုး တစ်အိုး ထပ်တိုးလိုက်ရုံမျှဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အေးအေးဆေးဆေး အခြေအနေမှ ဝိညာဉ်အာရုံ တင်းကျပ်လှသော အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကျင့်စဉ်တွေကို ဆက်ပြီး ကျင့်ရဦးမှာပဲ၊ ဒီအတိုင်းသာ အားစိုက်နေရရင် ရေရှည်ခက်လိမ့်မယ်" ဟု တွေးတောရင်း လော့ချန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆေးလုံးများကို လာရောက်သိမ်းဆည်းရန် ဆေးထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ချိုးရင်း အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က ဆေးဝါးဆောင်မှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချီသန့်စင်အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမသည် ဆေးထိန်းများနှင့် အလုပ်သင်များကိုပါ တာဝန်ယူ ကြီးကြပ်နေရသဖြင့် တာဝန်နှစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လော့ချန်က သူမအား ချီသန့်စင် အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တူညီသော လစာကို ပေးအပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အဖွဲ့သားများအား လစာ နှိမ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အဆင့်နိမ့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး နှစ်ဆယ်၊ အဆင့်လတ် ရှစ်ဆယ်"</p> <p> </p> <p>ချိုးရင်းက အရေအတွက်ကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ်မျှသာ အံ့သြမှုကို ပြသသည်။ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင် တန်ချန်ဇီ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်မြောက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ရစ်သော ဆေးထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ နှစ်ဦး၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကြီးစွာသော တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်နှုန်းမှာ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပင် ရှိနေသည်။ ထို့ထက် ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဆေးလုံးလေးလုံးတွင် တစ်လုံးမှာ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အဖွဲ့ခေါင်း‌ဆောင်၏ ဆေးဖော်စပ်မှု စွမ်းရည်သည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းသွားပြန်ပြီဟု တွေးတောလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကမူ ဤရလဒ်အပေါ် အံ့သြခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှုအရ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် အောင်မြင်နှုန်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း အဆင့်နိမ့်နှင့် အဆင့်လတ်ဆေးလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်စပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်နှုန်း တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုထွက်လာခြင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ကြုံရတတ်သော ကံကောင်းမှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်လေသည်။ အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးများ ပါလာခြင်းမှာလည်း သူ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပညာကို ဖုံးကွယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ အရောင်းဆိုင်တွင် ပစ္စည်းအမျိုးအစား စုံလင်စေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရုန်းကန်နေရပြီး ဆေးလုံးဝယ်ရန် မတတ်နိုင်သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။ လော့ချန်အနေဖြင့် ထိုသို့သော ကံမကောင်းရှာသည့် ညီအစ်ကိုများကိုလည်း ကူညီလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆေးလုံးတွေကို ဆေးသိုလှောင်ခန်းထဲမှာ ပုလင်းထဲသေချာထည့်ပြီး စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ဆေးဖော်စပ်ခန်းတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့နဲ့ ဆေးအိုးတွေကို ဆေးကြောဖို့ လူလွှတ်လိုက်ဦး၊ အားတဲ့သူရှိရင် မီလီကို မှော်အာဟာရဆေးလုံး ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးကြပါ"</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးနောက် လော့ချန် သူ၏ နားထင်ကို အသာအယာ နှိပ်ရင်း လက်ဆေးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ရှစ်သုတ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖော်စပ်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းလှသည်။ သူ၏ အားကောင်းသော ချီစွမ်းအားဖြင့်ပင် ယခုအခါ နွမ်းလျမှုကို စတင် ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းက သူတို့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှုတွေကို ဘယ်လိုများ စီမံခန့်ခွဲနေကြပါလိမ့်၊ တစ်ဖက်မှာ ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင်ကို နယ်မြေငါးခုလုံးမှာ ချဲ့ထွင်နေပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်မှာလည်း အရှေ့ဖျား နယ်မြေခြောက်ခုအထိ ခြေဆန့်နိုင်နေကြတာ ချီးကျူးစရာပဲ" ဟု လော့ချန်  သိချင်စိတ်ဖြင့် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု ထိရောက်မှုမှာ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီလီမှာ ယခုအခါ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီဖြစ်ပြီး လော့ချန်၏ ဂရုစိုက်မှုဖြင့် သူမ၏ မွေးရာပါ အားနည်းချက်များကို ကုသရန် ဆေးလုံးအချို့ သောက်သုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူမ၏ ရောဂါကို အမြစ်ပြတ် မပျောက်ကင်းစေနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခင်ကကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနွမ်းလျနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ သူမကိုယ်ပိုင် ဆေးဖော်စပ်ခန်းကို စီမံခန့်ခွဲနေရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလကပင် မီရှုဟွာသည် သူမအား ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမတွင် ဆေးဖော်စပ်မှု ပါရမီ အနည်းငယ် ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ ကံမကောင်းသည်မှာ သင်ကြားမှုနည်းလမ်း မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီရှုဟွာ အလွန်ပင် စိတ်လောလွန်းခဲ့သည်။ သူ၏ တွန်းအားပေးမှုမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး အမြန်နှုန်း ကိုသာ ဦးစားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အနေဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ မီရှုဟွာတွင် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်း ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှ ရရှိမည့် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို အမြန်ဆုံး ရယူလိုခြင်းဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆေးဖော်ဆရာ တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် စိတ်လော၍ မရပေ။ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင် စနစ် ရှိသော လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုကို မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လော့ချန်သည် မီလီအား တစ်ဆင့်ချင်း ပြုစုပျိုးထောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်သင်အဆင့်မှ စတင်ကာ အလွယ်ဆုံးအဆင့်ဟုခေါ်ရမည့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးကို ဖော်စပ်စေသည်။ သူမအနေဖြင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးဖော်စပ်ရာတွင် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်မှုရမှသာ ပထမအဆင့် ဆေးလုံးများကို စမ်းသပ်ဖော်စပ်ခွင့် ပေးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံအဆင့်နှင့် ညီမျှပြီး ထိုအချိန်မှသာ အဆင့်လတ်ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါဆိုရင် ငါလည်း ထန်ချွမ်ကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့နေရာမှာ စိတ်လောသွားခဲ့တာလား....’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ထန်ချွမ်အား အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ အချိန်အရမ်းစော လွန်းရာ ရောက်ခဲ့သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ထန်ချွမ်အား လေ့ကျင့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ဆုံးရှုံးမှုမှန်သမျှမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ရှုံးနိမ့်မှုမှန်သမျှမှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မီရှုဟွာလိုပဲ အမြင်ကျဉ်းပြီး စိတ်လောခဲ့မိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည့်အခိုက် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ လှစ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည့် အရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>‌ထိုသို့ လော့ချန် ပြတ်သားစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ကောင်ငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာမြင်လူချစ်ပါစေ ဟူသည့်  မျက်နှာပေါက်ရှိသည့် ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် လက်ယမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီကို လာစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကောင်လေးသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ လော့ချန် ထိုင်နေသည့် အမြင့်နှင့် ထိုကောင်လေး မတ်တတ်ရပ်နေသည့် အမြင့်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် သူ့အား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဖော်စပ်ခန်းတွေက အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား၊ ဘယ်သူက မင်းကို အထဲပေးဝင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကောင်လေးက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်.... ကျွန်တော် ကူညီချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ကူညီချင်လို့ ဟုတ်လား" လော့ချန် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဆေးအိုးရဲ့ အောက်ခြေလောက်တောင် အမြင့်မရှိတာကို ဘာတွေ ကူညီနိုင်မှာမို့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်ခင်ဗျ .... လင်ကျွင်းလေးက တစ်ခုခုအမှားလုပ်မိတာလားဗျာ"</p> <p> </p> <p>စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းခေါ်သံနှင့်အတူ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဆေးဖော်စပ်ခန်း အဝင်ဝသို့ ရောက်လာသည်။ သူကား လက်ရှိတွင် မီးထိန်းများကို သင်ကြားပေးနေပြီး ဆေးဖော်စပ်ခန်းများ၏ အလှည့်ကျတာဝန်များကို စီမံနေသူ ချွီဟန်ချန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်ချန်းသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချွီလင်ကျွင်းအား တစ်ချက်မျှ မပြောဘဲ ဖမ်းဆွဲကာ ရိုက်နှက်ရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေတာပဲ၊ ကောင်းကောင်း ဆုံးမမှ ဖြစ်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏လက် အောက်သို့ ကျမလာမီမှာပင် လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအား အနည်းငယ်ကို သုံး၍ ထိုလက်ကို လေထဲတွင်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား....တော်လိုက်ပါတော့.... ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့ဗျာ.... အဘိုးကြီးချွီက သူ့မြေးကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချွီဟန်ချန်း ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လာသကဲ့သို့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် လင်ကျွင်းအား သူ၏ အနောက်မှ ဆွဲထုတ်ကာ လော့ချန်၏ ရှေ့တွင် သေချာ မတ်တတ်ရပ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဖော်စပ်ခန်းက အလုပ်တွေက အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ အရင်ကဆို ဆေးအိုးတွေ ပေါက်ကွဲတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ၊ အဘိုးက ကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်ရယ်....သူက သိပ်လည်း မငယ်တော့ပါဘူး၊ မကြာခင် ဆယ့်နှစ်နှစ်ပြည့်တော့မှာဆိုတော့ ကျင့်ကြံတာတောင် စလို့ ရပါပြီဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဟု ချွီဟန်ချန်းက သူ၏ မြေးကို ကြည့်ရင်း ကြင်နာသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အိမ်မှာလည်း သူက သိပ်ဆိုးတာ၊ သူ့အမေလည်း မနိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို လခြမ်းတောင်ကြားကို ခေါ်လာခဲ့ရတာပါ၊ ပထမအချက်ကတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်လို့ရအောင်၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ အသုံးဝင်တဲ့ ပညာတစ်ခုခု သင်ယူနိုင်အောင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ချွီဟန်ချန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်မှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ လင်ကျွင်းလေးသာ တစ်ခုခု သင်ယူထားနိုင်ရင် ကျွန်တော် မရှိတော့တဲ့ အချိန်ကျရင်တောင် သူ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်တွင် အမှန်ပင် အရည်အချင်းရှိသူများစွာ ရှိပေသည်။ အထူးသဖြင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အကောင်းဆုံး ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ပညာ ကျင့်ကြံသူများကို စုစည်းထားသော ဆေးဖော်ဆောင် ဖြစ်ပေသည်။ လင်ကျွင်းအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအကြောင်း အနည်းငယ်မျှ သင်ယူထားနိုင်လျှင်ပင် နောင်တစ်ချိန်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး.... ကျွန်တော် ဟို အကြီးကြီးကို သဘောကျတယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p>လင်ကျွင်းက သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ အကြီးဆုံး ဆေးဖော်စပ်ခန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူပြောသည့် ဟိုအကြီးကြီးဆိုသည့် အရာမှာ အထဲတွင် အမှန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းကား ဆယ်ပေခန့် မြင့်သော လေးရောင်ခြယ်မှော်ဝင်ဆေးအိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လင်ကျွင်းအား သေချာစွာ ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ချွီဟန်ချန်း၏ မြေးကို ဆူပူနေသော အသံမှာလည်း သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဤနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်ရှိကြောင်းနှင့် ဤသည်မှာ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်၏ အဖိုးတန် ရတနာဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတော်ကြာမှ ချွီဟန်ချန်းက အားနာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ကြီး.... လင်ကျွင်းကို ဆေးပင်ဆောင်က အစ်မရှိုးဆီ ခေါ်သွားပြီး အပ်ထားလိုက်ရမလားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>အစ်မရှိုးဆိုသည်မှာ ယခင် ဆေးဝါးဆောင်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သဘောကောင်းကာ စိတ်ရှည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လက်ယမ်းခေါ်လိုက်ရာ လင်ကျွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း စာဖတ်တတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဖတ်တတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မေမေ သင်ပေးထားပါတယ်ဗျ...."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒါဆိုရင် မင်းအတွက် ငါ တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်မှာ ကောင်လေး၏ လက်ဖဝါးငယ်လေးများ အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာဖုံးတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သရုပ်ဖော်ကျမ်းဟု ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကျမ်းစာအုပ်ကို တစ်လအတွင်း အလွတ်ကျက်ထားရမယ်၊ အကုန်လုံးကို  နားလည်စရာ မလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် ပုံတွေအကုန်လုံးကို မှတ်မိနေအောင် ကျက်ထားရမယ် ကြားလား"</p> <p> </p> <p>ကျမ်းစာအုပ် အလွတ်ကျက်ရမည်ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် ကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အထဲတွင် သရုပ်ဖော်ပုံများပါသည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်လည် အရောင်တောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲ့ ကောင်လေး လင်ကျွင်း.... ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အမြန်ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးဖြစ်သူ ချွီဟန်ချန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး မြေးဖြစ်သူကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကောင်လေးက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ လော့ချန် လက်ယမ်းပြကာ သူတို့ မြေးအဘိုးကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်ရင်း အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေမိသည်။ ထို့နောက်မှ ထကာ မီလီ၏ ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ဆေးထိန်းသိမ်းသူ ချိုးရင်းနှင့် မီလီတို့မှာ လောလောလတ်လတ် ဖော်စပ်ထားသောမှော်အာဟာရဆေးလုံးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေတွက်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အခိုးအငွေ့များကြားတွင် သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အော် လော့ထျန်းအဖွဲ့ လည်း နောက်ဆုံးတော့ တာဟဲမြေပေါ်မှာ ခြေကုပ်မြဲသွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ လော့ချန် ကြည်နူးစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save