Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုပြီးနောက် တွမ့် မိသားစု ၏ အတိတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေ့ကျင့်မှု ကာလတစ်ခု အပြီးတွင် လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သည်လည်း မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ တဖြည်းဖြည်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြပြီး တက်လှမ်းခြင်း ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူ မိသားစု ၏ အခြားသူများအားလုံး အထက်ကမ္ဘာ သို့ တာဝန် ချထားခံရပြီး ဖြစ်၍ လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အမေ... သွားကြရအောင်... အဖေက သားတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ..."</p> <p>ဝူတုံ သည် လင်းဇီရှင်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း သည် သူမ ဤမျှကာလကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့သည့် ဝူ မိသားစု  ရေမြင့်မြတ်နယ်မြေ နှင့် ရွှမ်ထျန်းကမ္ဘာ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုတ်ဆက်ခြင်းက သူမအဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် လင်းဇီရှင်း က အခြား တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး ဝူတုံ ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အဖွားဆီ သွားလည်ကြရအောင်... သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးမှ ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်..."</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တက်လှမ်းခြင်း အတွက် အချိန် အများကြီး ကျန်သေးသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် လင်းရွှေရို သည် ယခုအချိန်တွင် မဟာဧကရာဇ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ၌သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ သည် တက်လှမ်းခြင်း ပြုရန် အချိန်အတော်ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရွှေရို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဇီရှင်း  တုံအာ... သမီးတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ..."</p> <p> </p> <p>"အမေ / အဖွား..."</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့က လင်းရွှေရို ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အနည်းငယ် လေးနက်သော အမူအရာများကို သတိပြုမိပြီး  သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ လင်းရွှေရို သည် သူမတို့ ဘာအတွက် ရောက်လာကြသည်ကို ခန့်မှန်းမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သမီးတို့ တက်လှမ်းတော့မှာလား..."</p> <p> </p> <p>"အင်း... သမီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း က ထိန်းချုပ်လို့ မရသလောက် ဖြစ်နေပြီ... နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ တက်လှမ်းခြင်း ပြုမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်..."</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရွှေရို က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...သေရေးရှင်ရေးကိစ္စကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်အောင် ပြောနေတာပဲ... သမီးရဲ့ အိပ်မက်ကို သမီး မှတ်မိသေးရဲ့လား... အထက်ကို ရောက်သွားရင် အမေ့ရဲ့ ရေမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."</p> <p>"သမီး လုပ်ပါ့မယ် အမေ... အမေလည်း မြန်မြန် ကြိုးစားပါဦး... အထက်ကမ္ဘာ ရောက်မှပဲ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>လင်းဇီရှင်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစုတွင် နောက်ထပ် သုံးရက် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သည် တက်လှမ်းခြင်း ပြုရန် အထက်ကမ္ဘာ သို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် လမ်းပြအလင်းရောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရွှေရို မှာ လွမ်းဆွတ်မှုများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ငါလည်း ပိုကြိုးစားရတော့မယ် ထင်တယ်... ငါ့သမီးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လင်းရွှေရို သည် လှည့်၍ ကျင့်ကြံခြင်း ကို ဆက်လုပ်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အတော်လေး ပါရမီ ပါသော်လည်း ရွှမ်ထျန်းကမ္ဘာ ၏ ဧကရာဇ် တာအို နိယာမများ က စည်းတံဆိပ် ခတ်ခံထားရသောကြောင့် အချိန်အများကြီး ဖြုန်းတီးခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သက်တမ်း က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပါရမီကလည်း ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန် မှာ အချိန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်ရှိ အထက်ကမ္ဘာ ၏ ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် ကို ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအို နယ်မြေ သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တာအို နယ်မြေ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီးနောက် တွမ့်သယ် သည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အကဲဆက်စွာဖြင့် သတိထားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေအထားသည် သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာရစွာ ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"နိုးပြီလား..."</p> <p> </p> <p>မဟာတာအိုဖွင့်လှစ်ခြင်း ကောင်းကင်ခန္ဓာ အဖြစ် ပိုမို နီးကပ်လာစေရန် ကူညီပေးမည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်မော်တယ် မှော်လက်နက် ကို သန့်စင်နေသော ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် နိုးလာသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် လှည့်၍ စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယီဖန် ကို မြင်သောအခါ တွမ့်သယ် မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလွန်ပင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝူယီဖန် ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဝါး... ငါ သိသားပဲ... သူတော်စင် က ငါ့ကို လာကယ်မယ် ဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိပါတယ်... အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>တွမ့်သယ် သည် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယီဖန် ခမျာ  အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် တွမ့်သယ် ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားစမ်း... ငါက မိန်းမပဲ စိတ်ဝင်စားတာ..."</p> <p> </p> <p>"ဟားး...အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတာ တွေ့ရတာ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>တွမ့်သယ် သည် အနည်းငယ် ရောင်နေသော သူ၏ ပါးကို စမ်း၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝူယီဖန် က ကောင်းကောင်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... လင်း မိသားစု ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ... လင်း မိသားစု က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်ပြီ..."</p> <p> </p> <p>လင်း မိသားစု သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ တွမ့်သယ် ၏ အပြုံးသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များစီးကျလာပြီး သူ့ဟာသူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေသင့်တယ်... သေသင့်တယ်..."</p> <p> </p> <p>လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အတန်ကြာပြီးနောက် တွမ့်သယ် က ဝူယီဖန် ကို မော့ကြည့်၍ ရိုးသားမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတော်စင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ချင်လား..."</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် ဝူယီဖန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် တွမ့်သယ် က သူ့ဟာသူ စတင် ပြောပြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟိုးရှေးရှေးက တွမ့် မိသားစု လို့ ခေါ်တဲ့ မိသားစု တစ်ခု ရှိခဲ့တယ် သူတို့က သိပ်အားမကြီးပေမယ့် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီး စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ တွမ့် မိသားစု ထဲမှာ ရှေးဟောင်းခေတ် က ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ် အဲဒီ အမွေအနှစ် က အဖိုးတန် မှော်စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ အမည်းရောင် ပုလဲ တစ်လုံးပဲ... သူက အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်း မြင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ နေမင်း ကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ် တဲ့...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာ ကြောင့် တွမ့် မိသားစု က ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်း တစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားပြီး လင်း မိသားစု ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ညအချိန် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ် ယူပြီး လင်း မိသားစု က တွမ့် မိသားစု ကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်တယ် လင်း မိသားစု ကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ တွမ့် မိသားစု က သုတ်သင်ခံရဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ် အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် လင်း မိသားစု က တွမ့် မိသားစု ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ကို မရလိုက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ တွမ့် မိသားစု က လင်း မိသားစု ကို ရုတ်တရက် ပြန်တိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တွမ့် မိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင် က မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ကို သုံးပြီး အရွယ်ရောက်ခါစ တွမ့် မိသားစု ရဲ့ သခင်လေး ကို အဝေးကို ပို့လိုက်လို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီး ပြောသွားတဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်... ပုလဲကို ယူပြီး အဆုံးမဲ့ နယ်ပယ် ကနေ ထွက်သွား... အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အဆင့်ကို မရောက်မချင်း ပြန်မလာနဲ့ တဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ မုန်းတယ်... ငါ့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ဆိုရင် ငါ့ဘဝ တစ်သက်တာလုံးမှာ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါကြောင့် တစ်နေ့နေ့မှာ လင်း မိသားစု ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ရဲ့ တွမ့် မိသားစု အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ နောက်ခံ တစ်ခု အင်အားကြီးတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရှာဖို့ပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ လင်း မိသားစု ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လင်း မိသားစု ဘိုးဘေး ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို ဖောက်ပြီး လင်း မိသားစု ကို ရွံရှာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ရှိခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>"သူတော်စင် ကို မတွေ့ခင် အချိန်အထိ ငါ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးကို ငါ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်... ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် တွမ့်သယ် က ခင်ဗျားရဲ့ လူပါပဲ... ခင်ဗျားအတွက် မီးထဲ ရေထဲ သွားပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ စအို ကို လိုချင်ရင်တောင် လိမ္မာရေးခြား ရှိစွာနဲ့ ဆက်သပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ကြားပြီး တွမ့်သယ် အတွက် ဝမ်းနည်းပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း ယခုမူ တွမ့်သယ် ကို ဓားဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသတကြီး  ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်သွားစမ်း... ငါ သူတော်စင် က ယောကျ်ားတွေကို သဘောမကျဘူး... ငါက မိန်းမတွေကိုပဲ သဘောကျတာ... မင်းရဲ့ စအို ကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... သူတော်စင် က စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုတာ ငါ မသိလို့ပါ... အခုမှ ဘာလို့ ပြောတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>တွမ့်သယ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပင်ကိုယ် အသိစိတ်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအရာက အမည်းရောင် ပုလဲ တစ်လုံး ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ တွမ့်သယ် မှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ တွမ့်သယ် သည် ဝူယီဖန် ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယီဖန် က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး အလွန် တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းရဲ့ တွမ့် မိသားစု ပိုင်တာလေ... အကယ်၍ မင်းက တွမ့် မိသားစု ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းချင်တယ် ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းက သဘာဝကျကျ အကောင်းဆုံး သက်သေ ဖြစ်လာမှာပဲ... တွမ့် မိသားစု က ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာ... ဒါကြောင့် ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကြောင့်ပဲ ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>"ငါ သူတော်စင် က ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ ပစ္စည်းကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယူထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး... ဒါကြောင့် ပြန်ယူသွားလိုက်..."</p> <p> </p> <p>ဝူယီဖန် ထုတ်မပြောခဲ့သည့် အရာမှာ ဤပစ္စည်းသည် သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း မြင့်မြတ်ခန္ဓာကိုယ် သည် မဟာတာအိုဖွင့်လှစ်ခြင်း ကောင်းကင်ခန္ဓာ သို့ အဆင့်တက်သွားသည်နှင့် အထက်ကမ္ဘာ တွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ များများစားစား ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ သည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် ထက် စွမ်းအားကြီးမားသူများအတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ကြောင်းကို ဝူယီဖန် သဘောပေါက်ထားသဖြင့် တွမ့်သယ် ထံသို့ ပြန်ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တွမ့်သယ် သည် ထိုအကြောင်းကို မသိရှိချေ။ သူ၏ အမူအရာသည် အလွန်ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေ၏။ ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကို သူ၏ သိုလှောင်ရေး လက်စွပ် ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် သူသည် ဝူယီဖန် ကို ကြည့်၍  တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတော်စင်... ဒီနေ့မှ စပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဝူယီဖန် က ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ အပြင်သို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တွမ့်သယ် မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း အလျင်စလို နောက်မှ လိုက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save