Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်သည် လီဟုန်မေ့အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲသောအချိန် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မနက်ခင်းအလုပ်များပြီးနောက် သူမသည် မြစ်ထဲသို့သွားကာ ငါးဖမ်းခဲ့ပြီး၊ ငါးတစ်ကောင်ကို ချက်ပြုတ်ကာ ကျိုးယဲ့ဆီသို့ ယူလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာကျိုး... ဒီနေ့ ကျွန်မ ငါးဆီပြန်ချက်ထားလို့ ရှင်မြည်းကြည့်ဖို့ တစ်ကောင် ယူလာပေးတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဝက်စာမြက်ခြင်းကိုကိုင်ရင်း ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ ထိုဒရာမာကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ လီဟုန်မေ့ကို အားပေးနေခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>"အချစ်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊ လီဟုန်မေ့... ရှေ့ဆက်သာတိုးတော့!"</p> <p> </p> <p>သူမ ပျော်ပျော်ကြီး ပွဲကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ မနေ့က အဒေါ်ကြီးသည် နှုတ်ခမ်းစူလျက်ဖြင့် သူမ၏အနားကို လျှောက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပြုံးနေနိုင်ရတာလဲ။ မင်းကတော့ တကယ့်ကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိလွန်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ ဒါရိုက်တာကျိုးက အဆင့်အတန်း အရမ်းမြင့်တာ။ မြို့ကလာတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းကို သူ သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါရိုက်တာကျိုးက မြို့တော်ကလာတာလေ။ မင်းရဲ့ လေသံကို နားထောင်ရတာ သူ့လေသံနဲ့ နည်းနည်းဆင်သလိုပဲ။ နေပါဦး... မင်းကလည်း မြို့တော်ကပဲလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ဘေးနားက အဒေါ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>'ငါက သူများအကြောင်းကို အေးအေးဆေးဆေး စပ်စုနေတာကို၊ အခုတော့ ဒီအဒေါ်ကြီးက ငါ့အကြောင်းကို ပြန်ပြီး စပ်စုနေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့လည်း..'</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်က နားတော်တော်ပါးတာပဲနော်! ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း မြို့တော်ကပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာက လူတွေအများကြီးဆိုတော့ ကျွန်မတို့တစ်ခါမှတော့ မဆုံဖူးဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထိုအဒေါ်ကြီး၏ မျိုးရိုးနာမည်ကိုတော့ သူမ မသိပေ။ သို့သော် ရွာထဲတွင် လျိုမျိုးရိုး အများကြီးရှိသောကြောင့် အခြားသူများက သူမကို စတုတ္ထအဒေါ်လျိုဟုသာ ခေါ်ကြ၏။ အဒေါ်လျိုကတော့ အားရပါးရ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သိပ်ထူးခြားတာပဲ! ဟား! မနေ့က ငါထင်ခဲ့တာက မှန်တာပေါ့။ မင်းရော ဒါရိုက်တာကျိုးရောက မြို့တော်ကဖြစ်ပြီးတော့၊ မင်းက သူ့ကို တစ်ခါတောင် ကယ်ခဲ့ဖူးသေးတယ်။ ဒါက ကံကြမ္မာ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်၏။"ဒါမှမဟုတ် မျောက်ချေး ဖြစ်မှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဒေါ်လျိုကတော့ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မျောက်တွေက ဒီကိစ္စထဲ ဘယ်လိုပါလာသလဲဆိုသည်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဘက်တွင်တော့ ကျိုးယဲ့က အမှန်တကယ်ကို စိတ်တိုနေပြီဖြစ်ပြီး၊ လီဟုန်မေ့ကတော့ သူ့ကို အတင်းလိုက်ကပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါ့ဆီကို ဘာမှ လာမပေးနဲ့တော့။ ငါ့နောက်ကိုလည်း တကောက်ကောက် လိုက်မနေနဲ့။ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ မင်းကို ငါ မကြိုက်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။ ငါ့အနားမှာ လာပြီး ရစ်ဝဲရစ်ဝဲ လုပ်မနေနဲ့တော့။ ငါက မင်းလို ပျော့ညံ့တဲ့ ကြွေထည်လေးတွေကိုလည်း မကိုင်တွယ်တတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ဘေးတွင်တော့ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုက စုတ်တသပ်သပ်လုပ်ရင်း ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလီဟုန်မေ့ကတော့ ဒီလိုမျိုး ဗြောင်ငြင်းခံရတာ တစ်ကြိမ်မကတော့ဘူး။ အက်ကြောင်းမရှိတဲ့ဥကို ယင်ကောင် မနားဘူးလို့ ပြောကြပေမဲ့၊ ဒါရိုက်တာကျိုးက ဘာအက်ကြောင်းမှ မပေးတာတောင် သူမက ဆက်ပြီးဝဲနေတုန်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် - ဒီကလူတွေက စကားပြောရင် ကာရန်တွေနဲ့ပဲ ပြောတတ်ကြတာလား။ ငါလည်း အဲ့ဒီ ကာရန်တိုက်ဖျက်ရေး ဆေးတွေ ဘာတွေ ဝယ်ထားသင့်လား မသိဘူး။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီဟုန်မေ့၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေခဲ့လေပြီ။ သူမသည် ငါးဆီပြန်ဟင်းပန်းကန်ကြီးကို ကျိုးယဲ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးရန် ကြိုးစားနေပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျိုး... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်သူအဖြစ် သဘောမထားနိုင်ရင်တောင် သာမန်သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ် နေလို့မရဘူးလား။ သူငယ်ချင်းသက်သက်ပါ။ ကျွန်မ ငါးတွေအများကြီး ချက်ထားမိလို့ ရှင့်ကို တစ်ကောင် လာပေးတာလေ။ ဒါက တရားပါတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ စိတ်မရှည်စွာနှင့် ရှောင်ထွက်နေသဖြင့် ဝက်ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသည် ပြေးတမ်းလိုက်တမ်းဆော့ကစားနေသည့် မြင်ကွင်းလို ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်လီ... အဲ့ဒီငါးကို ချက်ချင်းပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။ မင်းသာ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မလျော်ကန်တဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် ငါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီကို သွားတိုင်လိုက်မှာနော်။"</p> <p> </p> <p>ငါးတစ်ကောင် ပေးသည်ကို ဒီလောက်အထိ ကြမ်းတမ်းသည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရလာလိမ့်မည်ဟု လီဟုန်မေ့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း ဒေါသတကြီးနှင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို မြေကြီးပေါ် ရိုက်ခွဲပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင်၊ ကျိုးယဲ့က သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး အမြန်ဟန့်တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပန်းကန်ကို သေသေချာချာကိုင်ထားစမ်းပါ။ အဲ့ဒီငါးကို မင်းလွှင့်ပစ်လိုက်ရင် ဒါက အစားအသောက်တွေကို ဖြုန်းတီးတာပဲ။ အစားအသောက် ဖြုန်းတီးတာက ရှက်စရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ!"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့၏ မြှောက်ထားသည့်လက်သည် လေထဲမှာတင် တောင့်ခဲသွားပြီး ပန်းကန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် ကျန်းမန်မန်ကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ပြောရခက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>'နေပါဦး... ဘာလို့ မီးက ငါ့ဘက်ကို ကူးလာရတာလဲ။ ငါက ဘာမှမသိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပွဲကြည့်နေတဲ့ ဘေးလူသက်သက်ပါဆို!'</p> <p> </p> <p>သူမသည် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး တစ်ဖက်ကို လှည့်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့... ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့..."</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့တစ်ယောက် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်တွင်ပဲ ကျိုးယဲ့က အော်ပြောလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သွားကြစို့၊ ပြန်ရမဲ့အချိန် ရောက်နေပြီ။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ဝက်စာပင်တွေ ထပ်ရှာရဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုကတော့ ဤဒရာမာကို အားရပါးရ ကြည့်နေရင်း နောက်မှမြှောက်ပေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ရဲဘော်ကျန်း၊ ဒါရိုက်တာကျိုးက မင်းကို ခေါ်နေပြီ။ မြန်မြန်... သူနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်တော့လေ!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် တကယ်ကို စိတ်ပျက်သွားရတော့သည်။ 'စတုတ္ထအဒေါ်လျိုရယ်... ကျွန်မကို ဘဝပျက်အောင် လုပ်နေတာလား။ '</p> <p> </p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းက လီဟုန်မေ့၏ ဒေါသကို အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားစေ၏။ "နင်တို့နှစ်ယောက်က အတူတူနေနေကြပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ! လက်လည်းမထပ်ရသေးဘဲနဲ့ ခိုးပြီး အတူတူနေကြတာလား။ နင်တို့ရဲ့ ဒီလို မလျော်ကန်တဲ့ အပြုအမူတွေကို ငါ သွားတိုင်ပစ်မယ်!"</p> <p> </p> <p>"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မှတ်ဉာဏ်တွေ ချို့ယွင်းသွားတာလား။ ငါတို့အိမ်တွေက ကပ်လျက်ရှိနေတာလေ၊ ပြီးတော့ ငါက ဝက်ခြံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အတူတူ ပြန်ကြတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။ တချို့လူတွေက စိတ်ဓာတ်တွေ အရမ်းညစ်ပတ်နေတော့ သူများတွေကိုလည်း သူတို့အတိုင်းပဲ ထင်နေကြတာ။"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်က ကျိုးယဲ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။ စောစောက သူပြောလိုက်သည့် စကားသည် တမင်သက်သက် သူမကို ပြဿနာထဲ ဆွဲထည့်ချင်၍ပြောသည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သေချာမသိပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ လာ... ပြန်ကြရအောင်။"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့ကတော့ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေဆဲပင်။ သူအသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် ထိုဆရာဝန်ကြီး၏ အိမ်ဝင်းဟောင်းကို သူမ အရင်ငှားလိုက်မိလောက်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် လူသေဖူးသည်ဆိုသည့် အတွေးကတော့ သူမကို ယခုအချိန်ထိ ကြောက်လန့်နေစေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် သူမကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝက်ခြံ၏ ဂိတ်ပေါက်ရှိရာ ဦးတည်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဟုန်မေ့၏ ရင်ထဲမှ မီးက ပြန်တောက်လောင်လာပြန်သည်။ သူမသည် ငါးဆီပြန်ဟင်းပန်းကန်ကို ကိုင်လျက်ဖြင့် ကျန်းမန်မန်ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့၏။ ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ငါးဟင်းကို လက်ဆောင်ပေး၍မရလျှင်တောင် ရဲဘော်ကျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ကို မှောက်ချပစ်မည်။သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ညစ်ပတ်သွားအောင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဤသို့သောလူစားမျိုးများက ပြဿနာရှာတတ်မှန်း သိထားသောကြောင့် အမြဲတမ်း ခပ်ခွာခွာသာနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တမင်တကာ ခပ်ဝေးဝေးမှနေ၍ ဂိတ်ပေါက်ရှိရာသို့ ကွေ့ဝိုက်သွားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သ်ို့ရာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လီဟုန်မေ့က ဟင်းပန်းကန်ကိုကိုင်ပြီး သူမထံသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... နေပါဦး! ဒါရိုက်တာကျိုးက မစားဘူးဆိုတော့ ဒီငါးဆီပြန်ကို နင်ပဲ ယူလိုက်တော့။ ရဲဘော်ကျန်း... ခဏ နေပါဦး!"</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ ခဏနေရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါက တမင်သက်သက် ထောင်ချောက်ဆင်နေခြင်းပင်။ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်ဖက်လှည့်ပြီး ဝက်ခြံဂိတ်ပေါက်ရှ်ရာသို့ အားကုန်ပြေးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီဟုန်မေ့က သူမထက်ပို၍ ဂိတ်ပေါက်နှင့် ပိုနီးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်တော့ လီဟုန်မေ့၏ မျက်လုံးများက မှောင်မည်းသွားပြီး ဂိတ်ပေါက်ရှိရာသို့ သူမလည်း လိုက်ပြေးခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ဂိတ်ပေါက်နား ရောက်ခါနီးအချိန်တွင်ပဲ လီဟုန်မေ့က နောက်မှအမီလိုက်လာပြီး ပန်းကန်ကိုမြှောက်လိုက်ကာ ငါးဆီပြန်ဟင်းများကို သူမထံ လှမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသည့် ကျိုးယဲ့လည်း ဘာဖြစ်တော့မည်ဆိုသည်ကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပြီး မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဝက်စာမြက်ခြင်းနှင့် လွင့်ပျံတက်လာသည့် ငါးဟင်းများကို လှမ်းကာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်၏ခါးကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ကျောပြင်နှင့် သူမကို ကွယ်ကာပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ခါးကို အဖက်ခံရခြင်းက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ ဒီမြင်ကွင်းက အော်ပရာဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်ရှိ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ကတော့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ထားရင်း အဒေါ်ကြီးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အားရကျေနပ်သည့် မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အို... ဘုရားရေ.."</p> <p> </p> <p>"ကျိုးယဲ့! ကျွန်မက ရှင့်အပေါ် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခဲ့တာ၊ ဒီမိန်းကလေးက ရောက်လာတာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို ရှင်က သူမကို ဒီလောက်တောင် ကာကွယ်ပေးနေတာလား။ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ။ ရှင် တော်တော်လွန်သွားပြီ!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ကျန်းမန်မန်ကို တွဲထူပေးလိုက်သည့်တိုင် မျက်နှာအမူအရာတော့ တင်းမာနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏လက်အောက်မှ နူးညံ့အိစက်နေသည့် ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုနိုင်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာလို့... တစ်မျိုးလေး ခံစားလို့ကောင်းနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လီဟုန်မေ့ကို အေးစက်စက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီဟုန်မေ့၊ ငါ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါတောင် မင်းက ငါ့နောက်ကိုပဲ ဇွတ်လိုက်ကပ်နေခဲ့တာ။ မင်းကတောင် အရှက်မရှိမှတော့ မင်းအတွက် မျက်နှာသာပေးဖို့ ငါ့ဆီက မမျှော်လင့်နဲ့တော့။ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။ ငါတို့ ဝက်ခြံထဲကို နောက်တစ်ခါ ခြေတစ်လှမ်းတောင် မနင်းနဲ့။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ လက်ပါစေချင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်...ရှင်က ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ရိုက်မလို့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် မိန်းကလေးများအပေါ် လက်မပါတတ်ပေ။ သို့သော်လည်း လူရာသွင်းပေး၍ မရနိုင်သော လူတချို့က ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>စကားနှင့် ပြော၍မရလျှင်တော့ လက်သီးဖြင့်သာ အဖြေပေးရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>အဆဲအဆိုခံရမည်ဆိုလျှင်တောင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save