Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အင်း... မင်းသာ ငါ့နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး နားပူနားဆာလုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း အင်အားသုံးရတော့မယ်။ မင်း ဒီလောက်အရှက်မရှိဖြစ်နေတာက ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။ အခုတော့ ပိုတောင်ဆိုးလာပြီ၊ ရဲဘော်ကျန်းကိုတောင် တိုက်ခိုက်နေပြီလေ။ ငါ အခုချက်ချင်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သွားရှာတော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီဟုန်မေ့ လုံးဝစိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝါး...ရှင်တို့အားလုံး ကျွန်မကို ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်နေကြတာပဲ။ ကျိုးယဲ့... ရှင့်နှလုံးသားက ကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတာလား။ ရှင် ဒီကိုရောက်ကတည်းက ကျွန်မ ရှင့်ကို သဘောကျခဲ့တာ။ ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိပြီကို ကျောက်တုံးဆိုရင်တောင် နွေးထွေးလာဦးမယ်၊ ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို ခုချိန်ထိ အဖတ်မလုပ်ရတာလဲ။ သူ... သူက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ဝတုတ်မကြီးပဲလေ! ရုပ်လည်းဆိုး၊ တုံးလည်းတုံး၊ ကြည့်လို့ကောင်းတာလည်း တစ်ကွက်မှမရှိဘူး။ ကျွန်မမှာမရှိဘဲ သူ့မှာရှိနေတာ ဘာများမို့လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် အသက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ တောက်... အသည်းကွဲပြီး ရစ်ခြင်းကို နားလည်ပေးလို့ရသော်လည်း၊ ဒီကိစ္စက  သူမကိုပါ ရန်ရှာသည်အထိ ဖြစ်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး လီဟုန်မေ့အနားသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ ဖြန်းခနဲနေအောင် ပါးရိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရင်ဘဝတုန်းကတော့ မည်သူ့ကိုမျှ ပါးမရိုက်ဖူးပေ။ ယခု ဤေနရာကို ရောက်လာသည့်အခါတွင်တော့ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ စိတ်အခံကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူမတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်များ ပေါင်းစပ်သွား၍လားတော့ မသိသော်လည်း၊ ဤအပြုအမူက ယခုလက်ရှိ သူမ၏ ပုံစံပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း ငိုနေရင်းနှင့် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားတော့၏။ ယခင်က သူမ ကျန်းမန်မန်အပေါ် မည်မျှရက်စက်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ကြောက်စိတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘယ်သူ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောတာလဲ။ ငါ့အကြောင်း မကောင်းမပြောခင် ရေအိုင်ထဲမှာ နင့်မျက်နှာကိုနင် အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦး။ နင့်မျက်နှာက ရုပ်ရည်တော့ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကတော့ လုံးဝမရွိဘူး။ ဒါတောင် နင်က ငါ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။"</p> <p> </p> <p>"ခုနလေးကတင် နင် ငါ့ကို ငါးစွပ်ပြုတ်နဲ့ ပက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကလည်း ငါ့ကို အရင်းရှင်သမီးဆိုပြီး စွပ်စွဲခဲ့သေးတယ်။ ဒီနေ့သာ ငါ နင့်ကို မဆုံးမရဘူးဆိုရင် ငါ့နာမည် ကျန်းမန်မန် မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု ငါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ဆီ သွားတိုင်မယ်၊ နင်က ကျဆုံးစစ်သည် မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို စော်ကားနေပါတယ်လို့ ပြောပြလိုက်မယ်။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထွက်သွားရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီးမှ နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာကာ လီဟုန်မေ့၏ အခြားပါးတစ်ဖက်ကိုပါ ထပ်မံရိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးကို အုပ်ထားမိတော့၏။"နင်... နင် နောက်ထပ် မရိုက်တော့ဘူးဆို!"</p> <p> </p> <p>"ငါက စေတနာနဲ့ပါ။ နင့်မျက်နှာက တစ်ဖက်စောင်းနေသလို ဖြစ်နေလို့ ညီသွားအောင် ကူညီပေးလိုက်တာ။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကဲ... အခုတော့ အတွင်းရေးမှူးဆီ သွားတိုင်လိုက်တော့မယ်။ နင်က အတွေးအခေါ်ပိုင်းတင် ပြဿနာရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကပါ စက်ဆုပ်စရာကောင်းနေတာ။ နင့်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးစခန်းပို့ဖို့အတွက် ငါ အဆိုတင်သွင်းမယ်။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟုန်မေ့ တုန်ယင်သွားတော့သည်။ သူမသည် ထိုအလုပ်စခန်းကိုတော့ လုံးဝ မသွားလိုပေ။ ကျေးလက်ဘက်သို့ အပို့ခံရသည်မှာပင် ပင်ပန်းလှပြီဖြစ်ပြီး နေ့တိုင်း အရိုးကွဲမတတ် အလုပ်လုပ်နေရသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အလုပ်စခန်းသို့ အပို့ခံရလျှင်မူ ယခုထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း လီဟုန်မေ့ကတော့ လျင်မြန်စွာဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ အလုပ်စခန်းကို မသွားချင်ဘူး! ငါ မှားသွားပါတယ်! တောင်းပန်ပါတယ် ရဲဘော်ကျန်း၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ နင့်ကိုရော၊ ရဲဘော်ကျိုးကိုရော နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားသော အမျိုးသမီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းလောက်က သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမလည်း ကျိုးယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ဝမ်ကျားရှင်းကိုလွှတ်ပြီး အတွင်းရေးမှူးကျောက်နဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို သွားခေါ်ခိုင်းထားပြီးပြီ။ ရဲဘော်လီက သနားစရာကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်အလုပ်နဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကိုပါ ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်စေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ကျွန်တော့်ကိုပါ ထိခိုက်အောင် လုပ်လာပြီ။ သူက ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေဖို့ မသင့်တော်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီလို့ ကျွန်တော် မြင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အတွင်းရေးမှူးကျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျိုးယဲ့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေသော လီဟုန်မေ့ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ သူမ၏ခြေထောက်ကို အမြန်ရုန်းကာ အတွင်းရေးမှူးကျောက်ရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းရေးမှူးကျောက်... ရဲဘော်ကျိုး ပြောတာတွေက အကုန်အမှန်တွေပဲ။ လီဟုန်မေ့မှာ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေက အကြီးအကျယ်ရှိနေတာ၊ အခုဆိုရင် လူတွေကိုပါ ရမ်းကားတိုက်ခိုက်နေပြီ။ ခုနကတင် သူချက်လာတဲ့ ငါးဟင်းပွဲကို လက်နက်လိုသုံးပြီး ကျွန်မကို ပစ်ပေါက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ရဲဘော်ကျိုးသာ ကြားကဝင်မတားခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ။ ဒါကိုတော့ ကျွန်မ လုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်လည်း ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ လီဟုန်မေ့ ငါးဆီပြန်ဟင်း ချက်ထားသည်ကို သူသိသည်။ ရွာသားအများအပြားလည်း မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းမန်မန်၏ ပြောစကားထဲတွင်မူ ထိုငါးဟင်းမှာ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် - လူကို နာကျင်စေနိုင်ရင်တော့ လက်နက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့သည် အတွင်းရေးမှူးကျောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျိုးယဲ့ကလည်း ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ လမ်းစများအကုန် ပိတ်ကုန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ထရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ ငါးဟင်းပွဲအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းရေးမှူးကျောက်... ကျွန်မက သူတို့ကို ငါးဟင်းလေး လာကျွေးတာပါ။ သူတို့က ကျေးဇူးမတင်ရင် နေပါတော့၊ ဘာလို့ ကျွန်မကိုပါ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်မမှန်တာတွေ စွပ်စွဲရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကျန်းမျိုးနွယ် ကောင်မလေးက ရောက်တာမကြာသေးဘူး၊ ဒါရိုက်တာကျိုးကို မြှူဆွယ်နေတာ။ ကျွန်မမျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ပါဦး၊ သူက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ပြီး သူ့အနားကို နောက်ထပ်မကပ်လာဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာ! ဝါး... အတွင်းရေးမှူးကျောက်ရယ်၊ ကျွန်မဘက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးပါဦး။ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ဝက်မွေးမြူရေးခြံကလူတွေဆိုတော့ သူတို့အချင်းချင်း ဘက်လိုက်ပြောပေးနေကြတာပါ။"</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်လည်း ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ လီဟုန်မေ့သည် ကျိုးယဲ့နောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်နေသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ရွာလုံးသိထားသည်။ ယခု ကျန်းမန်မန်ပါ ပါဝင်လာသည့်အခါတွင်တော့ ကိစ္စများက ပိုကြီးထွားလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဒါ်လျိုသည်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ကြားထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းရေးမှူး... သူ လိမ်နေတာကို ကျွန်မတို့အားလုံး သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။ သူက ကျိုးယဲ့အတွက် ငါးဟင်းလာပေးတာ၊ ကျိုးယဲ့က ငြင်းလိုက်တော့ ရဲဘော်ကျန်းကို ပစ်ပေါက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ! အိုး... ဒါက ပညာတတ်လူငယ်ချင်း အနိုင်ကျင့်တာနော်။ ဒါသာ ကျွန်မရဲ့ကလေးဆိုရင်တော့ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ! ပြီးတော့ ဝက်ခြံကလူမို့လို့ အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ မမှတ်နဲ့။ ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားနိုင်မှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>သူမ ထုတ်မပြောလိုက်သည့် အချက်တစ်ချက်လည်း ရှိသေးသည်။ သူမ၏ သမီးသာ စက်ရုံဒါရိုက်တာကို ရေနစ်နေရာမှ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးလျှင်မူ ထိုလူနှင့် လက်ထပ်ရသည်အထိ သူမ စီစဉ်မိပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းမန်မန်သည် သူမအတွက် ပြောဆိုပေးမည့်သူမရှိသော လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် လွတ်လပ်စွာ ချစ်ကြိုက်ခွင့်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာကျိုးသည် ချောမောခံညားပြီး ရာထူးလည်းရှိ၊ မြို့တော်မှလည်း လာသူဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် အလွန်တောက်ပမည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်လျို တွေးမိလေလေ ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် ရွှေအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်ခံနေသည်ဟု ခံစားလာရလေလေဖြစ်ပြီး ဘေးမှကြည့်နေရင်းပင် သူမ ရင်ပူနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ဝမ်ကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်... အမှန်တရားက အမှန်တရားပဲ။ ကျွန်မတို့က အရှက်မရှိ လိမ်ညာနေမယ့်သူမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အရင်ကတော့ ဒါရိုက်တာကျိုးနောက်ကိုပဲ လိုက်နေတာ၊ အခုတော့ ဒီကလေးမလေးကိုပါ ရန်ရှာနေပြီ။ အိုး... ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ! သူ့ကို ဒီကို ထပ်မလာခိုင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဝက်တွေကိုပါ သူ့ရဲ့ ရောဂါတွေ ကူးကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သူမကို ဝိုင်းဝန်းအပြစ်ပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီဟုန်မေ့လည်း အကြံကုန်သွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက ကျန်းမန်မန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ငိုနေခဲ့သော သူမသည် ယခုတွင်တော့ အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်လိုက်ပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်လည်း သူ၏ခြေထောက်ကို လီဟုန်မေ့က ဒူးထောက်၍ ဖက်တွယ်လိုက်သည့်အတွက် ကိုယ်ရှိန်မသတ်နိုင် ဖြစ်သွားရ၏။ ကံဆိုးချင်သည့်အတွက် ယနေ့ သူဝတ်ထားသည့် ဘောင်းဘီသည် ခါးပတ်ပတ်ရသည့် အမျိုးအစားမဟုတ်ဘဲ သားရေကြိုးသာပါသော ဘောင်းဘီဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့က အတင်းဆွဲဖက်ထားသဖြင့် ဘောင်းဘီမှာ အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျောကျလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခါးပတ်ကွင်းပါသည့် ဘောင်းဘီကို မဝတ်ခဲ့မိသည်ကို သူ အတော်လေး နောင်တရမိသွားတော့သည်။ သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် ခါးပတ်ဟူ၍ တစ်ချောင်းတည်းသာရှိပြီး ခရိုင်အဆင့် အစည်းအဝေးများ တက်သည့်အခါမှသာ ထုတ်ဝတ်ရန် သေချာသိမ်းထားလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုတွင်မူ ဂုဏ်သရေရှိလှသော အတွင်းရေးမှူးကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘောင်းဘီကို အတင်းဆွဲမထားရပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီဟုန်မေ့ကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေရသည့်အတွက် မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး ကြည့်မကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီဟုန်မေ့ကမူ အလုပ်စခန်းသို့ အပို့မခံရစေရန်အတွက် အသေအလဲ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် အတွင်းရေးမှူး၏ ခြေထောက်ကို အတင်း ဖက်တွယ်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်နှင့် ကျိုးယဲ့တို့ကတော့ ဘေးနားတွင်ရပ်ရင်း ထိုပြဇာတ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက် ဘောင်းဘီကို အပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်တိုင်း လီဟုန်မေ့က အောက်သို့ ပြန်ဆွဲချနေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ အတော်လေးကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရောက်ရှိလာပြီး ရောက်လာသည်နှင့် သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းသည် အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီရှည်ကြီးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါတွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း... ကယ်ပါဦး! ရဲဘော်လီကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ အမြန်ဖယ်ပေးပါ!"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို အေးဆေးစွာကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်ပြီး ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံးက ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ သွားကူညီပေးလိုက်ကြလေ!"</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဒေါ်လျိုက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရယ်... ကျွန်မတို့က မကူညီချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြောက်လို့ မကူညီရဲတာပါ!"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save