Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားပင်မထောင်တော့ဘဲ လက်ကိုရမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... သူတို့ကို ဆွဲခွာလိုက်ကြစမ်း၊ ဒါက ဘာတွေ လာလုပ်နေကြတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ပြတ်သားသော ရပ်တည်ချက်ကြောင့် အခြားသူများလည်း အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ လီဟုန်မေ့ကို အတွင်းရေးမှူးကျောက်ထံမှ အတင်းဆွဲခွာလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီဟုန်မေ့ လုပ်နိုင်သည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငိုယိုနေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ကျေးလက်ဒေသဘက်မှ အမျိုးသမီးကြီးများ၏ အတတ်ပညာအားလုံးကို ကောင်းကောင်းကြီး တတ်မြောက်သွားပုံပင်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်၏ ဘောင်းဘီသည် ဘေးကင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သိက္ခာကတော့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်နေသော သူ၏ ပန်းပွင့်ရောင်စုံပါသည့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းပွင့်ရောင်စုံ အတွင်းခံ - ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ? ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကိုရော ဘယ်သူက နားလည်ပေးနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် မျက်နှာပျက်စွာဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် တိုင်ပင်ကာ အထက်သို့ တင်ပြချက်တစ်ခု ပေးပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လီဟုန်မေ့ကို အလုပ်စခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အလုပ်စခန်းကို မသွားချင်ဘူး! မသွားချင်ဘူးလို့!"</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်လီ... အထက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နာခံပါ။ မဟုတ်ရင် မင်း တောင့်ခံနိုင်တာထက် ပိုဆိုးတဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲ တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေရင်း ဤသို့ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယနေ့သည် သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာနေ့ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "သွားရအောင်။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် စတုတ္ထအဒေါ်လျိုနှင့် အခြားသူများကို စကားတစ်ခွန်း ထပ်မှာခဲ့သေးသည်။ "ခြံထဲက ဝက်တွေကိုလည်း သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးကြပါဦး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ဘာမှ သယ်စရာ မရှိနေပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နေ့လယ်ဘက်တွင် ဝက်စာမြက်များ သွားရိတ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီဟုန်မေ့ကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့၏။ သူမ မကျေနပ်နိုင် - လုံးဝကို မကျေနပ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ဘက်တွင် ကျန်းမန်မန်သည် သူမ ဖမ်းမိလာသော တောကြက်ကိုယူကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုအရာက ကြက်သားနှင့် မှိုဆီပြန်ဟင်း တစ်ခွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူမ ရှာဖွေလာခဲ့သော မှိုများသည် ယခုထိ မကုန်သေးပေ။ ယနေ့သည် ထိုမှိုများကို ချက်စားရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ပိုးကောင်လေးများ ထွက်လာတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမ၏ လက်ရာကို မစားတော့ဘဲ သူ၏ တစ်လစာ လစာငွေကို ချွေတာမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သွားရည်ကျခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ မက်မောမှုကို သည်းခံနေရခြင်းက သူ့အတွက် နေ့စဉ်တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်သည် အိမ်ထောင်စု အများစု အသားဟင်းကို မစားနိုင်ကြသည့် အချိန်မျိုးဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မိသားစုပင်လျှင် နေ့တိုင်း အသားဟင်း မစားနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုမှ ရောက်လာသော ပညာတတ် လူငယ်အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကမူ နေ့တိုင်း ဟင်းကောင်းများ ချက်စားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ရွာအထဲဖက်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးသော နေရာတွင် နေထိုင်နေကြ၏။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ရွာထဲရှိလူများသည် မနာလိုဖြစ်လွန်း၍ သေကုန်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကျိုးယဲ့က သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် မာကျောသော ပေါက်စီနှင့် မုန်လာဥဆားစိမ်ကို ကိုက်စားနေရင်း ကျိုးယဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်မိ၏။ တစ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိသည်။ ကြက်ဥတစ်လုံးမှ သုံးပြားသာ ပေးရပြီး တစ်ယွမ်ဆိုလျှင် သုံးလုံးရသည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းတစ်နပ်တည်းအတွက် တစ်ယွမ်တောင် သုံးရမည်ဆိုသည်က လုံးဝကို မတန်ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်နပ်ကို တစ်ယွမ်ဆိုလျှင် တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်။ တစ်နှစ်ဆိုလျှင်  ယွမ်သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကာ ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်လာခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... ကျွန်တော့်ကို တစ်ပွဲပေးပါ။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဟင်းပန်းကန်ကို လက်ခံလိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းလုံး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် တစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းတော့ ပြောပါရစေ။ ဒီလိုမျိုး နေ့တိုင်း အသားဟင်းစားနေတာက ရွာထဲကလူတွေကြားမှာ မနာလိုမှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း နည်းနည်းလျှော့ကြဦး။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤနောက်ဆုံးတစ်နပ်ကို စားပြီးလျှင် ကျန်သည့် ပိုက်ဆံများအားလုံးကို အခြားနေရာတွင် သွားအပ်ထားလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ၏လက်ထဲ၌ ပိုက်ဆံအများကြီး မထားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် အကြံဉာဏ်ကောင်းကို လက်ခံတတ်သူဖြစ်သည့်အတွက် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမ ဒါကို အရင်က မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဝိတ်ချရန် ကြိုးစားနေသူဖြစ်သဖြင့် အသားကို လုံးဝဖြတ်ပစ်ရန်ကလည်း မဖြစ်နိုင်ပြန်။</p> <p> </p> <p>ဒီဘက်ခေတ်တွင် ကြက်ရင်ပုံသား သီးသန့်များလည်း ရောင်းချခြင်းမရှ်ိ၊ အမဲသား အသားလွှာများလည်း မရှိပေ။ သူမ၏ ဝိတ်ချမည့် အစီအစဉ်ကိုသာ အခြေအနေနှင့်အညီ ပြောင်းလဲပစ်ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်လျှော့ကာ စားလိုက်တော့၏။ ကြက်ပေါင်က တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ဘက်တွင် ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့၏ နေရာအနားတွင် ဘယ်သူမှမရှိနေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျောပိုးခြင်းလေးကို လွယ်ကာ ဝက်ခြံဘက်မှတစ်ဆင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်ခြံတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိုးယဲ့က အဝတ်ထုတ်လေးတစ်ထုတ်ကို ကိုင်ကာ ပြေးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ရော့... မင်းအတွက်... ကန့်မှုန့်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ထိုကန့်မှုန့်ကို လက်ခံလိုက်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်ကျိုး။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ခံ့ညားထက်မြက်သော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် တက်ကြွမှုများဖြင့် ဝင်းပသွားတော့သည်။ သူက မေးစေ့ကို အနည်းငယ်ပင့်ပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး။ မင်းက အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်မွေးမြူရေးခြံရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဝက် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဝက်စာမြက်တွေ လာရိတ်ရင်း မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ပြဿနာတက်ကုန်မှာပေါ့။ ဒါကို မင်းနဲ့အတူ အမြဲဆောင်ထားနိုင်အောင် တစ်ခုခု လုပ်ထားလိုက်ဦး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူ၏ စကားကြောင့် ပြုံးလိုက်မိပြီး ဝက်စာမြက်များရိတ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခု သူမတွင် ကန့်မှုန့်ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းအချို့ကိုသာ ရှာတွေ့လိုက်လျှင် မြွေ၊ အင်းဆက်များနှင့် ရောဂါသယ်ဆောင်သည့် ကြွက်များကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ခြင်တော့ တကယ်ကို များလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝတ္ထုများထဲမှ ခေတ်မီပစ္စည်းမျိုးစုံပါသည့် စနစ်များနှင့် ကူးပြောင်းလာကြသည့် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးများကို အားကျမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ မနက်ပိုင်းကတည်းက ဝက်များ ကြိုက်တတ်သည့် မြက်အမျိုးအစားများကို သူမ မှတ်သားထားခဲ့ပြီးသားဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အချိန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ ဟိုနားက နည်းနည်း၊ ဒီနားက နည်းနည်းနှင့် မကြာမီမှာပင် ဝက်စာမြက် ပေါင်နှစ်ဆယ်ခန့် ရရှိသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သည့် အချိန်များကတော့ သူမ စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်သည့် အချိန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝက်စာမြက် ရိတ်ရခြင်းက တကယ့်ကို အားရကျေနပ်စရာ အကောင်းဆုံး အလုပ်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောင်ပေါ်မှ လေထုကလည်း လတ်ဆတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ Pamela ၏ လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဒူးမြင့်မြင့်မြှောက်သည့် လေ့ကျင့်ခန်း အကြိမ် ၁၀၀၀ လည်း လုပ်ရဦးမည်။ အကြိမ်ရေ များများသာ လုပ်လိုက်လျှင်တော့ ဒီခါးဘေးမှ အဆီများ သေချာပေါက် ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ခေါက်ကုလားထိုင်လေးကို ထုတ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခါးနှင့် ခြေထောက်များသည်လည်း နာကျင်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သည့် လေကို အဝရှူရှိုက်ကာ အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချွေးများ မိုးရေစက်ကဲ့သို့ တရဟော စီးကျနေ၏။ နောက်ဆုံး ချွေးတိတ်သွားသည့်အခါ သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းနှင့် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေသည်မှာ သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် ပုန်းကာ သူမ၏ သီးသန့် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်တော့ လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစားများ ရှိနေခဲ့သည်။ ရေနွေးနွေးလေးဖြင့် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် သူမ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်သို့ ခြေလှမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အပြင်ဘက်ကို မြင်နိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူမ သတိရသွား၏။ သူမ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်သူမှ မရှိနေပေ။ ထို့ကြောင့် ခြေတစ်ဖက်ကို အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။</p> <p>သို့သော် စကားပြောသံများကိုတော့ အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။ ၎င်းမှာ လီဟုန်မေ့နှင့် သူမ မသိသော လူတစ်ယောက်၏ အသံပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ပဲ။ မင်း မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာနဲ့ပဲ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မလို့လား။"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့၏ အသံကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေ၏။"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။ ကျိုးယဲ့ကိုတင် မဟုတ်ဘူး... ဟို သေသင့်တဲ့ ဝတုတ်မကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ဦးမှာ။"</p> <p> </p> <p>အားရွှမ်ဟု ခေါ်သည့် မရင်းနှီးနေသော ထိုလူက ဆက်ပြောလာ၏။"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံ ထပ်တိုးပေးရမယ်!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အခုတော့ သူမပါ သူတို့၏  ပြဿနာရှာမည့်စာရင်းထဲ ပါသွားခဲ့လေပြီ။ ထို့နောက် လီဟုန်မေ့၏ ဈေးမေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်လဲ။"</p> <p> </p> <p>"ငါးဆယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဘာ။ ငါးဆယ်က အရမ်းများလွန်းတယ်။ နှစ်ဆယ့်ငါးပဲ ပေးနိုင်မယ်! ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲ့ဒီမိန်းမက အဲ့ဒီလောက်ပဲ တန်တယ်။"</p> <p> </p> <p>အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နားထောင်နေသော ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိပြီး တံတွေးပင် ထွေးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ သူမကို နှစ်ဆယ့်ငါးယွမ်တဲ့လား။ စော်ကားလိုက်တာ!</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဒါကို လီဟုန်မေ့က အကျယ်ကြီး ပြောထွက်သေး၏။</p> <p> </p> <p>အားရွှမ်ကလည်း ထိုဈေးသည် နည်းလွန်းနေသည်ဟု ယူဆသဖြင့် ချက်ချင်း ဈေးဆစ်လေတော့သည်။"လေးဆယ်။ တစ်ပြားမှ လျှော့မပေးနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါနဲ့ ငါ့ညီတို့ ဒါကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့လည်း အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ရလေသည်။"ကောင်းပြီ။ စုစုပေါင်း တစ်ရာ့လေးဆယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုက်ဆံမပေးရသေးခင် ရလဒ်ကို အရင်မြင်ချင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါတို့ဘက်က အကုန်လုပ်ပြီးမှ မင်းက ငြင်းလွှတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်၊ မင်း ကြိုတင်ငွေ ထက်ဝက် ပေးစရာမလိုဘူး။ ဒီဆေးထုပ်ကို သူတို့ရဲ့ ဝက်စာထဲကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီ ကျန်းမန်မန် ရိတ်ထားတဲ့ မြက်တွေထဲကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထည့်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒါဆိုရင် သူမကတော့ သွားပြီ။ ကျိုးယဲ့ကလည်း သူမကို ရန်သူလို သဘောထားသွားလိမ့်မယ်။</p> <p>အဲ့ဒီနောက်မှာမှ သူမကို ငါတို့ ဖမ်းလိုက်ရင် ဘယ်သူကမှ သူမကို သတိရနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမဘက်က ကာကွယ်ပေးမဲ့သူလည်း ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက သူမ အပြစ်လုပ်ထားတာမို့လို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်၊ အပြစ်တင်ခံရမှာ ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ပဲ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် လက်ခုပ်ပင် ထတီးချင်သွားတော့၏။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်တဲ့ အကြံလဲ!</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လီဟုန်မေ့၏ အသံက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို ယွမ်လေးဆယ် လာတောင်းနေသေးတာလဲ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်လုပ်ရမှာပဲလေ!"</p> <p> </p> <p>"အစ်မကြီးရယ်... မင်းက ငါ့ဆေးတွေကို အလကားရလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save