Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ဆေးက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိနေလို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ရှင်တို့ဆေးက ဝက်ခြံက ဝက်တွေအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့ဒါဆို ပြဿနာအကြီးကြီး တက်ကုန်မှာ!"</p> <p> </p> <p>"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုဝတုတ်မက တရားခံဖြစ်သွားမှာပဲလေ။ အရာအားလုံးကို သူမခေါင်းပေါ်သာ ပုံချလိုက် - ဒါကို မင်းလုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ဒီစကားကို ကြားတော့ လီဟုန်မေ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူမ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို ဟိုဝတုတ်မ၏ ခေါင်းပေါ် ပုံချလို့ရသည်၊ သူမက ဘာကို ကြောက်နေရမည်လဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုတွေးပြီးနောက် သူမ သဘောတူလိုက်တော့သည်။ "ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းကိုပေး၊ ကျန်းမန်မန်ရဲ့ ဝက်စာထဲကို ထည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာလိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ကျိုးယဲ့ကိုကျတော့ ရှင်တို့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"</p> <p> </p> <p>"သတိမပေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ သူက စစ်သည်ဟောင်းတစ်ယောက်။ ဒဏ်ရာရလို့ အနားယူပြီးမှ ဒီကိုရောက်လာတာလို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ရည်ကတော့ ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့လည်း သတိထားကြဦး။ တကယ်လို့ ရှင်တို့အကြံက အလုပ်မဖြစ်ဘဲ သူ့လက်ထဲ မိသွားရင်တော့ ကျွန်မက ဒီကိစ္စတွေက ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုပြီး ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူးနော်။"</p> <p> </p> <p>အားရွှမ်က စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက ဒီလောကထဲမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လောက်သန်မာတဲ့ လူပဲဖြစ်ဖြစ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာကိုတော့ ကြောက်ရတာပဲ - ငါတို့မှာ ဆေးလည်း ရှိတာပဲလေ။ သူ အငိုက်မိသွားတုန်း ငါတို့လက်ထဲ ရောက်လာမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာ ပစ်ထားလိုက်မယ်၊ တောကောင်တွေ စားချင်စားပါစေပေါ့။ သူ့ကို တောကောင်စားသွားတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးက ပြီးသွားပြီ။အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေစမ်းပါ။ ရော့... ဒီမှာ ပစ္စည်း၊ သေသေချာချာ သိမ်းထားဦး။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ လီဟုန်မေ့ ခေတ္တခဏ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။"ဒါဆို ဘယ်တော့ လုပ်ကြမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းလည်း အလုပ်စခန်းကို မကြာခင် အပို့ခံရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲ့တော့ မြန်မြန်လုပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါတို့-"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ တိီးတိုးစကားပြောသံများက သူတို့ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားနေရင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်းမန်မန်သည် သူတို့၏အသံ လုံးဝမကြားရတော့သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက အပိုင်းတစ်ရာလောက်ပါတဲ့ နန်းတွင်း ဇာတ်လမ်းတွဲကြီးလိုပဲ။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်ခတ်ခြင်းများ၊ ပြန်ပေးဆွဲခြင်းများ - မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာကိုရောက်လာသည့်တိုင် သူမကို ဒုက္ခပေးမည့်သူများ ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ဒီစာရေးဆရာက ဘာဖြစ်နေသည်လဲ။ မူရင်းဇာတ်လိုက်မင်းသမီးနှင့် ရန်ငြိုးရှိနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သူမသည် အခြေအနေကို သိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေပြီး အသေခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ချက်ချင်း ဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ခြေသို့ ရောက်သည့်အခါ လီဟုန်မေ့တစ်ယောက် ဝက်ခြံတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းမရှိခြင်းကတော့ ဆိုးရွားလွန်း၏။ ကျိုးယဲ့ကို လှမ်းခေါ်၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီဘက်ခေတ်၏ ဆက်သွယ်ရေးကတော့ တကယ်ကို အားနည်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူမ အကြံတစ်ခု ရသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့က သူမ၏ ဝက်စာထဲကို ဆေးတစ်ခုခုထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုဆိုလျှင် သူမက လီဟုန်မေ့၏ ရှေ့ကနေပဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖြတ်သွားပြလိုက်မည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လီဟုန်မေ့က ဝက်စာမြက်များထဲ ဆေးတစ်ခုခုထည့်ချင်လျှင် သေချာပေါက် သူမ ထိတွေ့မှုလုပ်ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဝက်စာကို မကိုင်မိသရွေ့ သူမ၏ လက်တွင် ဆေးများ ကျန်နေမည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို ပြည့်စုံသည့် အစီအစဉ်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဝက်စာမြက်ခြင်းကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ လီဟုန်မေ့တစ်ယောက် တောင်ခြေ၌ အဆင်သင့် စောင့်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့သည် သူမကို မြင်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမကို ရှောင်ဖယ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"လီဟုန်မေ့... နင် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>လီဟုန်မေ့၏ အကြည့်များက ဝက်စာမြက်ခြင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပြီး အတင်းအကြပ် ကြိုးစားပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း... ငါ မှားသွားမှန်း ငါသိပါတယ်။ နင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ကူပြောပေးလို့ မရဘူးလား၊ ငါ့ကို အလုပ်စခန်းကို မပို့ဖို့လေ။ အဲ့ဒီမှာ လုပ်ရတဲ့အလုပ်တွေက လူတောင် သေနိုင်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပေးပါ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလျက် သူမ ဝက်စာမြက်ခြင်းကို အတင်းတွယ်ကပ်ထားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လီဟုန်မေ့၏ အကြံစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရန် သူမ၏ခေါင်းကို တမင်တကာ ဘေးသို့ လွှဲထားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ။ ငါ့ကို လာပြောနေလည်း အပိုပဲ။ နင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ သွားတောင်းပန်လိုက်တာက ပိုအလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ခြင်းတောင်းကို လွှတ်စမ်းပါဦး၊ ငါ ဒါတွေကို ပြန်ပို့ရဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခြင်းတောင်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အကြံသစ်တစ်ခုက ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လီဟုန်မေ့၏ ဂုတ်ပိုးကို အမြန်ပင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လီဟုန်မေ့လည်း ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားပြီးနောက် မျက်စိမှိတ်ကာ မေ့လဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်က်ိုက်ဆိုသလို ကျိုးယဲ့နှင့် ကောမာဇီတို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီတစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိပြီး တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>"ဘာကို 'ဒါက' လဲ။ မြန်မြန် မြို့နယ်ကိုသွားပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ကို သွားခေါ်လိုက်!"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီလည်း ဆွံ့အသွားပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။ "မင်း... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားအဖမ်းခံမလို့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး မေ့လဲနေသော လီဟုန်မေ့နှင့် သူမ သယ်လာသော ဝက်စာမြက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ကျွန်မက အဖမ်းခံရမှာလဲ။ လီဟုန်မေ့က ကျွန်မ ယူလာတဲ့ ဝက်စာထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ ဝက်တွေသာ ဒါကို စားမိလိုက်ရင်... အခုဆို အကုန် သေကုန်ကြလောက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>"ဘာ?! သူမက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ။ အစ်ကိုကျိုး... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသည့်အကြည့်ဖြင့် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောမာဇီကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမပြောသလိုပဲ လုပ်လိုက် - မြို့နယ်ကို သွားပြီး ရဲတွေကို ခေါ်လာခဲ့။ ငါတို့ ဝက်ခြံက ဝက်တွေကို တစ်ယောက်ယောက်က အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့သာ ပြောလိုက်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတင်မကသေးဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို ရောင်းစားဖို့လည်း စီစဉ်ထားသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျိုးယဲ့ကို သတ်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ ပစ်ထားခဲ့ဖို့ရောပဲ၊ တောကောင်တွေ စားပါစေလို့တောင် ပြောနေကြသေးတာ။ ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ဝက်စာမြက် ရိတ်နေတုန်း သူတို့ စကားပြောနေတာကို ကြားခဲ့လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မလည်း ဘယ်လိုလုပ် အဆင်သင့် ဖြစ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့တော့သည်။ "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီက စက်ဘီးသွားငှားပြီး မြို့နယ်ကို အမြန်သွားလိုက်။ လမ်းမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုပါ အခြေအနေကို အသိပေးခဲ့ဦး။ ရန်သူတွေ ရိပ်မိမသွားစေဖို့လည်း မှာထားခဲ့လိုက်ဦးနော်။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီသည် အခြေအနေက မည်မျှအထိ စိုးရိမ်ရသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ကာ အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သတိမေ့နေသော လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ဝက်စာမြက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမ ဝက်စာထဲ တစ်ခုခု ထည့်လိုက်တယ်ဆိုတာ သေချာလား။"</p> <p> </p> <p>"မကိုင်နဲ့!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ လက်လှမ်းပြီး စမ်းကြည့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းမန်မန်က တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမက ဝက်စာပေါ်ကို ဆေးမှုန့်တွေ ဖြူးလိုက်တာ - ကြည့်လေ၊ သူမလက်ထဲမှာ ဆေးထုပ်က ရှိနေတုန်းပဲ။ ရဲတွေ ရောက်လာရင် ဒါကို သက်သေအဖြစ်သုံးပြီး သူမကို အပြစ်တင်လို့ ရတယ်။ ဒီဆေးက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ သူတို့ပြောနေတာ ကျွန်မ ကြားခဲ့သလိုဆိုရင် ဒီဆေးကို ပေးတဲ့လူကလည်း လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ 'ဝက်တွေ သေကုန်ရင် ကျန်းမန်မန်ခေါင်းပေါ် ပုံချလိုက်မယ်' လို့တောင် သူတို့က ပြောနေကြတာလေ။ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေးတဲ့ ဆေးက အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ ရှင်ထင်လို့လား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဝက်စာကို မကိုင်မိသေးဘူး။ သူမလက်မှာပဲ ဆေးအကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတာ... ဒါက ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေပဲ။ အခု ရှင်သွားကိုင်လိုက်ရင် သက်သေခံပစ္စည်းတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ တခြားရော ဘာတွေကြားခဲ့သေးလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူမကြားခဲ့သမျှကို အကုန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေပါပဲ။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်မိသလောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ သူတို့က လာဖမ်းကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရဲတွေလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ကျွန်မ ပြန်မယ်၊ သူတို့ ကျွန်မကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြတဲ့အချိန်မှာပဲ အမ်ိအရဖမ်းဆီးလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ ခေတ္တခဏ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်အဖြစ်မခံပါနဲ့။ ကောမာဇီ ရဲတွေကို ခေါ်လာပြီဆိုရင် သူမကို တိုက်ရိုက် စစ်မေးလို့ ရပါတယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့စရာ မလိုပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လက်ပူးလက်ကြပ် မမိဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်က လျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ ကြံစည်ရုံနဲ့ တကယ်လုပ်တာက မတူဘူးလေ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒီအတွက် မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ လီဟုန်မေ့ကို ဆေးပေးတဲ့အမှုနဲ့၊ သူမက မင်းရဲ့ ဝက်စာမြက်တွေကို အဆိပ်ခတ်တာ... ဒီနှစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ဘဝ ပျက်သွားဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ မင်း ထပ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ။ ကံကောင်းပြီး ကျွန်မ ကြားခဲ့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ထောင်ချောက်ထဲ တကယ်တိုးဝင်မိသွားတော့မှာ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"မင်းက ကံကောင်းပုံရတယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေါ့၊ အမြဲပြုံးနေတတ်တဲ့သူတွေက အမြဲကံကောင်းတတ်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် ရှင်လည်း ခဏခဏ ပြုံးသင့်တယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမ အံ့ဩမိသွားရသည်မှာ ထိုလူက အမှန်တကယ်ပင် သူမကို ပြန်၍ ပြုံးပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပြုံးသည်လည်း..</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save