Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းမန်မန်၏ မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးသွားမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူပြောလိုက်သည့် စကားကိုတော့ သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ခဏစောင့်ကြည့်ပေးထားဦး။ ကျွန်တော် ခဏပြန်သွားလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် စကားပြောပြီးနောက် စတုတ္ထအဒေါ်လျိုကို ခေါ်ကာ ကျန်းမန်မန်နှင့်အတူ လီဟုန်မေ့ကို ဝိုင်းစောင့်ကြည့်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p>စတုတ္ထအဒေါ်လျိုသည် အနားသို့ရောက်လာပြီး လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက မင်းလုပ်လိုက်တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန့်မန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်က သိပ်ယုတ်မာလွန်းလို့လေ။ ကျွန်မတို့ ဝက်ခြံရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သူမ ဖျက်ဆီးနေတာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်လို့ပါ အဒေါ်။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားတော့ စတုတ္ထအဒေါ်လျိုက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ရဲဘော်ကျန်း... မင်းက တကယ့်လူကောင်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမြင်တွင်တော့ မေ့လဲသွားသူမှာ ပညာတတ်လူငယ် အချင်းချင်းဖြစ်နေ၍ တော်သေးသည်ဟု ယူဆမိသည်။ အကယ်၍ ရွာထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ရောက်လာပြီး ပြဿနာ အကြီးအကျယ် ရှာကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဒေါ်လျိုက စုတ်တစ်ချက်သပ်ကာ ကျန်းမန်မန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "ပညာတတ်လူငယ်တွေအဖြစ် ဒီကိုလာရတာ မင်းတို့အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲမှာပဲ။ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် အဒေါ့်ကို ပြောနော်၊ အဒေါ်က မင်းဘက်က အမြဲရှိနေပေးမယ်!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဤသို့ပြောလာသည်ကို သိပ်နားမလည်သည့်တိုင် စေတနာကိုတော့ လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဒေါ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>"အင်း... မင်းက အဒေါ်နဲ့ စိတ်ချင်းတိုက်ဆိုင်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ဟို လီဟုန်မေ့လို မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ခြံထဲက ဝက်တွေကို အကုန်အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတာပဲ!"</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထအဒေါ်လျိုသည် တွေးရင်းနှင့် ပိုဒေါသထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မေ့လဲနေသော လီဟုန်မေ့ကို အကြိမ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ထိုအဒေါ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမတို့နှစ်ယောက် အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်တော့ ကောမာဇီ လူအချို့ကို ခေါ်၍ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်- ထိုသူများမှာ ကျန်းမန်မန် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော မျက်နှာသစ်များ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်တို့... ဒီမိန်းကလေးက ဟိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ အပေါင်းအပါပဲ။ သူမက ဝက်စာတွေကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ရဲဘော်ကျန်းက လက်ရမိပြီး ဖမ်းထားလိုက်တာပါ။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျန်းမန်မန်က အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမလက်ထဲမှာ ဝက်တွေကိုကျွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အဆိပ်တွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ရဲဘော်တို့ စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဒါကို ယူသွားလို့ ရပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိ နှစ်ဦးလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"စောစောကပဲ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက ဒါရိုက်တာကျိုးကို ရန်ပြုဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီးပါပြီ။ သူတို့အားလုံး အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံထားကြပါတယ်။ ဒီရဲဘော်လီကို ပေးထားတဲ့ ဆေးက အမှန်တကယ်ပဲ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ဆေးပါ။ တကယ်လို့သာ ဝက်တွေ စားမိသွားရင် ဒီမှာရှိတဲ့ ဝက်တွေ အကုန်သေကုန်မှာပါ။ ဒါက တကယ်ကို စိုးရိမ်ရတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ သူတို့က ခင်ဗျားကိုပါ အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြံစည်ခဲ့ကြသေးတယ်။ လူကုန်ကူးမှုဆိုတာကလည်း ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုပဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကံကောင်းလို့ ရဲဘော်ကျန်းက အချိန်မီ ရှာဖွေသိရှိပြီး တားဆီးနိုင်ခဲ့လို့သာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတွေ ဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့တာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။"ရဲဘော်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မလည်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ မြေပြင်ပေါ်မှ လီဟုန်မေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ဒီလူကိုကျတော့..."</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။ "သူမကိုတော့ ကျွန်တော်တို့လက်ထဲသာ အပ်ထားလိုက်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကိစ္စအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်းမန်မန်အတွက် ဘာစိတ်ပူစရာမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ဝက်စာမြက် ပြန်ရိတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စောစောက ရိတ်ထားသည့် မြက်ခြင်းတောင်းကမူ သက်သေခံပစ္စည်း ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ပြန်မရသေးသဖြင့် နောက်တစ်ခေါက်ရိတ်ရန်အတွက် ကျိုးယဲ့၏ ခြင်းတောင်းကို ခဏငှားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျိုးယဲ့က အဝေးမှ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဝက်စာမြက်ပင် ထပ်သွားရိတ်မလို့လား။ ဒီနေ့တော့ မလိုတော့ပါဘူး၊ မနက်ဖြန်မှပဲ သွားတော့လေ။ ပြီးတော့ ဒီလူဆိုးတွေရဲ့ အကြံအစည်ကို တိုင်ကြားပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်း ဆုလာဘ်လည်း ရနိုင်တယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ခြင်းတောင်းကိုရော ဘယ်တော့ ပြန်ရမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားမိသည်။ သူမ ဤမေးခွန်းကို မေးလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆွံ့အစွာဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်။ "မင်းက အလုပ်ရမှတ် အများကြီး ဆုရမှာကိုတောင်... ခြင်းတောင်း တစ်လုံးတည်းအတွက် စိတ်ပူနေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကလည်း ပြန်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ခြင်းတောင်းမရှိဘဲ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ဝက်စာမြက် သွားရိတ်လို့ ရမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဟာကို သုံး၊ ကျွန်တော့်ဟာကို သုံးလိုက်။"</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညတွင် ကျန်းမန်မန်သည် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ဂျုံကြမ်းပေါက်စီ အချို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တစ်လုံးစားပြီးမှ အိပ်တော့မည်ဟု စီစဉ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>စနစ်တကျ ဝိတ်ချခြင်းဆိုသည်မှာ အာဟာရပြည့်ဝအောင် စားခြင်းပင် ဖြစ်သည် - မဟုတ်ပါက သူမကဲ့သို့ ညအချိန်တွင် ဗိုက်ဆာသဖြင့် လန့်နိုးလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရေနွေးနွေးတစ်ခွက်သောက်လိုက်ပြီး၊ နို့မှုန့်လေး ဖျော်ကာ ကြက်ဥနှစ်လုံးနှင့် ဂျုံကြမ်းပေါက်စီတစ်လုံးကို စားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားနေရင်းဖြင့် အံ့ဩစရာကောင်းသည့်အရာမှာ - ထိုပေါက်စီက အနည်းငယ် ချိုသလို ခံစားနေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အသားဟင်းမစားရသည့် ထမင်းနပ်က အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမကတော့ အသားကို အတော်လေး တောင့်တနေမိလေပြီ။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်ရမည် - ထိန်းချုပ်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်လျှင်လည်း နေ့လယ်ဘက် တောင်ပေါ်တွင် တောကြက်များ ရှိနေမလားဟု သွားကြည့်သင့်သလား။</p> <p> </p> <p>ကြက်ရင်ပုံသားလောက်သာ စားလိုက်မည်။ ထို့အပြင် အနံ့မွှေးလွန်းသည့် ဆီပြန်ဟင်းလည်း မချက်တော့ပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ ပေါင်း၍စားလိုက်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်းမိသားစုထံမှ ယူလာသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် အသားဟင်းချက်ရန် မလုံလောက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနေ့မနက်တွင် ဝက်စာမြက်များကို အမြန်ရိတ်ပြီးနောက် သူမသည် နာနတ်ပွင့်၊ ငရုတ်ကောင်းစေ့နှင့် အခြား ဟင်းခတ်အပင်များကို စတင်ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ္ထုများထဲ ဖတ်ဖူးသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုအပင်အားလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် တစ်မနက်လုံး လျှောက်သွားခဲ့သည့်တိုင် သူမ ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝတ္ထုတွေက သူမကို လိမ်ခဲ့သည်လား။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားချိန်အထိ သူမ ပြန်မရောက်လာသေးသဖြင့် ထန်ရှောင်မင်က စတင်စိုးရိမ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူမ ပြန်မလာသေးသည်လဲ။</p> <p> </p> <p>အရင်က လူဆိုးများက သူမကို ရန်မူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသေးသည်မလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုလူဆိုးများတွင် အပေါင်းအပါများပါ ထပ်ရှိနေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည်လည်း ဘေးအိမ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ရှောင်မင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခြံစည်းရိုးအနားသို့ သွားကာ ဘေးအိမ်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျိုး... ရဲဘော်ကျန်းကို တွေ့မိသေးလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ဝက်စာမြက်များကို စောစောရိတ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့တက်သွားသည်ကို ကျိုးယဲ့ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြန်မရောက်သေးကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"သူမ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>"မရောက်သေးပါဘူး! အခုဆိုရင် နေ့လယ်အချိန်တောင် ကျော်တော့မယ်၊ သူမ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလားလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတာပါ။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျိုးယဲ့ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် သွားရှာကြည့်လိုက်ပါမယ်။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဓားမတစ်လက်ကို ဆွဲကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်မှာမူ ဟင်းခတ်အပင်များကို ရှာဖွေရင်းနှင့် အဝေးကြီးသို့ ရောက်သွားပြီး တောထဲတွင် လမ်းပျောက်လုမတတ်ပါ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ တောတွင်းရှင်သန်န်ိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုများက ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပြန်လာရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ ချုံပုတ်များကြားထဲမှ တရှပ်ရှပ် အသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမလည်း တောကောင်တစ်ကောင်ကောင်နှင့် တိုးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဓားမကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ နိုးနိုးကြားကြား နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီတောင်ပေါ်တွင် ကျားသစ်များ ရှိတတ်သည်ဆိုသော ပုံပြင်များကို သူမ သတိရမိသွားခဲ့ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>တောထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရင်း ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကိုတောင် သူမ ဖတ်ဖူးသေးသည်။ တပ်က သူမကို ဆုအဖြစ် အော်တိုရိုင်ဖယ်တစ်လက်နှင့် ကျည်ဆန်တစ်ရာပါ ပေးခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယခု ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် ဆိုလျှင်တော့ ကျားသစ်တစ်ကောင်အတွက် အလွန်အရသာရှိမည့် အစာတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓားမကိုကိုင်ကာ လှုပ်ရှားမှုရှိနေသော မြက်တောထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟူး...ဟူး..</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို တောဝက်မည်းကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမထံသို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကြီးလား!</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်၏စိတ်ထဲ ပထမဆုံးပေါ်လာသည်မှာ သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြေးရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ အနောက်တည့်တည့်တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေလေသည်။ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုအချို့နှင့်အတူ သူမသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ အောက်မှ ပေါင် ၃၀၀ ကျော်လောက်ရှိမည့် တောဝက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယုန်တစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲသိပ်နိုင်သော်လည်း တောဝက်ကြီးကိုတော့ မယှဉ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောဝက်ကြီးကလည်း သူမကို ဖမ်းရလွယ်ကူသည့် သားကောင်ဟု ထင်မှတ်ကာ သစ်ပင်ကို အရှိန်နှင့် တိုက်လိုက်သဖြင့် သစ်ပင်လည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်သည် တုတ်ခိုင်နေသဖြင့်သာ တောဝက်ကြီးက သိပ်ပြီး မလှုပ်ခါနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုတောဝက်ကြီး လက်လျှော့သွားတော့မည်ဟု သူမ ထင်နေစဉ်မှာပင် တောဝက်ကြီးက သစ်ပင်ကိုပတ်ကာ အနားတွင်ရစ်ဝဲရစ်ဝဲ လုပ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အချိန်ခဏလောက်တော့ ဆင်းမရနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာနေရင်း သူမတွင်ပါလာသည့် ပေါက်စီကို ထုတ်စားနေလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ ရောက်လာသည့်အခါ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပေါက်စီစားနေသော သူမကို မြင်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ပေါက်စီက အရသာရှိရဲ့လား။"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အလျင်အမြန်ပင် လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဘက်ကို မလာနဲ့ဦး! ဒီမှာ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်... ကျွန်မ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ပေါင် ၃၀၀ ကျော်လောက်တော့ ရှိလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်သွားရမည့်အစား သူ၏ မျက်လုံးများကပါ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အပေါ်မှာပဲ စောင့်နေဦး။ ကျွန်တော် ဒီကောင်ကို ဖမ်းဖို့ လူတွေ သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်သည်ကို မြင်တော့မှ ကျန်းမန်မန် စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ သူမ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားတော့သည် - သူသည် သူမကို ကယ်ရန်သက်သက်သာ လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုတောဝက်ကြီးကိုပါ အရှင်ဖမ်းပြီး ဝက်မွေးမြူရေးခြံအတွက် ဝက်တစ်ကောင် ထပ်တိုးလာအောင် လုပ်ရန်ပါ ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save