Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပေါက်စီကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားရင်း ကူမည့်လူများလာမည်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သိပ်မကြာမီတွင် ကျိုးယဲ့သည် ကောမာဇီ၊ ဝမ်ကျားရှင်း၊ လျိုကျန်းယဲ့တို့နှင့်အတူ ရောက်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ကွန်အကြီးကြီးတစ်ခု ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီကတော့ တုတ်နှစ်ချောင်း ကိုင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ ထိုတုတ်များမှာ သာမန်တုတ်မဟုတ်ဘဲ သံတုတ်များ ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဒါကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို သူမ ခန့်မှန်းမိသွားသည် - အရင်ဆုံး တောဝက်ကို ပိုက်ကွန်နှင့် ဖမ်းမည်၊ ပြီးလျှင် သံတုတ်များနှင့် ဝိုင်းရိုက်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေကာ တောင်အောက်သို့ ဆွဲချသွားမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝက်ခြံထဲတွင် ပိတ်လှောင်ပြီး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်မည်။ "ယဉ်ပါးအောင်လုပ်သည်" ဆိုသည်က မှန်ကန်သော စကားလုံး ဟုတ်ပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုကဲ့သို့သော သဘောပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သစ်ပင်ထက်မှနေ၍ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် သစ်ပင်အောက်မှ တောဝက်ကို ရန်စနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထင်သည့်အတိုင်း၊ တောဝက်ကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမရှိရာ သစ်ပင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ကျန်းမန်မန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရသလိုမျိုး အပြင်ဘက်၌ တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောဝက်ကြီးသည်လည်း သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကြီးဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကြီး ပြေးဝင်လာစဉ်မှာပင် ကျိုးယဲ့က သူ့တွင်ပါလာသော ပိုက်ကွန်နှင့် လှမ်းပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျန်းမန်မန်၏ ခေါင်းထဲတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ကြိုးကွင်းပစ်တဲ့ လူသား... ရှင်ဟာ တကယ်ကို သန်မာတယ်... လေလိုလျှင်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့  မြင်းကိုစီးနှင်းလို့...ကျွန်မရဲ့အချစ်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး.... "</p> <p> </p> <p>ပိုက်ကွန်က တောဝက်ကြီးကို ပတ်မိသွားသော်လည်း တောဝက်ကြီးကတော့ ကျိုးယဲ့ထံသို့ အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်နေဆဲပင်။ ကျိုးယဲ့က အချိန်မီ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးယဲ့သည် ပိုက်ကွန်ကို ဆွဲကာ အနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ပတ်ပြီး မြဲမြံအောင် ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကြီးလည်း အရှိန်ပြယ်ကာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မှောက်လျက် လဲသွားတော့၏။ ထိုစဉ် ကောမာဇီနှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်းဆိုသလို ရှေ့သို့ပြေးဝင်ကာ သံတုတ်များနှင့် ဝိုင်းရိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကြီးလည်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ဒေါသတကြီးနှင့် ရုန်းကန်လိုက်ရာ လူသုံးယောက်လုံး ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ပိုက်ကွန်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး တောဝက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။ လမ်းတွင် ကောမာဇီ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သော သံတုတ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အားကုန်လွှဲ၍ ရိုက်ချလိုက်ရာ သံတုတ်က တောဝက်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကြီးသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီးနောက် ကျိုးယဲ့က ၎င်းကို ပိုက်ကွန်ဖြင့် အမြန်ပြန်ပတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ လေးယောက်သား ဝိုင်းဝန်းပြီး တောဝက်ကြီးကို သယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ရှိသည့် သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ကျိုးယဲ့က အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဒီလို ဝဝတုတ်တုတ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဒီသစ်ပင်ပေါ်ကို ဘယ်လိုတက်သွားခဲ့ပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး..."  ကျိုးယဲ့က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... တောဝက်ကို ဖမ်းမိပြီ။ အခု ဆင်းလာလို့ ရပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် လက်အိတ်များကို စွပ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ သူမ ဆင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကောမာဇီ၊ ဝမ်ကျားရှင်းနှင့် လျိုကျန်းယဲ့တို့ကလည်း သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သေသေချာချာ ဆင်းလာနေရင်းမှ လူသုံးယောက်က သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ အောက်တွင် ရှိနေသော ကျိုးယဲ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည် - အို... မဖြစ်သေးပါဘူး!</p> <p> </p> <p>ဒီအခြေအနေကြီးကတော့...သူမ အစာမကြေဖြစ်နေသည်က ကံကောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုမျက်နှာ အမူအရာမျိုး လုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် သူမသည် အနေခက်စွာဖြင့် ဘေးသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ နောက်ထပ် တောဝက်တစ်ကောင် ပြေးဝင်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်!</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကောင်မှာ ပထမတစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားထက်ဝက်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ၎င်း၏သားပေါက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောဝက် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် ကျန်းမန်မန်သည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရမည့်အစား ခြေချော်ပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးယဲ့က ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် လက်လှမ်းကာ သူမကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ပြုတ်ကျလာသည့် အရှိန်ကို လျှော့ချနိုင်ရန် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေရဲ့လား-"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို သစ်ပင်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထား! နောက်ထပ် တောဝက်တစ်ကောင် လာနေတယ်!"</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ့ကို သစ်ပင်တွင် ကပ်ထားရင်း တောဝက်အသေးလေး သူတို့ဘေးမှ ပြေးထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျိုးယဲ့က သူမကို နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ..."</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျိုးယဲ့၏ လက်မောင်းများထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယဲ့က သူမအပေါ်သို့ ဖိလျက်သားဖြင့် ပြုတ်ကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက သူမကို ဖမ်းပြီး လှည့်လိုက်စဉ်ကတည်းက သူ၏ ကျောကုန်းမှ ဒဏ်ရာက ပြန်နာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို သစ်ပင်ရှိရာ အတင်းဆောင့်တွန်းလိုက်သည့်အခါ သူ ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်သွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမှားသွားခဲ့ရာ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကျန်းမန်မန်၏အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူမ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်... ရှင်..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ကျော... နာသွားပြီ!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ဤရဲဘော်လေးနှင့် သူ၏ကြားတွင် တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီဟု စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးနေ့တွင် သူမက သူ ရေနစ်နေသည်ဟုထင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရာမှ သူ့ကို သတိမေ့အောင် ရိုက်မိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလည်း သူက သူမကို ကယ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျောနာသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမက သူ့ကို ပြန်ကယ်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်နှင့် ဆောင့်မိလိုက်သည့်အတွက် ယခုဆိုလျှင် သူ၏ကျောရိုးတောင် ကျိုးသွားပြီလား မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကျန်းမန်မန်အပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီလေ... ငါ့အသက်ကိုပဲ ယူလိုက်ပါတော့။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်မှာတော့ ဆွံ့အလို့နေ၏။ ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်သုံးယောက်ကတော့ တောဝက်အသေးလေးကို ကိုင်တွယ်နေကြဆဲပင်။ ဒီနေရာ၌ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ယခုပုံစံမှာ ချစ်သူအချင်းချင်း ပွေ့ဖက်နေသည့်ပုံနှင့် တူနေသည်။ "တူနေရုံ" သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမထက် အရပ်အများကြီး ပိုရှည်သည်။ ၁.၈၅ မီတာလောက်ရှိသည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါင် ၂၀၀ မရှိလျှင်တောင် အနည်းဆုံး ၁၆၀ လောက်တော့ ရှိမည်မှာ သေချာသည်။ သူက သူမကို ဖိထားသဖြင့် သူမသည်လည်း ပိပြားမတတ် လေးလံနေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေရဲ့လား။" ကျန်းမန်မန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုပုံစံအတိုင်း ဆက်နေ၍ မဖြစ်ဘူးဆိုသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် သူမ အကြံတစ်ခု ရသွားသည် - သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကျောပိုးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အမြင်ရိုင်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူသုံးယောက်ကတော့ တောဝက်အသေးလေးကို ရိုက်ရန် ကြိုးစားနေကြဆဲပင်။ တောဝက်လေးကလည်း ဟိုပြေးဒီပြေးနှင့် လွတ်အောင်ရုန်းနေရင်း ရုတ်တရက် ကျန်းမန်မန်ရှိရာဆီသို့ ပြန်ပြေးဝင်လာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ကျိုးယဲ့ကို ပိုးထားဆဲပင်!</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တောဝက်လေးကသာ သူမကို တိုက်မိခဲ့လျှင်...</p> <p> </p> <p>သူမ ဘာမှမစဉ်းစားနေတော့ဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ပြေးဝင်လာသည့် တောဝက်လေး၏ ခေါင်းကို တည့်တည့်ကြီး ကန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တောဝက်လေးသည် ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့်အထိ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် ဆောင့်မိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ထိုနေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်မှ အပြေးလိုက်လာသည့် ကောမာဇီနှင့် အခြားသူများသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက တောဝက်လေးဆီသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေပြီ... တကယ် သေသွားပြီ!"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကျန်းမန်မန်၏ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း ချီးကျူးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... ကန်ချက်ကတော့ ရှယ်ပဲဗျာ! တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပွဲသိမ်းသွားတာပဲ!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် - ကျေးဇူးပြုပြီး စကားကို ရပ်လိုက်ပါတော့...ရှက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ကောမာဇီသည် ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ကျန်းမန်မန်၏ ကျောပေါ်သို့ ရောက်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး အပြေးအလွှား လာကြည့်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... ဘာဖြစ်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကျောတော့ သွားပြီထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ငိုချင်စိတ်ပေါက်နေသော အသံဖြင့် ညည်းလိုက်၏။ ယခင်က ဘယ်လို အန္တရာယ်များသည့် အလုပ်များပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဒီရဲဘော်မလေးနှင့် တွေ့တော့မှ သူ၏ကျော ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်..."</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက သေနေသော တောဝက်အသေးလေးနှင့် ဖမ်းထားသော တောဝက်အကြီးကြီးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကျောပိုးပါ့မယ်" ဟူသော စကားမှာ သူ၏ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားသည့်အတွက် ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ရဲဘော်ကျန်းကပဲ... အစ်ကိုယဲ့ကို ကူတွဲပေးလိုက်ပါဦး။ ဒီဝက်နှစ်ကောင်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် မျက်လုံးပြူးသွား၏။</p> <p> </p> <p>'ဒါက ကူတွဲပေးနေတဲ့ ပုံစံလား။ ငါက သူ့ကို ကျောပိုးထားရတာလေ။'</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ စမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ခွန်အားမှာ အတော်လေး တောင့်တင်းလှကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမတွင် တကယ်ကို သူ့ကို ကျောပိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ... ဒီလူက ၁.၈၅ မီတာလောက် အရပ်ရှည်တာ၊ ပေါင် ၂၀၀ မရှိရင်တောင် အနည်းဆုံး ၁၆၀ လောက်တော့ ရှိမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ပေါင် ၁၀၀ ကျော်ရှိသည့် တောဝက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ကန်သတ်လိုက်နိုင်သည်ကို ပြန်တွေးမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ်ကြီး ကျောပိုးနိုင်တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တကယ် အံ့ဩမိတယ်၊ မင်းကိုတော့ လေးစားသွားပြီ။"</p> <p> </p> <p>"ရဲရင့်တဲ့ သူရဲကောင်းမလေး... ကျွန်တော့်ကို ဆေးခန်းအထိ ကျောပိုးသွားပေးနိုင်မလား။"</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကျောက ဒဏ်ရာက.. အမြဲတမ်းကြီး မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလောက်တဲ့အထိတော့ မဆိုးဘူးမလား။ ကျွန်မ ဆေးခန်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ကြည့်ပေးရမလား။"</p> <p> </p> <p>မူရင်းခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ယခင်က ယောက္ခမလောင်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန်အတွက် ဆေးခန်းတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီးတစ်ဦးက သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို သဘောကျသဖြင့် အကြောပြင် နှိပ်နယ်နည်းအချို့ကို သင်ပေးခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ကျန်းမန်မန်သည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ထိုနည်းစနစ်များက အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ အံ့ဩသွားမိသည်မှာ ကျိုးယဲ့က ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ငြင်းလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကြည့်ပေးမှာလား။ ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း လုံးဝ မကြည့်ရဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save