Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ကျန်းမန်မန်က သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မရဘူးတဲ့လား။ ကျွန်မရဲ့ လက်စွမ်းက ဘယ်လောက် ကောင်းတယ်ဆိုတာ ရှင် လုံးဝ သိမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ ကဲပါ... ဒီတောင်ပေါ်မှာ တခြားလူလည်း မရှိဘူး။ အသာလေး လှဲလိုက်၊ ကျွန်မ ပြပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့မှာ သူမ၏ အတင်းအကြပ် တွန်းချမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရပြီး ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင်ရောရှိရဲ့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ့ကို နောက်ထပ် မျက်စောင်းတစ်ချက်ပစ်လိုက်သည်။ အရင်တစ်ခေါက် ဝက်မကြီးကို ဆေးကုခဲ့ကတည်းက သူမမှာ လိုင်စင်မရှိဘူးလို့ ပြောထားပြီးသား မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>"မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ခုနကပဲ ရှင့်အသက်က ကျွန်မပိုင်တာဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ရှင့်အသက်က ကျွန်မပိုင်တာပဲဆိုတော့ စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ "ရဲဘော်ကျန်း... မင်း ဒါတွေကို တကယ်ပဲ လေ့လာခဲ့တာ ဟုတ်ပါတယ်နော်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီးနောက် သူမသည် သူ၏ ကျောတစ်လျှောက် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကာ ကျောရိုးဆစ်များကို ညင်သာစွာ စမ်းကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"လေ့လာခဲ့တာပေါ့၊ စာမေးပွဲပဲ မဖြေခဲ့တာ။ နောက်မှ ပြန်ဖြေပြီး... တိရစ္ဆာန်ဆေးကု လိုင်စင်လား ဘာလား တစ်ခုခုတော့ ယူရမှာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ သက်ပြင်းချမိသည်။ အသက်ရှင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွား၏။ ကျောမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ လျှပ်စစ်စီးသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူမ၏ လက်ချောင်းများပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်များက သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ကျောကို ပြုပြင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှသာ ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း သူ ခံစားနေရသော နာကျင်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်မက လျော့ပါးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟေး၊ ပြောရဦးမယ်... မင်းရဲ့ လက်စွမ်းက တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ။ ကျောက အရင်လောက် မနာတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ထိခိုက်မိထားတာ မဟုတ်လား။ ရှင့်ရဲ့ ကျောရိုးတွေက သိသိသာသာကို လွဲနေတာ။ ဒဏ်ရာက သက်သာနေတာ ကြာပြီလို့ထင်ရပေမဲ့ လုံးဝ ပုံမှန်ပြန်မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီမှာကြည့် - ဒီအရိုးက သိသိသာသာကြီး ငေါထွက်နေတာ။ အခု ကျွန်မ ပြန်တည့်ပေးလိုက်ရင် ရှင် အများကြီး သက်သာသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပြီးရင်တော့ ရှင် သေသေချာချာ အနားယူရမယ်။ အလေးအပင် မတာမျိုး လုံးဝ မလုပ်နဲ့ဦး။ ကျွန်မရဲ့ ပညာတွေက ဒီလိုနေရာမှာ အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဖူးဘူး။"</p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝတွင်လည်း ကျန်းမန်မန်၌ အသိပညာအချို့ ရှိခဲ့သလို၊ ယခုခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည်လည်း ရွာဆေးခန်းက ဆရာဝန်ထံမှ အသိပညာအချို့ ရရှိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျောဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန်မှာ သူမအတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းလည်း မြို့တော်ကပဲလို့ ကြားတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းမန်မန်၏ လက်နှိပ်ကွက်ကြောင့် အရင်နှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင် နေလို့ကောင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ၊ ရှင်ရောပဲလား။"</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>"အားးးးး!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းမန်မန်က အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ လွဲနေသော ကျောရိုးကို အားနှင့် ဆတ်ခနဲ ပြန်တည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်မိသွား၏။</p> <p> </p> <p>"မပူပါနဲ့၊ ကျောရိုးကို ပြန်တည့်ပေးလိုက်တာပါ။ နောက်ထပ် အလွဲအချော် မဖြစ်အောင်နေရင် ရှင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း အသက်လုနေရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အတင်း ရုန်းထကာ မတ်တတ် ရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်။</p> <p> </p> <p>သူ ကျောကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ကို မနာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ အံ့ဩသွားပြီး ကျန်းမန်မန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ အဝတ်အစားပေါ်မှ မြက်ပင်များကို ခါထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုတွေတတ်တယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး!"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြကာ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်ပစ်လျက် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ အမူအရာ လုပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဝှက်ဖဲလို့ ခေါ်တယ်။ တခြားလူတွေကို လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။ ကျွန်မမှာ ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင်လည်း မရှိဘူး၊ တွေ့တဲ့လူတိုင်းကိုလည်း ဒီတိုင်း လိုက်မကုပေးချင်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီလောက် တော်နေတာပဲကို... ဘာလို့ လိုင်စင် မယူထားတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းမန်မန်သည် မူရင်းခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ပေ။ မူရင်းပိုင်ရှင်က ဒီလမ်းစဉ်ကို လျှောက်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့သလို၊ ယခု ကျန်းမန်မန် ရောက်လာပြီး သူမ၏ "အချစ်ရူး" ရောဂါ ပျောက်သွားသည့်အချိန်တွင်တော့...</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ပြောပြီးပြီပဲလေ။ ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်တွေ မလုပ်ချင်လို့ပါ။ အခု ရှင်ကတော့ ကံကောင်းလို့ သက်သာသွားတာ၊ တကယ်လို့ မသက်သာဘဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရှင်လည်း ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး အပြစ်တင်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်တော့် အသက်ကို မင်းကို ပေးပြီးသားပါလို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် - (-_-)!!!</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒါ နောက်ပြောင်တဲ့အနေနဲ့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက တကယ်ကြီး ပြောနေတာလား။</p> <p> </p> <p>သူမက မျက်စောင်းထိုးလိုက်စဉ်မှာပင် သူက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မင်း တောင်ပေါ်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အသားပေါင်းဟင်းချက်ဖို့အတွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ လာရှာတာပါ။ နာနတ်ပွင့်၊ ကရဝေးရွက်၊ သစ်ကြမ်းပိုးခေါက်နဲ့ ငရုတ်ကောင်းစေ့တွေလေ။ တောင်ပေါ်မှာ ရှိမလားလို့ ရှာကြည့်တာ အတော်ကြာနေပြီ၊ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ ရှာရင်းရှာရင်းနဲ့ သတိမထားမိဘဲ အဝေးကိုရောက်သွားတာ။ ပြန်တော့မယ်လို့ ပြင်နေတုန်းမှာ တောဝက်နဲ့ တိုးတာပဲ။ ဒါနဲ့ ရှင်ကရော ဘာလာလုပ်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"မင်းကို လာရှာတာလေ!"</p> <p> </p> <p>"ပညာတတ်လူငယ် ထန်က မင်း နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ ပြန်မလာသေးဘူးလို့ ပြောလို့၊ တောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်ပြီး လာခဲ့တာ။ အခု မင်းက ငါတို့ ဝက်ခြံရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>"ရှင်က တာဝန်သိတတ်တဲ့ လူစားမျိုးပဲနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က လက်ကာပြရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အသက်ကို ယူတာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တောင်အောက်ကို ဆင်းလာကြစဉ်မှာပဲ လမ်းတစ်ဝက်၌ ပြန်တက်လာသည့် ကောမာဇီနှင့် ဆုံခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ကျိုးယဲ့အတွက် စိတ်ပူနေခဲ့၏။ ကျန်းမန်မန်သည် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည့်အတွက် ကျိုးယဲ့ကို ကျောပိုးလာရင်း လမ်းတွင် ပြုတ်ကျသွားမလားဟု စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ ဒါကြောင့် ဝက်တွေကို ထားခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်ကို အမြန် ပြန်တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ... ကျိုးယဲ့၏ကျောက ပြန်ကောင်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ကျိုးယဲ့နှင့် ကျန်းမန်မန်ကြားတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး "ဟုတ်ပါပြီလေ" ဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း မျက်စောင်းထိုးပြီး မေးလိုက်၏။ "ဘယ်လိုအကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ပြုံးစိစိလုပ်ရင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်တော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ တည့်တည့်တိုးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တောဝက်အကြီးကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းလာနိုင်တာကို မြင်တော့ သူ တော်တော်လေး ပျော်သွားတာ။ ဝက်ကလေး တစ်ကောင်ကိုလည်း သတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားတော့ သူ ပြုံးလို့ကို မဆုံးတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီဝက်ကလေးက ရဲဘော်ကျန်း ကန်လိုက်လို့ သေသွားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အသားစားရတော့မယ်! အာ... တကယ်လို့ ဝက်အကြီးကြီးက သေပြီး ဝက်ကလေးက အရှင်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာ။ ဒါဆိုရင် ဝက်ကလေးကို မွေးလို့ရတာပေါ့။ ဟိုဝက်အကြီးကြီးက ပေါင် ၃၀၀ ကျော်လောက်ရှိတာဆိုတော့ အသားတွေ အများကြီး ထွက်မှာ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စကားတွေကို အပိုပြောမနေနဲ့တော့... တောင်အောက်ဆင်းရအောင်!"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏စကားဝိုင်းမှ ကျန်းမန်မန် တစ်ခု သတိထားမိသွားသည်။ "ဒါဆို ဝက်ကလေးရဲ့ အသားတွေကို အဖွဲ့ဝင်တွေကြား ခွဲဝေပေးမှာလား။ ဝက်အတွင်းကလီစာတွေကျတော့ရော။ အဲ့ဒီဝက်ကလေးကို ကျွန်မ ကန်သတ်လိုက်တာဆိုတော့ ဝက်ကလီစာတွေကို ကျွန်မ ယူလို့ရမလား။"</p> <p> </p> <p>သူမ ရှာနေသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များက်ို မတွေ့သေးသဖြင့် အသားကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် စားချင်သည်ဆိုလျှင် ဝက်အသည်းနှင့် ဝက်နှလုံးလောက်နှင့်သာ အာသာပြေအောင် လုပ်ရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်အူများအတွက်ကတော့ - သူမ ကျိန်ဆိုရဲသည်၊ အနည်းငယ်သာ စားမည်။ အကယ်၍ တစ်ဖဲ့ထက် ပိုစားမိပါက ကျန်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးပါစေ။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း အဲ့ဒါတွေက နံစော်နေတာပဲ၊ ဘာလို့ ယူချင်ရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါလည်း အသားပဲလေ! သေသေချာချာ ဆေးကြောမယ်ဆိုရင် အသားလိုပဲ အရသာရှိတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ကောမာဇီက အနားတိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရဲဘော်လုပ်ခဲ့တဲ့ ပေါက်စီတွေက တကယ်ကောင်းတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့လောက် ထပ်လုပ်ဦးမလဲ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်မယ်လေ! ပြီးတော့ ဝက်ကလီစာတွေအတွက် မပူနဲ့။ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို သေချာပေါက် ရအောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည်လည်း တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း ပေါက်စီ ထပ်လုပ်ရန် စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်နှစ်ရက်လောက် စောင့်ဦးလေ။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက သွားဖြဲပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့... အများကြီးလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက်လည်း နည်းနည်းချန်ထားပေးဦးနော်။ ကျွန်တော် အိမ်ကိုယူသွားပြီး အမေ့ကို ကျွေးမလို့၊ ရဲဘော်လုပ်သလိုမျိုး ဖြစ်အောင် အမေ့ကို သင်ခိုင်းမလို့လေ။"</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းမန်မန်နှင့် ကောမာဇီတို့ နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျန်းမန်မန်ကို ပြောလိုက်၏။ "မင်း အဲ့ဒီပေါက်စီတွေထဲမှာ ဝက်ဆီတွေ အများကြီး သုံးထားတယ် မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့... ဆီမပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်စီက ကောင်းမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ကောမာဇီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်းထဲမှာ ဆီသုံးစက်ထက် ပိုပါရင်တောင် မင်းအမေက နှမြောနေတာ... အခုလို ဆီတွေအများကြီး သုံးဖို့ဆိုရင် သူမ ဘယ်လိုမှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒါက အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာကျိုး... အခု ခင်ဗျားရဲ့ ဝက်ခြံမှာ ဝက်တစ်ကောင် တိုးလာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က ဒီနှစ်ရှေ့ဆောင်အဖွဲ့အစည်း အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိသွားပြီနော်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ပြုံးပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်။ ဒါတွေအားလုံးက ရဲဘော်ကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေပေါ့။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမကို အလုပ်ရမှတ်တွေ အပိုဆုအနေနဲ့ ပေးသင့်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ အလုပ်ရမှတ်များကို ဆုအနေနှင့် ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက ဖြစ်သင့်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူမသည် ဝက်ခြံအတွက် ဝက်တစ်ကောင် တိုးလာအောင် ကူညီပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဝက်ခြံသည် မူလက စက်ရုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ စက်ရုံပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းက ဤနေရာကို ဝက်မွေးမြူရေးခြံအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နေရာက အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် နောက်ထပ် ဝက်အကောင်ရေ တစ်ဒါဇင်လောက် ထပ်မွေးလျှင်ပင် ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း ပြုံးရွှင်လျက် ခေါင်းကို တညိတ်ညိတ် လုပ်နေပြီး ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း... မင်းက တကယ်ကို တော်ပါပေတယ်။ ငါ ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာတာကလည်း မင်းတို့အားလုံးကို ရဲဘော်စွင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ခု ပြောပြဖို့ ရှိနေလို့ပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save