Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ ရဲဘော်စွင်း တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်ပြီ။ သူက အလုပ်စခန်းကို အပို့ခံရမှာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ထောင်ပါ ကျတော့မှာ။ သူနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့သူတွေက အနီးအနားရွာအချို့က လေလွင့်နေတဲ့သူတွေပဲ။ အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်က စုန့်ကျားရွာ ဝက်ခြံကတဲ့။ ဒါက တော်တော်လေး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ ငါ သူတို့နဲ့ သေသေချာချာ စကားပြောပြီးပြီ။"</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျားရွာ ဝက်ခြံကဆိုသည့် စကားကြောင့် ကောမာဇီသည် ကျိုးယဲ့ထက်ပင် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့လူတွေလား။ ဒါက သက်သက်မဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်လား။ သူတို့ဝက်ခြံမှာက ကျွန်တော်တို့လောက် ဝက်မရှိတော့ အစ်ကိုယဲ့ကို တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်တာပဲ။</p> <p>ဒီကောင်တွေ။ အခုချက်ချင်း သွားမေးဦးမယ်!"</p> <p> </p> <p>"ရပ်စမ်း!"</p> <p> </p> <p>"ပြန်လာခဲ့!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့နှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့၏ လှမ်းအော်တားမှုကြောင့် ကောမာဇီတစ်ယောက် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဘေးမှနေ၍ တိတ်တိတ်လေး နားထောင်နေရင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားဝက်ခြံမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့တွင် ဝက်နည်းနေရခြင်းသည် ကျိုးယဲ့ ဒီကို ရောက်လာသောကြောင့်ဟု ထင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်များ ပိုများလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားကြည့်ရမည့်အစား သူတို့က ယုတ်ညံ့သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကျိုးယဲ့သာ မရှိတော့လျှင် ဤဝက်ခြံသည် သူတို့ထက် ဝက်ပိုများနေလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့က ယူဆထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုအတွေးအခေါ်မျိုးကို "ရူးနေသည်" ဟု မခေါ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်မှုကတော့ တောင်ပေါ်လမ်းထက်ပင် ပို၍ ကောက်ကွေးနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။  "ငါ သူတို့ကို သတိပေးပြီးပြီ။ သူတို့ဘက်ကလည်း နောက်နောင် ငါတို့ဝက်ခြံကို ထိခိုက်စေမယ့်အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်။ ဒါကို သတိပေးချက်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ ထားလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရဲရင်တော့ သူတို့ ခံရမှာပဲ။ ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်အတွက်လည်း အကျိုးမရှိဘဲ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးတဲ့အလုပ်မျိုးလုပ်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဖျက်ဆီးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဆူညံမနေကြနဲ့တော့။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီကတော့ အခုထိ မကျေနပ်သေးပေ။ "ဒါဆို ဒီတစ်ခါ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရမှာလား။"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်က ရုတ်တရက် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့အတိုင်းသာဆိုရင် အခုကိစ္စအတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရစေရုံတင်မကဘူး၊ နောက်နောင် သူတို့တွေ ကျွန်မတို့ခြံရဲ့ ဖုန်မှုန့်ကိုတောင် လိုက်မီနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ကောမာဇီသာမက ကျိုးယဲ့နှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့ပါ သူမကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူမတွင် ဘယ်လိုအကြံရှိသလဲဆိုသည်ကို သူတို့အားလုံး သိချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်၏။ "ဘာအကြံလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ခုနက ကျိုးယဲ့တို့ တောဝက်ဖမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ယခင်ဘဝက မြင်ဖူးခဲ့သည့် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့သာ ဒါက ထိရောက်ခဲ့လျှင် ဘေးရွာမှ ဝက်ခြံကို အဝေးကြီးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ကလည်း သူမကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။"မင်းရဲ့ အကြံက ဘာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ပြောပြပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူတို့ကို အကြာကြီး ရင်ခုန်အောင် မလုပ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ တောဝက်တွေကို အရှင်ဖမ်းဖို့ ငါးဖမ်းပိုက်တွေကို သုံးမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက စိတ်မရှည်သလို ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပဲလား။"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဒါပဲဆိုပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ထူးခြားတယ်။ အဓိကက တောဝက်တွေ လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ငါးဖမ်းပိုက်နဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်မှာ။"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။ ငါးဖမ်းပိုက်တစ်ခုက တောဝက်များကို ဘယ်လိုများ မလှုပ်နိုင်အောင် ဖမ်းထားနိုင်မည်လဲ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ တောဝက်တွေ စားလိုက်တာနဲ့ မူးဝေသွားစေမယ့် ဆေးတစ်မျိုးကို စပ်ပေးလို့ရတယ်။ ခုနက တောနက်ပိုင်းထဲရောက်ခဲ့တုန်းက အဲ့ဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးပင်အချို့ကို မြင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ခူးပြီး ပြောင်းဖူးစေ့တွေနဲ့ ရောစပ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် ပိုက်ကွန်ရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ အစာအဖြစ် ဖြန့်ခင်းထားလိုက်မှာ။</p> <p>ကျွန်မတို့က အစာရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ပိုက်ကွန်ကို အသင့်ပြင်ထားမယ်။ တောဝက်တွေက အထဲဝင်လာပြီး ပြောင်းဖူးတွေကို စားမိတာနဲ့ အားအင်တွေ ချည့်နဲ့လာလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ပြန်ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ အားကုန်နေပြီဖြစ်လို့ ပိုက်ကွန်ထဲကနေ လုံးဝ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့ အပင်ပန်းမခံရဘဲ တောဝက်တွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အများကြီး ဖမ်းလို့ရမယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့သာ ဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့ အစီအစဉ်ကောင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ ဆေးက တောဝက်တွေကို ထိခိုက်စေမလား။ သူတို့ သေသွားအောင်အထိတော့ အဆိပ်မတိုက်ချင်ဘူးနော်။"</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရယ်၊ လုံးဝ မသေပါဘူး။ ဒီဆေးက သူတို့ကို ခဏတဖြုတ်လောက် မူးဝေသွားအောင်ပဲ လုပ်နိုင်မှာပါ၊ အသက်အန္တရာယ် မရှ်ိပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူမက အာမခံချက်ပေးလိုက်တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျိုးယဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို အခုပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့! အဲ့ဒီဆေးပင်က ဘယ်လိုပုံစံလဲ။ ကျွန်တော် သွားခူးလိုက်မယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မကိုယ်တိုင် သွားခူးမှရမယ်။ ရှင့်ကို မယုံလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆေးပင်မျိုးကို တခြားသူတွေ မသိစေချင်လို့ပါ။ အဲ့ဒီဆေးပင်က အကွက်လိုက်လေးပဲ စုပြီးရှိနေတာဆိုတော့ လူမှားလက်ထဲ ရောက်သွားရင် မကောင်းဘူး။ တကယ်လို့ စိတ်သဘောထားမကောင်းတဲ့သူ လက်ထဲ ရောက်သွားရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်းနဲ့အတူ တောထဲကို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ ယုံတယ်မလား။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ထပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးပြန်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ငါးဖမ်းပိုက်တွေ သွားပြင်ထားလိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ။ ပိုက်ကွန် အပိုလေးတွေပါ ပြင်ထားဦးနော်၊ တစ်ခုတည်းနဲ့ မနိုင်မှာ စိုးလို့။ လိုရမယ်ရ များများရှ်ိထားတာ ပိုကောင်းတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီကတော့ သူ့ပိုက်ကွန်များအပေါ် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ... ကျွန်တော့်ပိုက်ကွန်တွေက အရမ်းခိုင်တာဗျ။ ပေါင် ၃၀၀ ကျော် တောဝက်ကြီးတောင် မဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူးပဲလေ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူ့စကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို အခုပဲ ဆေးပင်သွားခူးကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်မှ သွားမလား။ အခုက မွန်းလွဲပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့လေ။"</p> <p> </p> <p>"အခုပဲ သွားကြတာပေါ့! အခု အကုန်ပြင်ထားမှ မနက်ဖြန်ကျရင် ထောင်ချောက်တွေကို စဆင်လို့ရမှာ။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ကျိုးယဲ့က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အခုပဲ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပင် တည်တည်ကြည်ကြည်နှင့် ကတိပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး စိတ်ချပါ။ ဒါက တစ်ဖွဲ့လုံးနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ - ငါ တစ်ခွန်းလေးမှ အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကြားစေမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးယောက် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ တောဝက်တွေကို အားနည်းသွားစေမယ့် အပင်မျိုးကို တောင်ပေါ်မှာ မြင်ခဲ့တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူ့ဘက်လှည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေါ့... ကျွန်မက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားရတော့ ကျိုးယဲ့သည်  ပညာတတ်လူငယ်လေး ကျန်းမန်မန်အပေါ် ပို၍ပင် အထင်ကြီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တောအနက်ပိုင်းသို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားကြ၏။ "မင်း စောစောက တကယ်ပဲ ဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့တာလား။ တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ရယ်မောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ပြောပြီးသားပဲလေ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ရှာရင်းနဲ့ သတိမထားမိဘဲ ရောက်သွားတာပါဆို။"</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဆေးပင်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဝက်ခြံသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ လူအတော်များများ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျားရှင်းနှင့် လျိုကျန်းယဲ့တို့သာမက ချန်သော်ယွိပင် ရောက်နေ၏။ "အစ်ကိုယဲ့... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ပိုက်ကွန်တွေနဲ့ ငါးဖမ်းထွက်မလို့လား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါးဖမ်းချင်စိတ် ပေါက်သွားရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ချန်သော်ယွိက လှမ်းမေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဝက်မကြီး နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့စဉ်က အဓိက သံသယရှိသူ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေလား။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျိုးယဲ့ အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ပေ။ "ငါးစားချင်လာလို့ပါ။ မာဇီကို ပိုက်ကွန်တွေ ပြင်ခိုင်းထားတာ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါးသွားဖမ်းမလို့။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ။ ဪ... ခင်ဗျားတို့ ဒီနေ့ တောဝက်တစ်ကောင် ထပ်ဖမ်းမိတယ်ဆို၊ အကောင်ကြီးပဲနော်!"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့-"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျိုးယဲ့က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဝက်အသေးလေးတစ်ကောင်ကို ကန်သတ်လိုက်မိလို့ အခု အသားခွဲဝေပေးတော့မှာ။"</p> <p> </p> <p>"အာ... နှမြောစရာပဲ။ ရွာမှာက အိမ်ထောင်စုတွေ အများကြီးဆိုတော့ အသားခွဲလိုက်ရင် တစ်အိမ်ကို တစ်ပေါင်တောင်ပြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အင်းလေ။ ပိုက်ကွန်တွေကိုတော့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန်မှ ငါးသွားဖမ်းကြတာပေါ့။ ကဲ... သွားကြစို့၊ ဝက်သား သွားယူရအောင်။"</p> <p> </p> <p>ဝက်သားခွဲဝေသည့်အချိန် ရောက်သောအခါ ကောမာဇီ တစ်ခုခု မပြောမိသေးခင်မှာပင် ကျိုးယဲ့က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝက်ကလီစာတွေကိုတော့ ရဲဘော်ကျန်းကို ပေးလိုက်ပါ။"</p> <p> </p> <p>တောဝက်သား ခွဲဝေပေးမှုတွင် ကျိုးယဲ့ကသာ အဓိက ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း မတွန့်ဆုတ်နေဘဲ ကလီစာအားလုံးကို ကျန်းမန်မန်ထံ ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွာသားတစ်ယောက်ကတော့ မကျေမနပ်နှင့် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦးလေ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ကလီစာဆိုတာလည်း အသားပဲလေ။ ဘာလို့ ရဲဘော်ကျန်းတစ်ယောက်တည်းက အကုန်ယူရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save