Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအဒေါ်ကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းမန်မန်က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဒေါ်ကြီးသည် ရွာရှိအခြားသူများနှင့် များစွာမခြားနားလှသော်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ရုပ်ဆိုးနေခြင်းကသာ သူမအား အခြားသူများထက် ပို၍ ထူးခြားနေစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"ဒီတောဝက်ကို တောင်ပေါ်ကနေ သူမက မျှားခေါ်လာတာလေ။ အဒေါ့်မှာသာ အရည်အချင်းရှိရင် ကိုယ်တိုင်တောင်ပေါ်တက်ပြီး မျှားခေါ်လာခဲ့ပေါ့။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို ဝက်ကလီစာအကုန်လုံး အပိုပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားကြောင့် ထိုအဒေါ်ကြီးက တံထွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။ ဝက်ကလီစာအတွက်နှင့်တော့ သူမ၏ အသက်ကို အပေါင်မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကသာ သူမကို ဝှေ့၍သတ်လိုက်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်လဲ။</p> <p> </p> <p>"ဒီပညာတတ်လူငယ်မလေးက ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ မင်းတို့အားလုံးက ဝိုင်းပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးနေကြတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့နှင့် အခြားသူများ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူမက ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမယ်လေး... ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဒီပညာတတ်လူငယ်မလေးက ဒီလောက်တောင် ဝနေတာကို ဝက်သား စားချင်သေးတယ်ပေါ့။ သူမက ဝက်ကလီစာတွေ ရထားပြီးပြီ မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။ 'အဒေါ်က ဒီလောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီကို၊ ဘာလို့ အခုထိ မသေသေးတာလဲ။'</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်.. အားနေရင် အိမ်ပြန်ပြီး သွားတိုက်လိုက်ပါဦး။ မဟုတ်ရင် နှစ်မိုင်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ တောဝက်တွေအားလုံး အဒေါ့်ရဲ့ ခံတွင်းနံ့ကြောင့် အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေကုန်ပါဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ စကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရယ်မောကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေသဖြင့် ကျန်းမန်မန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ခွဲတမ်းရရှိသော ဝက်သားများကို ကိုင်ကာ ကျိုးယဲ့၏ နောက်မှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမအတွက် ဝက်ကလီစာများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးထား၏။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး...ဒါရိုက်တာကျိုးက ဘယ်တုန်းကမှ ပညာတတ်လူငယ်တွေအပေါ် အခုလိုမျိုး စိတ်ဝင်တစား မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ကြည့်ရတာ ဒီဝတုတ်မလေးကို သဘောကျနေတာ ထင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကမူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည် - သူက သူ့ရဲ့အသက်ကိုတောင် ကျွန်မကို ပေးပြီးသားလေ။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ အဒေါ်တို့ရယ်၊ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြစမ်းပါ။ သူမက ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းမို့လို့ ကလီစာတွေကို ကျွန်တော်က ကူသယ်ပေးတာပါ။ အခုတော့ အဒေါ်တို့က ဒါကို အတင်းအဖျင်းသတင်း လုပ်နေကြပြီ။ အခု လူစုခွဲကြတော့၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဝက်သားသွားချက်လိုက်ကြတော့။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ တောဝက်မိရင် ကျွန်တော် သတ်မပေးတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အတင်းပြောနေသော အမျိုးသမီးများအားလုံး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောဝက်ကို သတ်လိုက်၍သာ သူတို့အတွက် ဝက်သားခွဲတမ်း ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသတ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုဝက်ကို တပ်မဟာအတွက်သာ မွေးမြူရမည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ထန်ရှောင်မင်က ကျန်းမန်မန်ကို လာရှာခဲ့သည်။ "မန်မန်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ နင် နေ့လယ်စာစားဖို့ ပြန်မလာလို့ ငါ တော်တော်စိုးရိမ်နေတာ။ အခုလို ဘေးကင်းတာ မြင်ရလို့ တော်သေးတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ တောင်ပေါ်ကနေ တောဝက်တစ်ကောင်တောင် သယ်လာသေးတယ်လေ။ ဒီညတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်းစားရတော့မှာ။"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျန်းမန်မန်က ဝက်သားကို ကျိုးယဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးယဲ့က ထိုဝက်သားကို မယူဘဲ သူကိုင်ထားသော ဝက်ကလီစာများကိုသာ သူမထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝက်သားကို မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းချက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းချက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ချက်ပေးခတော့ တောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ချက်ခတော့ မတောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကလီစာတွေကို ဆေးပေးဖို့တော့ ကူညီနိုင်မလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း လက်ထဲရှိ ဝက်ကလီစာများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုဆေးစေချင်လဲသာ ပြောလိုက်၊ အကုန်ဆေးပေးမယ်။"</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ အသည်းနှင့် အဆုတ်က ဆေးရသည်မှာ သိပ်အပန်းမကြီးလှသော်လည်း ဝက်အူများကတော့ အတော်လေး လက်ဝင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆေးကြောနည်းက ရိုးရှင်းသည်။ ရေနွေးအိုး သို့မဟုတ် ကရားတစ်ခုကို ရှာပြီး ဝက်အူတစ်ဖက်မှ ရေလောင်းထည့်ကာ ညှစ်ချလိုက်လျှင် အထဲမှ အညစ်အကြေးများအားလုံး ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အတွင်းပိုင်းကို စင်ကြယ်သွားအောင် ပြာဖြင့် ပွတ်တိုက်ရ၏။ ပြီးလျှင် ဆားရည်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဆေးလိုက်ပါက သန့်စင်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ဝက်အူဆီပြန်ဟင်းနှင့် ဝက်အူခြောက်စပ်ကြော်တို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသည်းကို ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ဆီသတ်ပြီး၊ နှလုံးနှင့် အစာအိမ်ကိုမူ ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်ဖြင့် တို့စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူအားလုံးထဲတွင် သူမက အနည်းဆုံး စားခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစု ပျက်စီးမသွားစေရန် ဝက်အူခြောက်စပ်ကြော်ကို နှစ်လုတ်ခန့်သာ မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော်က အလကားနှိုက်စားဖို့ သက်သက်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ..." ကောမာဇီတစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျိုးယဲ့၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထမင်းတော့ မချက်ထားဘူး၊ ဟင်းတွေကိုတော့ စိတ်ကြိုက်စားလို့ ရပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမကတော့ နောင်တစ်ချိန် ဗိုက်ဆာလာပါက စားနိုင်ရန် ဟင်းတစ်ပွဲကို သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကျွန်တော် အလကားစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ငါးဖမ်းပိုက်ချတဲ့အခါ မင်းအတွက် ငါးနှစ်ကောင် အပိုချန်ထားပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ငါးဖမ်းပိုက်ချကြမလို့လား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ထိုသို့ မေးလိုက်သောအခါ ကောမာဇီက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေါ့... အဒေါ်လျိုတို့၊ အဒေါ်ကြီးဝမ်တို့နဲ့အတူ သူ့ကို ခေါ်သွားခိုင်းရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ခဏလောက်တော့ အဝေးကို ဖယ်ထုတ်ထားရမယ်။ အကယ်၍ သူက ကျွန်တော်တို့ကို တိုင်တောတာဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်လုပ်ပုံကို သိသွားပြီး သူများကို သွားပြောတာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သည်းခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက သူဆိုတာ သေချာလို့လား။"</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့၊ သူကလွဲရင် တခြားသူမရှိဘူးလေ။ အစ်ကိုယဲ့က သူ့ကို သနားလို့ ဝက်မွေးမြူရေးခြံမှာ ဆက်ထားပေးထားတာကို..."</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "စားစရာရှိတာကိုပဲ စားစမ်းပါ။ အခုလောလောဆယ် သူက အမှောင်ထဲမှာ၊ ငါတို့က အလင်းထဲမှာ။ သူ့ကို ဒီမှာ ဆက်ထားတယ်ဆိုတာက—"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကောမာဇီက ကြားဖြတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "အစ်ကိုယဲ့! ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း ချက်တဲ့ ဝက်ကလီစာက တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်ဗျာ! ကျွန်တော့်အမေချက်တဲ့ ဝက်အူတွေစားတိုင်း အမြဲတမ်း အနံ့ဆိုးထွက်နေတာ၊ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း ချက်တာကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စားကောင်းနေရတာလဲ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့မှာ စကားပင် ဆက်မရနိုင်တော့ပေ။ ကောင်းတာတော့ မှန်သည်၊ သို့သော်လည်း ဤကောင်က အနည်းငယ် ပိုလွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတဲ့ စကားတွေကို မင်းအမေကို ပြန်ပြောပြလိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ဟာ... မလုပ်ပါနဲ့! ဒါပေမဲ့ တကယ်ပြောတာနော်၊ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်းရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း၊ မင်းမိသားစုက မြို့ပေါ်မှာ စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ထားတာလား။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ လေ့လာထားတာပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ဒီလောက်အထိ ဘယ်ဝလာပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ဝိတ်ချနေပြီ။ ရှင်တို့ပဲ စားလိုက်ကြတော့။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဝိတ်ချမလို့လား။ ကျွန်တော်ကတော့ အခုလိုပုံစံလေးက ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ၊ ကျက်သရေရှိပြီး ကံကောင်းစေမဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား အစ်ကိုကြီးယဲ့။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူ့ကို ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သေသေချာချာ စားမှာလား၊ မစားဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာနဲ့တော့။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ရိုက်လွှတ်လိုက်တော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကောမာဇီက လက်ကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး! စားကြရအောင်... ဟဲဟဲ..."</p> <p> </p> <p>မှောင်ရီပျိုးစပြုလာချိန်တွင် ကျန်းမန်မန် ဘာမှထပ်မစားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အားရပါးရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည်ကိုပင် သူမက သဘောကျနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ပန်းကန်ဆေးစရာမလိုခဲ့ပေ၊ ထန်ရှောင်မင်က အားလုံးကို သိမ်းဆည်းဆေးကြောပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထုံးစံအတိုင်း ဝက်စာမြက်ရှာရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသော်လည်း ချန်သော်ယွိကိုမူ အဝေးသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်စာမြက် ရှာရမည့်တာဝန်အစား ငါးဖမ်းရမည်ဆိုသောကြောင့် သူကတော့ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ဝက်စာကျွေးရမည့်အလုပ်ကို ကျော်ပြီး ငါးဖမ်းခွင့်ရသည်က ရခဲသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပါလား၊ ယောက်ျားလေးအများစုသည် ငါးဖမ်းရခြင်းကို သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ဝါသနာပါတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များနှင့်ပတ်သက်၍မူ သိပ်သဘောမကျခဲ့ပေ။ "အစ်ကိုယဲ့... ခင်ဗျား မလိုက်ဘူးလား။ အစ်ကိုမာဇီ... ခင်ဗျားရော။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းက အခုထိ မသက်သာသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မလိုက်နိုင်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီကမူ ထိုမျှအထိ ယဉ်ကျေးမနေပေ။ "မင်း သွားကိုသွားရမယ်၊ ဒါပဲ! ညည်းညူမနေနဲ့တော့။ မိန်းမသားတွေတောင် လုပ်န်ိုင်သေးတာပဲကို၊ ဒါမှမဟုတ် အဒေါ်ကြီးတွေနဲ့ အတူတူသွားရတာက မင်းအတွက် ပြဿနာရှိလို့လား။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး! အဒေါ် နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်ကြိုးစားကြတဲ့ သူတွေပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ ထိုအဒေါ်ကြီးနှစ်ဦးကို ဘာပြောလိုက်မှန်းမသိသော်လည်း သူမတို့ကတော့ ပြုံးပျော်လျက်ပင် ချန်သော်ယွိကို ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့နှင့် ကျန်းမန်မန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ကျိုးယဲ့က ပြောင်းဖူးများကို ယူဆောင်လာပြီး ကျန်းမန်မန်ကမူ မနေ့ညက ထောင်းထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြောင်းဖူးများနှင့် ရောစပ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်လစာ ရိက္ခာတွေနော်။ တကယ်လို့ တောဝက်တစ်ကောင်မှ မမိခဲ့ရင် မင်း ကျွန်တော့်ကို နောက်လ အစားအသောက် ကျွေးထားမှာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤအကြံမှာ သူမ၏အကြံဖြစ်နေသလို သူသည်လည်း သူမ၏အစီအစဉ်ကို ထောက်ခံရန်အတွက် ရိက္ခာများကို စွန့်လွှတ်ထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းမန်မန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွေးထားမှာပေါ့!"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမသည် ယခုလည်း ထန်ရှောင်မင်ကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးနေသည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် တိုးလာရုံနှင့် ဘာမှ ထူးခြားသွားမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save