Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် တောဝက်မိရန်ကိုသာ ဆုတောင်းရမလို၊ မမိရန်ကိုပဲ မျှော်လင့်ရမလိုနှင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်က ငါးဖမ်းပိုက်နှင့် ကြိုးကို ထမ်းကြပြီး ကောမာဇီကမူ ပေါက်တူးနှင့် ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် သူတို့ငါးယောက်သား တောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်ချီတက်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယခင်က တောဝက်များကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်မန် မြေကြီးပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကနေ စကြမယ်။ အရင်ဆုံး ငါးဖမ်းပိုက်ကို အဝိုင်းလိုက် ဖြန့်ခင်းလိုက်။ ပိုက်ရဲ့ အောက်ခြေအပိုင်းကိုတော့ နည်းနည်း ပိုထားရမယ်နော်။ ပြီးရင် တိုင်တွေနဲ့ ထောက်ထားလိုက်။ ဟုတ်သားပဲ... မနေ့က ပြောထားတဲ့ တိုင်တွေကော လုံလုံလောက်လောက် ပါရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျားရှင်းက သူ့ခေါင်းသူ ကုပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။  "မလောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်ရောက်နေတာဆိုတော့ သစ်ကိုင်းတွေကိုပဲ ခုတ်ပြီး တိုင်အဖြစ် သုံးလိုက်လို့ရပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အရင်ဆုံး ပိုက်ကို အောက်မှာ အရင်ဖြန့်ထားလိုက်ကြတာပေါ့။ ပြီးမှ ပိုက်ကိုလည်း ထိန်းထားနိုင်ပြီး တောဝက်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိမဲ့ သစ်ကိုင်းတောင့်တောင့်တွေကို ရှာကြမယ်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူကိုင်ထားသည့် ၁၂ ပိဿာခန့်ရှိသော ပြောင်းဖူးအိတ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို စားပြီးသွားရင် တောဝက်တွေက လှုပ်ရှားနိုင်ဦးမှာလား။"</p> <p> </p> <p>"လှုပ်ရှားနိုင်တာပေါ့။"  ကျန်းမန်မန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါက အဆိပ်မှ မဟုတ်တာ။ တောဝက်တွေမှာ အားအင်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခွန်အားကတော့ နည်းသွားမှာပေါ့။ ဒါကလည်း ခဏပါပဲ။" သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် ပိုက်ကို အပြီးသတ် ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျိုးယဲ့ကို ပြောင်းဖူးစေ့များ ကြဲခိုင်းလိုက်၏။ ပြောင်းဖူးစေ့များကို ပိုက်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ကြဲဖြန့်ထားလိုက်ပြီးနောက် အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ပိုက်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အဆင်ပြေပုံရသည်။ ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမမြင်ဖူးခဲ့သည့် ဗီဒီယိုများကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူများတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိသော်လည်း သူတို့တွင်တော့ မရှိသဖြင့် သူမက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်နေရမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာမှာ ဝက်စာသွားရိတ်ပြီး ညနေမှ ပြန်လာကြည့်လို့လည်းရတယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ယုန်ထောင်တဲ့သူလိုမျိုး စောင့်ကြည့်နေရမယ်။ တောဝက်တွေ ဝင်လာပြီဆိုတာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို အချက်ပေးပေါ့။"</p> <p> </p> <p>သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမက သူမကိုယ်သူမ ပြန်ညွှန်ပြရင်း ဆွံ့အသွားကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အားလုံးက ကျွန်မကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ကျွန်မက ဒီမှာနေပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသူလို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်း ဖယ်နေလိုက်။ ကျွန်တော်ပဲ နေခဲ့မယ်။ မင်းတို့တွေက ဝက်စာသွားရိတ်ကြ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေ အများကြီး မိခဲ့ရင် ဝက်စာတွေ အများကြီး ပိုလိုလာလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျားရှင်းနှင့် လျိုကျန်းယဲ့တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူပြောသည်ကလည်း မှန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့..."  ကောမာဇီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ ကျောက ဒဏ်ရာက မပျောက်သေးဘူးလေ။ ကျွန်တော်ပဲ နေခဲ့မယ်။ ကျွန်တော်ပဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူက ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရန် ပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးယဲ့လည်း ထပ်မငြင်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တောဝက်မိလျှင် ကောင်းသည်၊ မမိခဲ့လျှင်လည်း ပညာတတ်လူငယ် ကျန်းမန်မန်ထံ၌ တစ်လလုံး ကပ်စားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မင်းပဲ စောင့်နေခဲ့။ ငါတို့ ညနေမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။ စောင့်ကြည့်ဖို့ ကောင်းတဲ့ သစ်ပင်အမြင့်ကြီးတစ်ပင်ကို ရှာထားလိုက်ဦး။"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော်က သစ်ပင်တက်တာ အတော်ဆုံးပဲ။ အရင်က ငှက်သိုက်နှိုက်ဖို့ သစ်ပင်တွေ ခဏခဏ တက်ခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယဲ့က ကောမာဇီ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒါဆိုလည်း တက်ပေတော့။ ငါတို့ကတော့ ဝက်စာရိတ်ပြီး မကြာခင်မိတော့မယ့် တောဝက်တွေအတွက် အစာပြင်ထားလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးယောက်သည် ဝေးဝေးလံလံ မသွားကြတော့ဘဲ ထိုတောင်ပေါ်မှာသာ ဝက်စာရိတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျိုးယဲ့က ကျန်းမန်မန်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ရင်း လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနည်းလမ်းကို မင်းဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>သူမက ကျိုးယဲ့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော်က အတည်ပြောနေတာ။ နောက်ကျရင် ဒါကို မှတ်တမ်းတင် အစီရင်ခံစာ ရေးရဦးမှာ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေသာ အမိရခဲ့ရင် မင်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဆုလာဘ်တွေ ပေးမှာလေ။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန်မန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "မြို့တော်က စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာရှိတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာ။ ဘယ်စာအုပ်လဲဆိုတာတော့ အတိအကျ မမှတ်မိတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည်လည်း မြို့တော်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ခံရသော စာကြည့်တိုက်ကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားကာ မေးမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲ့ဒီစာကြည့်တိုက်ကို သွားခဲ့တာလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန့်မန့်က သူ့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါသည့် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် တိုင်ချင်ရင် ကျွန်မအဖေကို တိုင်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ မတိုင်နဲ့နော်။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "မင်းအဖေကို ငါက ဘာလို့ တိုင်ရမှာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... အစီရင်ခံစာထဲမှာ ဘယ်လိုထည့်ရေးရမလဲဆိုတာ သိရင် ရပါပြီ။ စာကြည့်တိုက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ မတော်တဆ ဖတ်ဖူးရာကနေ အခုလို အသုံးတည့်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလို့ပဲ ရေးလိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူမအတွက် ဆင်ခြေဆင်လက် ရှာပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းမန်မန် ရယ်ချင်သွားတော့သည်။။"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ တောဝက်တွေ တကယ်မိမယ်လို့ ရှင် တကယ်ကြီး ယုံနေတာလား။"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်လလုံး အစားအသောက်ကျွေးထားမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲဟာ... ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ ပူစရာမရှိတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က တံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းနေရင်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဘာမှမပြောဘဲ ဝက်စာကို ဆက်ရိတ်နေလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>နေလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝက်စာပင် ပိဿာ ၃၀ ခန့်စီ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နေလယ်စာကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ကြက်ဥထမင်းကြော်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက ကျိုးယဲ့အတွက်ပါ တစ်ပွဲ အပိုယူလာပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က ဝေစုရထားသော အသားအချို့ကိုလည်း ထည့်ကြော်ထားသေး၏။ ထိုအသားကို သူမက မနေ့ညကတည်းက နှပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင်မူ အတုံးလေးများတုံးကာ ထမင်းနှင့်အတူ ကြော်လိုက်သည့်အတွက် အလွန်ပင် အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သူမကြော်ပေးသည့် ကြက်ဥထမင်းကြော်ကို စားရင်း အလွန်ကောင်းလွန်းသဖြင့် မယုံနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဝေခွဲမရသည့် ပြဿနာနှင့် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြန်၏။</p> <p> </p> <p>'တောဝက်တွေ ဖမ်းမိတာက ကောင်းမလား၊ မမိတာကပဲ ပိုကောင်းမလား။'</p> <p> </p> <p>နေလယ်စာ စားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ အနားယူခဲ့ကြသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ ထောင်ချောက်ကို စစ်ဆေးရန် တောင်ပေါ်သို့ အတူတူ ပြန်တက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်သော တောဝက်များ လန့်မသွားစေရန် သူတို့ အသံတိတ် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ကွန်ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ တောဝက်တစ်ကောင်မှ မမြင်ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်ပေါ်တွင်မူ ကောမာဇီကတော့ ငိုက်မြည်းနေခဲ့လေပြီ။ သူတို့လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်းသာအားရ နိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ။ ငါနဲ့ လူချင်းလဲဖို့ အချိန်တန်ပြီလား။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဆင်းလာပြီး သွားနားတော့။ ငါ ဆက်စောင့်လိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းမန်မန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်းလည်း သစ်ပင်တက်တတ်တယ်မလား။ အတူတူ တက်မလား။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်လုပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။။"ကျွန်မက ဝက်စာမြက်ပင် ဆက်ရိတ်ရဦးမှာလေ။ တကယ်လို့ တောဝက်တွေလည်း မမိဘဲ ရှင်ကလည်း တစ်လစာ ရိက္ခာတွေ အကုန်စားပစ်မယ်ဆိုရင် ရှင့်ကို ကျွန်မက ဘာနဲ့ ကျွေးထားရတော့မှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်..."</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီက ကျန်းမန်မန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အစ်တို့နှစ်ယောက်ကတော့လေ... လက်ထပ်စာချုပ်ပဲ သွားယူလိုက်ကြတာကောင်းမယ်။"</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်းပါ!"</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်းပါ!"</p> <p> </p> <p>ကောမာဇီတစ်ယောက် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ "သွားစမ်းပါ" ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း၊ တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာပုံမှာ တကယ့်ကို ညီညွတ်လှသည်။ ကောင်းပြီလေ... သူကပဲ အသာတကြည် ထွက်သွားပေးရတော့မှာပေါ့။</p> <p> </p> <p>မထွက်ခွာမီ သူက ထပ်လောင်း၍ ပြောလိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း၊ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ တောဝက်မမိခဲ့ဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ရိက္ခာဝေစုကို သုံးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို တစ်လလုံး ကျွေးစရာမလိုပါဘူး၊ နှစ်ပတ်လောက် ကျွေးရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့ - ...</p> <p> </p> <p>"မင်း အခုထိ မသွားသေးဘူးလား။"</p> <p> </p> <p>"သွားပြီ၊ သွားပြီ။ ပညာတတ်လူငယ်ကျန်း... ကျွန်တော် အတည်ပြောနေတာနော်။"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းနေမိတော့သည်။ ကောမာဇီက အာသွက်လျှာသွက် ရှိသူဖြစ်သလို၊ ကျိုးယဲ့ကလည်း လူပေလူတေဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် တကယ်ကို လိုက်ဖက်သော သူငယ်ချင်းအရင်းအချာများကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် သစ်ပင်ပေါ်တက်လိုက်တော့၊ ကျွန်မ ဝက်စာပင် သွားရိတ်တော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဂရုစိုက်ဦးနော်။"</p> <p> </p> <p>သူမ အဝေးသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးယဲ့က သစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန်တွယ်တက်သွားတော့သည်။ သစ်ပင်အမြင့်ပေါ်မှနေ၍ ဝက်စာပင် ရိတ်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကလေးကိုတော့ လှမ်းမြင်နေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာတွေတွေးနေမိသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထောင်ချောက်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောဝက်တစ်ကောင်မှ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးပေ။ နောက်လအတွက် သူ၏ရိက္ခာများ တကယ်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်လား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးယဲ့တွင် အလျှံပယ်ရှိနေသည့်အရာတစ်ခုကတော့ သည်းခံစိတ် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ ဆက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင်မူ တောဝက်အုပ်ကြီးသည် ထောင်ချောက်ရှိရာသို့ အမှန်တကယ်ပင် ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယဲ့၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွား၏။ သူ ကျန်းမန်မန်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမကို မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ တောင်အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>တောဝက်တစ်ကောင်... နှစ်ကောင်... သုံးကောင်၊ ငါးကောင်...။ သူတို့အားလုံးသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ တသီတတန်းကြီး ဝင်သွားကြပြီး ပိုက်ကွန်အတွင်းရှိ ပြောင်းဖူးစေ့များကို အရသာခံကာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save