Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာ... ရေပေါ်ကျွန်းဆိုတာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ အလောင်း ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လင်းယွမ်ပင်လျှင် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှန်ယန်နှင့် ကျန်းရုံရုံတို့မှာမူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် မြူခိုးမြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းဖူးပြီး ရေပေါ်ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းအထိ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် တွေးဆထားမှုအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု လီချင်းဟွာ၏ စကားက သူ၏ တွေးဆချက်ကို တိုက်ရိုက် အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ လှိုင်းထန်လာရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဟင်းလင်းပြင်ကြီးက အနည်းဆုံး စတုရန်းမိုင် ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကျယ်တာလေ... ဘယ်လို သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါမျိုးက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရွယ်အစား ရှိနေရတာလဲ" လီရှန်ယန်က မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရုံရုံမှာမူ အသိဉာဏ် လျင်မြန်သူပီပီ ချက်ချင်း တွေးတောလိုက်ပြီး "ဒါက ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ အလောင်းမို့လို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းက ကျယ်ဝန်းနေတာများလား... တကယ်တမ်း သူ့ရဲ့ မူလအရွယ်အစားက ဒီလောက် မကြီးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်နော်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ဒီရေပေါ်ကျွန်းတွေက ခင်ဗျားတို့ အပြင်မှာ မြင်နေရတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို ကြီးမားကျယ်ဝန်းတာ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လင်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ဆရာလင်းယွမ်... ဆရာလည်း ခန့်မှန်းမိလောက်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "မြူခိုးမြို့တော်မှာတုန်းက အဲ့ဒီမြေအောက်က သွေးကြောလမ်းကြောင်းတွေရယ်... နှလုံးခန်းရယ်၊ ဦးနှောက်ရေကန်ရယ်ကို ငါ မြင်ခဲ့ရကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ထင်တော့ ထင်နေတာ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက အတိအကျ မပြောနိုင်သေးဘူး... အခု မင်းက နှလုံးအမြူတေကို ရလိုက်ပြီး အမွေအနှစ် တချို့ကိုပါ လက်ခံရရှိသွားပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက တကယ် အမှန်ဖြစ်နေပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီရှန်ယန်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "နေ... နေပါဦး... ငါတို့ ကမ္ဘာမြေကြီးက ဘယ်လောက်ကျယ်လို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ ရှိနေရတာလဲ... ရေလွှမ်းမိုးဘေး ဖြစ်တာကနေ အခုချိန်ထိ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်ကြီးတွေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ ယုတ္တိရှိလို့လား... သိပ္ပံနည်းလမ်းကျလို့လား"</p> <p> </p> <p>လီရှန်ယန်ကိုလည်း အပြစ်တင်၍ မရပေ။ ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်း၏ အရွယ်အစားမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ မြို့လယ်ခေါင်နီးပါးခန့် ကျယ်ဝန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးများ ပေါ်ထွက်လာရန်အတွက် အချိန် မည်မျှကြာအောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခဲ့ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရေလွှမ်းမိုးဘေး စတင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်ဆုံးမှ အချိန် မည်မျှကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာကတော့... ဒီရေပေါ်ကျွန်းအဆင့်ရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာမြေပေါ်က သတ္တဝါတွေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ယုတ္တိမတန်ဘူး ပြောပြော... ရေကြီးပြီးနောက်ပိုင်း ပေါ်လာတဲ့ သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းတွေကရော သိပ္ပံနည်းကျလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရုံရုံက ဘေးမှနေ၍ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ရှင် ပြောချင်တာက... ဒီအကောင်တွေက ဂြိုဟ်သား သတ္တဝါတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်ပေါ့... ဒါ... ဒါကတော့"</p> <p> </p> <p>သူမမှာ မည်သို့ ဆက်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ဓားမြီး ပင်လယ်မြွေ၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး... ငါတို့အတွက် အခုလောလောဆယ် အရေးအကြီးဆုံးက အသက်ရှင်သန်ရေးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ရမယ်... ထိုက်ယန်တောင်ကို အင်အားကြီးလာအောင် လုပ်ရမယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ လူတွေနဲ့ အရာတွေကို ကာကွယ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါတို့ အဲ့ဒီအဆင့်ရောက်သွားတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် အလိုလို သိလာရမှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စကားကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အားလုံးမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်ပင် အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေကြရရာ၊ ဤကမ္ဘာလောကကြီး မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ပူပန်နေ၍ရော ဘာအကျိုးထူးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပူပန်နေမည့်အစား အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ဦးစွာ ကြိုးစားပြီး အင်အားကြီးမားလာချိန်ရောက်မှသာ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေ... နေကြပါဦး"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းမြောင်မြောင်သည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ လင်းကျင်းထောင်၏ လက်မောင်းကို ရုန်းထွက်ကာ ပြေးထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ၎င်းတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးအား အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လီရှန်ယန်နှင့် ကျန်းရုံရုံတို့၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း သတိထားစောင့်ကြည့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က "ငါ မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူးလေ... ဘာလဲ... မင်းတို့က ငါတို့ကို ရန်လုပ်ချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမြောင်မြောင်က အလျင်စလို ပြန်ပြောလေသည်။ "မ... မဟုတ်ရပါဘူး ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီလို သဘောမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ... ကျွန်မ အစ်ကိုက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်မို့လို့... သူက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစား မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို လိုအပ်နေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုတို့ ခုနက သတ်လိုက်တဲ့ မြွေကြီးက... ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ မဟုတ်လားဟင်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် "မင်းတို့က ဓားမြီး ပင်လယ်မြွေရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို လိုချင်တာပေါ့" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့... ကျွန်တော်တို့ အလဲအလှယ် လုပ်လို့ရပါတယ်... ဝယ်ဆိုလည်း ဝယ်ပါ့မယ်" လင်းကျင်းထောင်ကလည်း အနီးသို့ ရောက်လာပြီး အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရောင်းနိုင်ဘူး... ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သုံးဖို့ လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုက်ယန်တောင်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် များပြားလှသဖြင့် ဤဓားမြီး ပင်လယ်မြွေ တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ထိုက်ယန်တောင်အတွင်း ခွဲဝေရန် မလုံလောက်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စကားကြောင့် လင်းကျင်းထောင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမြောင်မြောင်ကမူ လက်မလျော့လိုသေးဘဲ "အစ်ကိုတို့ လိုချင်တာဘာရှိလဲ... ကျွန်မတို့ ပေးနိုင်တာဆိုရင် သေချာပေါက် ရအောင် ရှာပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အချိန်မဖြုန်းလိုတော့သဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လီချင်းဟွာက ရုတ်တရက် အကြံရသွားဟန်ဖြင့် လင်းယွမ်အား ဆွဲထားလိုက်ပြီး "ဆရာလင်းယွမ်... ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်ကလာတာလဲ" ဟု တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မေးကြည့်တော့ ကျိအန်မြို့၊ ဖူရုံတောင်ကြားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ စုနေတဲ့ နေရာကလာတာလို့ ပြောတယ်"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ အံ့သြသွားပြီး "ဒီနေရာက ကျိအန်မြို့ အပိုင်ထဲ ရောက်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီး "ဆရာလင်းယွမ်... ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဖွဲ့ထားသင့်တယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က လင်ကျန်းမြို့မှာ အင်အားနည်းသေးတယ်... အပြင်က သတင်းတွေကိုလည်း သိရတာ နည်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျိအန်မြို့က လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ ရေညာဘက်မှာ ရှိတယ်... ရှေ့လျှောက် ရေကြီးတာ မရပ်ဘဲ ရေမျက်နှာပြင် ဆက်တက်လာဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မြောက်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့ရနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အခု ကျိအန်မြို့ဘက်ကို ကြိုတင် လမ်းခင်းထားတာက အလကား ဖြစ်ရင်ဖြစ်သွားနိုင်ပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ကလည်း ဒီနေရာနဲ့ နီးနေတော့ နောက်ပိုင်း ကျိအန်မြို့က လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်... ဒီကိစ္စ မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းထောင် မောင်နှမဘက်သို့ လှည့်ကာ "ငါတို့ အခု အရေးတကြီး သွားစရာ ရှိသေးလို့ အချိန်မရဘူး... မင်းတို့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်ရင် နောက်တစ်ပတ်နေမှ ဒီနေရာကို ပြန်လာခဲ့" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... နောက်တစ်ပတ်နေရင် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းကျင်းထောင်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့မှ လူများက ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်လေ။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဝယ်လို့မရနိုင်တဲ့ အဖိုးတန် ရတနာမျိုး မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဝီ"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက လေဟာပြင်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ စွမ်းအင်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်ဟလာပြီး ရေများ အလုံးအရင်းဖြင့် ထိုတံခါးပေါက်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက "ဆရာလင်းယွမ်... ရှန်ယန်... မရုံရုံ... သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့လေးဦးသည် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျင်းထောင်နှင့် လင်းမြောင်မြောင်တို့၏ အံ့သြမှင်သက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့လေးဦးလုံး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေထဲရှိ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်ကြီးလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ... ဒါ ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အသေအချာပဲ"</p> <p> </p> <p>မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် အံ့သြနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဟို ဆရာလင်းယွမ် ဆိုသူကပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အပေါင်းအပါကလည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလူမျိုးတွေက ညီမတို့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု လင်းမြောင်မြောင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျင်းထောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါတို့ဆီမှာ သူတို့ လိမ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ... သူတို့ ငါတို့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ ဆိုတာကို အတိအကျ မပြောသွားတာပဲ ခက်တယ်... ဟူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမြောင်မြောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတွေးများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး "ညီမတို့ ဖူရုံတောင်ကြားကို အရင်ပြန်ကြမယ်... ဖူရုံတောင်ကြားမှာပဲ ရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းထားပြီး သူတို့ သဘောကျမယ့်ဟာ ပါမပါ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်တယ်... လာ... ငါတို့ အရင်ပြန်ကြမယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခေါက်ချိုးဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်တို့အဖွဲ့ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရေပြင်ကျယ်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့ရသဖြင့် လင်းယွမ်က "ချင်းဟွာ... မင်း ဒီနေရာက နှလုံးအမြူတေကို ရထားတာဆိုတော့ အရပ်မျက်နှာတွေကို ခွဲခြားနိုင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အရပ်မျက်နှာတွေကိုတော့ ခွဲခြားလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအထဲက သက်ရှိတွေကို အာရုံခံဖို့ကတော့ မရသေးဘူး... အဲ့ဒီအတွက် ဦးနှောက်အမြူတေ လိုအပ်တယ်... ဦးလေးကောကို ရှာဖို့က လူအင်အား လိုလိမ့်မယ်" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သဘောတူလိုက်ပြီး "ရှောင်မောင်းတောင်ကို အရင်ပြန်ကြတာပေါ့... ဝူယောင်ပန်း ပြန်ရောက်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တန်း ဖွင့်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက နောက်ထပ် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး လင်းယွမ်တို့ သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရှောင်မောင်းတောင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ် ရင်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် အမြန်နှုန်း အမျိုးအစား အစွမ်းထက်မဆို ပို၍ မြန်ဆန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဒီဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်က သိပ်အဆင်ပြေတာပဲ... နောက်ဆိုရင် ဘယ်သွားသွား လွယ်လွယ်လေး ဖွင့်သွားလို့ ရပြီပေါ့" လီရှန်ယန်က မနေနိုင်ဘဲ အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလုပ် ရမလဲ... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ နှလုံးအမြူတေကို ကျွန်တော် ရထားလို့ ဒီအထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တံခါးဖွင့်လို့ ရတာ"</p> <p> </p> <p>"ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်က ကျွန်တော်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေလို့ သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အကာအရံကို အလွယ်တကူ ဖွင့်လို့ရတာလေ"</p> <p> </p> <p>"အပြင်ကမ္ဘာရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အကာအရံက ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခိုင်မာတယ်... ဟင်းလင်းပြင် ဆုံမှတ်ကို ရှာမတွေ့သရွေ့... လက်ရှိ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အဆင့်နဲ့ဆို အပြင်မှာ တံခါးပေါက် ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဝင်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ခေါက်ချိုးတဲ့ အစွမ်းကရော ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟင်းလင်းပြင် ခေါက်ချိုးတာက လိုအပ်ချက် သိပ်မများပါဘူး... ဟင်းလင်းပြင်ကို အက်ကွဲကြောင်းလေး ဖြစ်အောင် ဖွင့်နိုင်ရုံနဲ့ လုံလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ရောက်နိုင်တဲ့ အကွာအဝေး အတွင်းမှာပဲ ရတာ... ပြီးတော့ ဆရာလင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော် ဖွင့်နိုင်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းက အရမ်းသေးပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားတာလေ"</p> <p> </p> <p>လီရှန်ယန်က "ဒါဆို ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာဆို မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီပေါ့" ဟု ဖြတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲ့ဒီလိုလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး... ခုနက ပြောသလိုပဲ ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အကာအရံက သိပ်မခိုင်မာဘူး... အင်အားကြီးတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်နဲ့ တွေ့ရင် အပြင်ကနေ အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ခွဲပြီး ဝင်လာလို့ ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူက လင်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ ပြောသော "အင်အားကြီးမားသည့် အစွမ်းပိုင်ရှင်" ဆိုသည်မှာ လင်းယွမ်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို ဆိုလိုကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်ကမူ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဒီ ဟင်းလင်းပြင် အကာအရံက မဆိုးပါဘူး... ငါဆိုရင်တောင် ဟင်းလင်းပြင် ဆုံမှတ်ကို ရှာတွေ့မှ အကာအရံကို ဖောက်ပြီး ထွက်နိုင်မှာ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ထိုအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး "ဆရာလင်းယွမ်က ဟင်းလင်းပြင် ဆုံမှတ်ကို ရှာတွေ့လို့ အကာအရံကို ဖောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတာကိုး"</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ရဲ့ အစွမ်းက ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလို့တောင် ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ထွင်းခံရနိုင်ပါက ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည် အလွန် ညံ့ဖျင်းလွန်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်း သတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိတယ်... ဒီရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်က အပြည့်အစုံ မဟုတ်ဘူး... အားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါ အခု ဝင်လာတာတောင် အပြင်က ဟင်းလင်းပြင် အကာအရံကို အကြီးအကျယ် မီးလောင်တိုက်သွင်းပြီး အားနည်းတဲ့ နေရာကနေ ဖောက်ဝင်လာခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် "ဒီရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်က နဂိုကတည်းက ပျက်စီးနေတာ... မူလပိုင်ရှင် မြွေကြီး မသေခင်ကတည်းက ဒဏ်ရာရထားလို့ ဖြစ်မယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... အခု ကျွန်တော်က နှလုံးအမြူတေကို ရထားပြီဆိုတော့ကာ... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတော့ ဒါတွေကို ပြန်ပြုပြင်လို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေရင်းဖြင့် ရှောင်မောင်းတောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းယန်၊ ကျိုးချင်းမင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံကြရာ နှစ်ဖက်စလုံး အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယောင်ပန်းမှာ ဤမျှ ဒုက္ခပေးတတ်ကြောင်းကို လီရှန်ယန်နှင့် လီချင်းဟွာတို့ ယခုမှ သိရှိသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှမင် သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တင်းယန်နှင့် ကျိုးချင်းမင်တို့မှာလည်း မျက်နှာညှိုးသွားကာ ယူကြုံးမရဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီချင်းဟွာက ဓားမြီး ပင်လယ်မြွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ နှလုံးအမြူတေကိုပါ ရယူနိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အားလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး အခြေအနေများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ကြပြီးနောက်၊ လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင်ကို ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ၊ တင်းယန်တို့ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး "ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းပေါ့လေ... ဒီရောဂါပိုး ကူးစက်တာက သူတို့ရဲ့ လက်ချက်ကိုး" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တင်းယန်ကလည်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး "အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ရန်မေတို့ကို စိုးရိမ်နေမှန်း လင်းယွမ် သိပါသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "လူတွေတော့ အဆင်ပြေပါတယ်... အဆောက်အအုံတွေ တော်တော်များများ ပျက်စီးသွားလို့ နည်းနည်း ဒုကများနေတယ်" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လူတွေ ဘာမှမဖြစ်ရင် တော်ပါသေးတယ်" လီရှန်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တင်းယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "စောစောကတည်းက သိရင် ငါတို့ ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်သွားပြီး "ဆရာလင်းယွမ်... ရှေ့ဆက် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် "ရှေ့ဆက်ပြီး... မင်းတို့အားလုံး အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားရမယ်... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ကို ရောက်မှ ထိုက်ယန်တောင်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းနဲ့ ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကြားမှာ သေချာပေါက် စာရင်းရှင်းရမယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းများ တည်ငြိမ်သွားပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဲ့ဒါတွေကို သတ်နိုင်ရင် သွေးအဆီအနှစ်တွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မလုပ်နဲ့... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်က မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့... ငါတို့က အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ရေရှည် အသုံးဝင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>အားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး မွေးမြူဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့အတွက် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သွေးအဆီအနှစ်တွေ အမြဲတမ်း ရနေတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အားလုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ မတွေးမိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီချင်းဟွာပင်လျှင် ဓားမြီး ပင်လယ်မြွေနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သေချာပေါက် သိရှိနားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူပင်လျှင် ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ ဤကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာများကို မွေးမြူရန် မဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤစကားကို ဆရာလင်းယွမ်က ပြောလိုက်သောအခါတွင်မူ အလွန်ပင် သဘာဝကျပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save