Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;"> စိတ်မလုံမခြုံ ဖြစ်နေသည့် ရန်မေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းယန်က လင်းယွမ်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး အစားအသောက်များကို ဆက်လက် စားသုံးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် ညစာစားပြီးကြသောအခါ ဆုန့်ဝမ်နှင့် တုံယန်တို့က ပန်းကန်ဆေးခြင်းနှင့် စားပွဲသုတ်ခြင်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် ရန်မေက ဟင်းချက်အကောင်းဆုံး ဖြစ်သဖြင့် ဟင်းချက်ရန် တာဝန်ယူထားပြီး ဆုန့်ဝမ်နှင့် တုံယန်တို့ အိမ်တွင်ရှိနေပါက အခြားအိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံး ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ရှားပါးလှသော အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက ထိုက်ယန်တောင်တွင် အရေးပါသော ရာထူးများကို တာဝန်ယူထားရသဖြင့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလွန် အလုပ်များကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ဈေးဝယ်စင်တာ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူထားပြီး ဆုန့်ဝမ်က စိုက်ပျိုးရေးဌာနကို တာဝန်ယူထားကာ တုံယန်က လင်းယွင်တောင်စောင်းရှိ ပိုးစာပင်တောထဲမှ ကျောက်နက်ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မ အပါအဝင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကို ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူရသည့် တာဝန်ကို ယူထားရသည်။</p> <p> </p> <p>တင်းယန် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင်လည်း ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ပြန်လည် လွှဲပြောင်းရယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အားလုံး စုစည်းကာ စကားစမြည်ပြောဆိုရသည့် အချိန်မှာ အတော်လေး နည်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ဝမ်... အခု နင့်ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးမှတ်က ဘယ်လောက်အထိ တက်သွားပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>"အမှတ် ၅၀ ပြည့်သွားပြီ အစ်ကိုလင်း... ဒီနေ့ပဲ အမတင်းယန်ကို အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြနေတာ"</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလာသည်။ "ကျွန်မလည်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အမြန်ဆုံး ပေါင်းစည်းချင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် သစ်ဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ မတွေ့သေးလို့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလေသည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ သစ်ဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ ရှိတယ်... အဲ့ဒါက သန္ဓေပြောင်း ဝါးနွယ် တစ်မျိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတုန်းက အဲ့ဒီက ဝါးပင်ပေါက်လေးတွေ နည်းနည်း ယူလာခဲ့တယ်... အခု သုတေသနဌာနကို ပို့ထားပြီးပြီ... ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိဘူးဆိုရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်နေရင် သစ်ဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို ထုတ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား"</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ ကိစ္စအတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လင်းယွမ်သည် ဝမ်လင်းအာထံမှ လဲလှယ်ရရှိခဲ့သော မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့များထဲတွင် စိတ်စွမ်းအင်၊ ရေဓာတ်နှင့် မြေဓာတ် စသည့် အမျိုးအစား သုံးမျိုးသာ ပါဝင်ပြီး သစ်ဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်က သူမကို အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့ပြီး အခုဆိုလျှင် တင်းယန်ပင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစည်းနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ တကယ်ကို စိတ်လောနေခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ သတင်းကောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။ "စိတ်ချပါ... နင်တို့အားလုံးအတွက် ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>"သစ်ဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့တင် မကဘူး... ယန်ယန်အတွက် စိတ်စွမ်းအင် အမျိုးအစား မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကိုလည်း သေချာ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>"ယန်ယန်... အခု နင့်ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးမှတ်က ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>တုံယန်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "၄၉ မှတ်ပါ... နည်းနည်းလေး လိုသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ပြော၏။ "လောစရာမလိုပါဘူး... နင့်ရဲ့ တိုးတက်နှုန်းက အတော်လေး မြန်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများ၏ သွေးသားကို မစားသုံးရဘဲနှင့်ပင် သူမတို့အားလုံး ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခြင်းမှာ တကယ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်စွမ်းအင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို နင့်အတွက် အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား... အမှတ် ၅၀ ပြည့်သွားတာနဲ့ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အချိန်မရွေး ပေါင်းစည်းလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>တုံယန်က အလွန် အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလာသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလင်း"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလေသည်။ "ကိုယ့်လူတွေချည်းပဲ... ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ အမမေ... အမကရော... အခု အဓိက အရည်အသွေးမှတ် ဘယ်လောက် ရောက်နေပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက သက်ပြင်းချကာ ဖြေလာ၏။ "၄၃ မှတ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူမတွင် အမှတ် ၃၀ ကျော်သာ ရှိခဲ့ပြီး ယခုနောက်ပိုင်း ကာလများတွင် အတော်လေး ကြိုးစား ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလောက်တော့ မမြန်ဆန်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "မလောနဲ့... ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမကတော့ သိပ်မလောပါဘူး... မောင်လေးလည်း သိတဲ့အတိုင်း အမက သတ်တာဖြတ်တာတွေ သိပ်ကျွမ်းကျင်တာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အစွမ်းနိုးထလာတုန်းက ရေခဲနတ်ဘုရားမရဲ့ စရိုက်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်း သူမက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစရိုက်က အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်ပေါ်မလာတော့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်သော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြန်ပြောသည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး... အဲ့ဒီတုန်းက အခြေအနေက အမ အစွမ်းနိုးထလာချိန်မှာ အရောအနှော မျိုးရိုးဗီဇတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရလို့ အဲ့ဒီလို စရိုက် ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ကျွန်တော်တို့က သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေရဲ့ သွေးသားကို လုံးဝ မထိတွေ့ခဲ့သလို အရောအနှော မျိုးရိုးဗီဇတွေကိုလည်း မစားသုံးခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုက အနည်းဆုံး အခြေအနေအထိ လျော့ကျသွားလောက်ပါပြီ... ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်က တင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "တင်းယန်... မနက်ဖြန်ကျရင် လူဦးရေ စာရင်းကောက်ယူပြီး အခု ထိုက်ယန်တောင်က တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးမှတ် အချက်အလက်တွေကို စုစည်းပေးပါ"</p> <p> </p> <p>"စာရင်းတစ်ခု ပြုစုပေး... ငါ သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ နှုန်းကို မြှင့်တင်ဖို့ လိုနေပြီ"</p> <p> </p> <p>တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိပြီ"</p> <p> </p> <p>မိသားစုများ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားပြောနေကြစဉ်အတွင်း တုံကျဲက သူ၏အစ်မဖြစ်သူ တုံယန်ကို လာရောက် ကြည့်ရှုသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ တုံကျဲသည် သုတေသနဌာနတွင် ရှိနေပြီး သုတေသန အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ သုတေသနများကို ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လျှပ်စစ်ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် အစွမ်းမှာ သုတေသနဌာန၏ အလုပ်များအတွက် အလွန် အရေးပါလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူက သေးငယ်သော လျှပ်စစ်ပစ္စည်း အများအပြားကို ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သုတေသနဌာန၏ လုပ်အားခ ကုန်ကျစရိတ်ကို အများကြီး လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လင်းယွမ်က ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လျှပ်စီးဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါထံမှ သွေးအဆီအနှစ်အချို့ကို သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ထိုက်ယန်တောင် တစ်တောင်လုံးတွင် တုံကျဲမှလွဲ၍ အခြားသော လျှပ်စီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တုံကျဲ၏ လျှပ်စီးအစွမ်း အသုံးပြုပုံမှာ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မဟုတ်ဘဲ သိပ္ပံသုတေသနဘက်သို့ ပို၍ အလေးသာနေသည်က သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တခြား လျှပ်စီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်မှ မရှိတာ... နောက်မှ လျှပ်စီးဓာတ် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို ထုတ်ယူပြီး တုံကျဲကို အဆင့်တက်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း တခြား အမျိုးအစားစုံတဲ့ အစွမ်းတွေကို စုဆောင်းနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့တွေ ပိုပြီး ပေါင်းစည်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်"</p> <p> </p> <p>မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့များ ပိုများလေလေ သူ၏ အသွင်တစ်ရာ မျောက်ဝံမိစ္ဆာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့က ပိုမို အစွမ်းထက်သော အာနိသင်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်လေလေ ဖြစ်မည်။</p> <p> </p> <p>မျိုးရိုးဗီဇ အသွင်တစ်ရာ ပင်ကိုယ်အစွမ်းက သူ့အား မည်သည့် ဓာတ်အမျိုးအစား မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကိုမဆို ပေါင်းစည်းခွင့်ပေးထားပြီး ထိုမျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့များမှာ အချက်အလက်သိုလှောင်ရုံ တစ်ခုနှင့် တူညီလှသည်။</p> <p> </p> <p>အသွင်တစ်ရာ မျောက်ဝံမိစ္ဆာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့က အချက်အလက်များကို ခေါ်ယူအသုံးပြုပေးသည့် စနစ်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အချက်အလက်သိုလှောင်ရုံက ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ အသွင်တစ်ရာ မျောက်ဝံမိစ္ဆာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုများက ပိုများပြားလာလေလေ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်း မရှိသော်လည်း ဤသို့ တိုးတက်လာခြင်းက သူ၏ စွမ်းရည် နယ်ပယ်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြန့်လာစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းယွမ်က ရန်မေကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်မေ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာကာ အသားအရေများက ပူနွေးလာပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း သာယာနာပျော်ဖွယ် ညည်းညူသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း အလုပ်များနေလို့ အမကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီဝင်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလာသည်။ "မောင်လေးက အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီး လုပ်ရမယ့်သူလေ... အခု ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေအကုန်လုံး မောင်လေးကိုပဲ အားကိုးပြီး ရှင်သန်နေရတာ... မောင်လေး ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာ တခြားသူတွေ မသိပေမယ့် အမ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေအတွက် တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူရတာ ဖိအားတွေ အရမ်းများမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရေပြင်လေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရန်မေကို ကြည့်ရင်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိကာ မေးလိုက်သည်။ "အမရော... ဈေးဝယ်စင်တာကိစ္စတွေ အလုပ်များလား"</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်... အမက အဓိက လမ်းကြောင်းကို ထိန်းကျောင်းပေးရုံပဲလေ... အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ဟယ်ဇီနဲ့ ယွီခူးဆီ လွှဲထားလိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဇီနှင့် ယွီခူးတို့က ရန်မေ၏ လက်ထောက်များဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကပင် အစွမ်းများ နိုးထလာခဲ့ကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဇီ နိုးထလာသည့် အစွမ်းမှာ မှတ်ဉာဏ်နန်းတော် ဖြစ်ပြီး အလွန် ထက်မြက်သော မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည် ရှိကာ ရှုပ်ထွေးနေသော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ယွီခူး၏ အစွမ်းမှာမူ စူပါကိုယ်ကာယ ဖြစ်ပြီး ထိုအစွမ်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်ကာ သူမကို အဆုံးအစမရှိသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်မေနှင့် ဟယ်ဇီတို့က သူမအား မွေးရာပါ ကျွဲနွား ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၊ အချိန်ပို အလုပ်လုပ်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားမလေးဟု အမြဲလိုလို နောက်ပြောင်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော သူနှစ်ယောက်က ရန်မေကို ကူညီပေးနေသဖြင့် ရန်မေတွင် အလုပ်များစွာ မရှိတော့ဘဲ ဤအချိန်အတောအတွင်း ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကာ အဓိက အရည်အသွေးကို အမှတ် ၄၃ အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းယွမ်နှင့် ဈေးဝယ်စင်တာအကြောင်း ပြောဆိုနေရင်းမှ ဖခင်ဖြစ်သူ ရန်ရုံဝေ၏ ကိစ္စကို စကားစလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အမအဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဤယောက္ခမကြီးနှင့် သူ သိပ်အဆက်အဆံ မရှိခဲ့သဖြင့် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရန်မေက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာ၏။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဟယ်ဇီက အမကို ပြောပြတယ်... အဖေက ထမင်းစားဆောင်က အဒေါ်ဟွမ်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးနေတယ်တဲ့... နှစ်ယောက်သား ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ကြည့်ရတာ ရိုးရိုးဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ဘူးတဲ့"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ရန်မေ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ အသက်ကြီးမှ ဝက်သတ်ပေါက်တော့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမအမေ ဆုံးသွားတာတောင် သိပ်မကြာသေးဘူး... သူက... ဟူး... အမ ဒီလိုတွေးတာ မမှန်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အမ စိတ်ထဲ နည်းနည်း ခံရခက်နေလို့ပါ... အရင်တုန်းက အမေ့အတွက် သူ အသက်ကိုတောင် ပဓာနမထားဘဲ လက်တစ်ဖက် အပြတ်ခံခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>"အခုကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး..."</p> <p> </p> <p>ရန်မေက သူမ၏ ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမအဖေက အမရဲ့အမေကို မျက်နှာပျက်စေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... အရင်တုန်းက အဖေက အမေ့အတွက် လီခွေရုံတို့ကို သူ့အစွမ်းအစရှိသမျှ အကုန်ထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ... သူ အမေ့ကို မျက်နှာမပျက်စေခဲ့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက သူ ဒီဝမ်းနည်းမှုတွေထဲကနေ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး ရုန်းထွက်လာနိုင်မယ်လို့ အမ မထင်ထားခဲ့မိလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ရုန်းထွက်လာတာ မကောင်းဘူးလား... အမက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေထဲမှာပဲ နေစေချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"အမ ဆိုလိုတာ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အမ... ဟင်း... အမ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပြီး ခံရခက်နေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ခေါင်းမော့ကာ လင်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "မောင်လေး ပြောပါဦး... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ အမ သေသွားရင် မောင်လေးလည်း အမကို မြန်မြန်ကြီး မေ့ပစ်လိုက်မှာလား... ပြီးရင် နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး အချစ်သစ် စမှာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို ဖွဖွလေး ညှစ်လိုက်ရာ ရန်မေက ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့... ကျွန်တော်ရှိနေသမျှ အမ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်မေ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းလာပြီး သူမက ပြောလိုက်၏။ "အမက ဖြစ်ခဲ့ရင်လို့ ပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်ခဲ့ရင် ဆိုတာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... အမ ကလေးလေး တစ်ယောက်လောက် လိုချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်သား မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားပြီး စိတ်ချင်းပါ ဆက်သွယ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ချက်ချင်းပင် ရန်မေ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို နားလည်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအမျိုးသမီးက အစပိုင်းတုန်းကတော့ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံလုံလောက်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ ဒေသခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘာတစ်ခုမှ လိုလေသေးမရှိအောင် နေခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း လီကျစ်ချန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးမှသာ သူမ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကာလများ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေရပြီး လီကျစ်ချန်က အပြင်ထွက်ကာ အပျော်အပါး လိုက်စားနေခြင်းက သူမကို အန္တရာယ်တစ်ခုလို ခံစားရစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်း ရေလွှမ်းမိုးဘေးကြီး ကျရောက်လာသောအခါ ရန်မေမှာ လီကျစ်ချန်၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်းတို့ကို ခံခဲ့ရပြီး ရိက္ခာလဲလှယ်ရန်အတွက် အသုံးချခံ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်နှလုံး နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အမြဲတမ်း လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးမှသာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှု ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူမ တကယ်တမ်း မပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်ရခြင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူမ၏ အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမည်ဆိုပါက သက်ကြီးကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူမက လင်းယွမ်နှင့် ရလဒ်တစ်ခု ရရှိချင်ပြီး ကလေးဆိုသည်မှာ အကောင်းဆုံးသော ရလဒ် ဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အသက်ကြီးလာပြီး အိုမင်းရင့်ရော်လာသည့်အခါ လင်းယွမ်ကို မဖျော်ဖြေနိုင်တော့ဘူးဆိုလျှင်တောင် သူမဘေးတွင် ကလေးလေး ကျန်နေဦးမှာဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူမက လင်းယွမ်၏ ကလေးအမေ ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ဤသို့မှသာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးက အလုံးစုံ ငြိမ်းချမ်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အစပိုင်း အကြောင်းရင်းများကို မစဉ်းစားမိခဲ့သော်လည်း ရေပြင်လေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရန်မေကိုတော့ သူ အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမိပါသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တင်းယန်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့ကို ဆက်တိုက် လက်ခံခဲ့ခြင်းက ရန်မေကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သိရှိလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွမ်က သူမကို ဖွဖွလေး ဖက်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရန်မေက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလေး ဝင်းလက်သွားကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အခန်းထဲ၌ နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားများ လွှမ်းမိုးသွားကာ အလွန် ကြည့်ကောင်းလှပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မိုးလင်းသွားသောအခါ လင်းယွမ်က နံနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် ရေပေါ်တံတား ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ရေပေါ်တံတား ဆိပ်ကမ်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် ရေပေါ်တံတား တစ်ခုလုံးက ပိုမို ကျယ်ဝန်းကြီးမားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရေပေါ်တံတား၏ နေရာကိုလည်း တောင်ပေါ်သို့ ပေ ၁၀၀ ခန့် အမြင့်အထိ ရွှေ့ပြောင်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p>မာကောချိုင်က လင်းယွမ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "ရေမျက်နှာပြင်က အတော်လေး ပြန်တက်လာပြန်ပြီ... အခု ရေပေါ်တံတားရဲ့ ဒေါက်တိုင်တောင် အပေါ်ကို ၁၀၅ ပေလောက် ရွှေ့လိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"လင်းယွမ်... မိုးက ဒီအတိုင်း ဆက်ရွာနေဦးမယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်ဦးမလဲ မသိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆောင်းရာသီ ရောက်တော့မှာ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဆောင်းရာသီ ရောက်ရင် မိုးကြီး ရပ်သွားမလားဆိုတာ မသိသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြောလိုက်၏။ "ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သိသိသာသာ ပိုပြီး အေးလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... စိုက်ပျိုးရေးဌာနက ပြန်ပြောတဲ့ အစီရင်ခံစာတွေအရ သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတွေကို ဝယ်တဲ့လူတွေ ပိုပိုများလာတယ်တဲ့"</p> <p> </p> <p>"မနက် အိပ်ရာထတဲ့အချိန် အပြင်ဘက်မှာ ရေခဲ နည်းနည်း စခဲနေတာကို ငါလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေဖို့ကတော့ ဒီလောက် အအေးဓာတ်လေးနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး" မာကောချိုင်က ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... တကယ်လို့ ရာသီဥတုက တကယ် အေးလာပြီဆိုရင် အနွေးဓာတ် ရရှိရေးက ပြဿနာကြီး တစ်ရပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>မာကောချိုင်က ဝင်ပြော၏။ "အခု ငါတို့ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနက ဆောက်နေတဲ့ အိမ်တွေမှာ သီးသန့် အနွေးဓာတ်ပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ချန်ထားခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် မီးဓာတ် စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး အနွေးဓာတ် ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား စဉ်းစားတာ အတော်လေး ပြည့်စုံတယ်... သုတေသနဌာနက အနွေးဓာတ်ပေးတဲ့ သင်္ကေတ အစီအရင်ကိုလည်း သုတေသန လုပ်နေကြပြီ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြစဉ် ဝမ်လင်းအာက လူအချို့ကို ခေါ်လာကာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာ၏ မျက်နှာထားက အလွန် တည်တင်းနေသဖြင့် လင်းယွမ် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save