Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဝမ်လင်းအာ ထွက်ခွာသွားခြင်းနှင့် ဆောင်းဝင်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုလင်း"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက လင်းယွမ်ကို နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် ဘေးနားရှိ မာကောချိုင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မာကောချိုင်က ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ "မင်းတို့ပဲ စကားပြောကြပါ... ငါ့ဘက်က ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်နည်းနည်း ကျန်သေးလို့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြရာ မာကောချိုင်က ထိုနေရာမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လင်းအာ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုရင်း "ညီမဆီပဲ သွားရအောင်... ဒီမှာက လူများတော့ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေဘူး" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်တစ်ချက် ပင့်သွားပြီး သူမအနေဖြင့် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ပြောဆိုလိုကြောင်း ရိပ်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ "သွားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် လင်းယွီကျွန်းပေါ်သို့ အတူတကွ တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဝမ်လင်းအာက အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်ခွင့် အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ကြားဖြတ် နားထောင်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် လင်းယွမ်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်စွမ်းအင်များကို ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်သို့ ဖြန့်ကြက်၍ အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ သူက "ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ "အစ်ကိုလင်း ဒါလေးကို ဖတ်ကြည့်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစာရွက်ပိုင်းလေးကို လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကြည့်ရာ စာရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးရေ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"လင်ကျန်းမြစ် အောက်ပိုင်းမှာ ရေပေါ်ကျွန်း ပေါ်လာပြီ... မြန်မြန်လာခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>စာရွက်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာမှာ တိုတောင်းလှသော်လည်း သတင်းအချက်အလက်ကမူ အတော်လေး တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဖော်ပြမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေပေါ်ကျွန်း... ဒီစာရွက်က ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက မျက်နှာထား တည်တည်ဖြင့် "ဒါက ညီမရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပို့လိုက်တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပို့လိုက်တာ" လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ပင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှာ ရေလွှမ်းမိုးဘေးကြီး မတိုင်ခင်က အချိန်မျိုး မဟုတ်တော့ချေ။ ယခုလို နေရာအနှံ့ ရေတွေ လွှမ်းမိုးနေချိန်တွင် မည်သို့ စာပို့နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက လင်းယွမ် ဘာတွေးနေသည်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သဖြင့် ချက်ချင်း ရှင်းပြလေသည်။ "ညီမ အရင်တုန်းက ကွမ်ဖူမှာ သူနဲ့ သိကျွမ်းခဲ့တာ... လမ်းခွဲကြတော့ ညီမက သူ့ဆီမှာ မိုးကြိုးငှက်တစ်ကောင် ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်... အဲဒီ မိုးကြိုးငှက်ပေါ်မှာ ညီမရဲ့ သားရဲထိန်းချုပ်အစွမ်း ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အရေးကြီးကိစ္စမျိုး မဟုတ်ရင် မိုးကြိုးငှက်ကို အလွယ်တကူ မသုံးဖို့ ညီမ သူ့ကို သေချာ မှာထားခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ လင်းယွမ်လည်း သဘောပေါက် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးငှက်ဆိုသည်မှာ ဝမ်လင်းအာ၏ သားရဲထိန်းချုပ်အစွမ်းဖြင့် သိမ်းသွင်းထားသည့် ပျံသန်းနိုင်သော သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ထိုသူငယ်ချင်း အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ချိန်တွင် လာရောက် ကယ်ဆယ်နိုင်ရန် အကြောင်းကြားနိုင်စေဖို့ ချန်ရစ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က "မင်းရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက ယုံကြည်ရရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ "သေချာပေါက် ယုံရပါတယ်... သူက ညီမလေးကလွဲရင် ညီမ အယုံကြည်ရဆုံး လူတစ်ယောက်ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ကမူ သူမနှင့် ထိုသူငယ်ချင်းကြားတွင် မည်သို့သော ရင်းနှီးမှုမျိုး ရှိသည်ကို မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက ဤမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုနိုင်သည်ကို ထောက်ရှုပါက ထိုသူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ အတော်လေး နက်ရှိုင်းလှမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းမှာ ဘယ်လို အကြံအစည်မျိုး ရှိနေလဲ" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမ သွားပြီး စမ်းကြည့်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားက အလေးအနက် ဖြစ်နေပြီး "ညီမရဲ့ လင်းယွီကျွန်းက ကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့လည်း လိပ်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မှီခိုနေရတာပဲလေ... သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ လိပ်ကြီးကလည်း အရမ်း လေးလံတဲ့ အရာတွေကို မသယ်ဆောင်နိုင်ဘူး... ဒါက လင်းယွီကျွန်းရဲ့ တိုးတက်မှုကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက ထိုက်ယန်တောင်ကို လာတိုက်တဲ့ ကိစ္စကို ကြုံပြီးတဲ့နောက် ညီမ သဘောပေါက်သွားတယ်... တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်နေရုံနဲ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ကိုယ့်ရဲ့ အင်အားစုကို တိုးချဲ့တည်ဆောက်မှပဲ ဖြစ်မှာ"</p> <p> </p> <p>"ဒီမိုးကြီး မရပ်မချင်း ရေလွှမ်းမိုးမှုကလည်း ဆက်လက် မြင့်တက်နေဦးမှာပဲ... ရေပေါ်ကျွန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှသာ တကယ်တမ်း ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင်... ရာသီဥတုကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာနေပြီ... တကယ်လို့ ရေပြင်သာ အေးခဲသွားခဲ့ရင် လင်းယွီကျွန်းရဲ့ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနိုင်တဲ့ အားသာချက်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ညီမ စိုးရိမ်မိတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် လင်းယွီကျွန်းနဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကြားက ရန်ငြိုးတွေအရဆိုရင်... ကျွန်မတို့သာ မရွေ့လျားနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အသေအချာကို ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာပြီး ရေပြင်များ အေးခဲသွားပါက လိပ်ကြီး၏ ရေအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းရှိသည့် အားသာချက်မှာလည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထိုအချိန်တွင် လိပ်ကြီးက ရေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် မျောပါနေမည်ဆိုပါက ရေခဲထဲပိတ်လှောင်ခံရရန် အလွန် လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လိပ်ကြီးက ဆောင်းခိုရန် ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားပါက ကျွန်းပေါ်ရှိ လူများအနေဖြင့် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ လိပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ရှူရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းကိုသာ ရေပေါ်ဖော်ကာ အသက်ရှူနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖော်ပြရန် မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည့် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ဤလိပ်ကြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးနောက်တွင် ဆောင်းခိုရန် လိုအပ်မည်လား ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆောင်းခိုရန် လိုအပ်ပါက ရေအောက်တွင် ဆောင်းခိုမည်လား သို့မဟုတ် ရေပေါ်တွင် ဆောင်းခိုမည်လား။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်တွင်သာဆိုလျှင် ၎င်းသည် အသင့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဝမ်လင်းအာအနေဖြင့်လည်း ယခုအချိန်၌ သူမ၏ လင်းယွီကျွန်းအတွက် အခြေချစခန်းတစ်ခုအဖြစ် ရေပေါ်ကျွန်းတစ်ခုကို အလွန်အမင်း အရေးတကြီး လိုအပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် "မလောပါနဲ့ဦး... မင်းရဲ့ လိပ်ကြီးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ အကြံအစည်လေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက ဆောင်းခိုဖို့ လိုအပ်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ "ညီမ သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ... သူက ဆောင်းခိုဖို့ လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ ဆောင်းခိုနေချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ခံရမှာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရေနက်ပိုင်းကို သွားပြီး ဆောင်းခိုဖို့ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူက အောက်ဆီဂျင် မပြတ်လပ်နိုင်ဘူးလား" ဟု မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆောင်းခိုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အောက်ဆီဂျင် သုံးစွဲမှုက အလွန် နည်းသွားတယ်... သူ့ရဲ့ လိပ်ခွံအတွင်းမှာ အောက်ဆီဂျင် အမြောက်အမြားကို ကြိုတင် သိုလှောင်ထားနိုင်လို့ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တကယ်တမ်း လင်းယွီကျွန်းက လူတွေ ဆောင်းရာသီမှာ ထိုက်ယန်တောင်ပေါ် လာပြီး ဆောင်းခိုလို့ ရတာပဲလေ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလင်း... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ရေရှည်အတွက် ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်သေးဘူး... ရေပြင်က ဆက်တိုက် မြင့်တက်နေမယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ကရော ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အခုဆိုရင် အင်အားစု အသီးသီးက ဒီအကြောင်းတရားကို နားလည်နေကြပြီ... အားလုံးက ရေပြင် မြင့်တက်လာမယ့် အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ရေပေါ်ကျွန်းကို အသေအလဲ လိုက်ရှာနေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြခဲ့သည်။ ရေပေါ်ကျွန်းသည်သာ ဤရေလွှမ်းမိုးနေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်မည့် နေရာဖြစ်ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒီရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ငါတို့ သေချာ မသိရသေးဘူး... ပြီးတော့ ရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ ပစ်မှတ်က သိပ်ထင်ရှားတော့ တစ်ခါပေါ်လာတာနဲ့ အင်အားစု တော်တော်များများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းနဲ့ ကွမ်ဖူက စစ်တပ်တွေပါ ဝင်ပါလာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့က မြန်မြန်လုပ်နိုင်လေ ကောင်းလေပဲ... စောစော သွားပြီး နှလုံးအမြူတေနဲ့ ဦးနှောက်အမြူတေကို ရှာဖွေ သန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အားလုံး အတည်ဖြစ်သွားပြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှုကို နားလည်သော်လည်း ထိုက်ယန်တောင်ဘက်တွင် ယခုမှ တိုက်ပွဲကြီး တစ်ပွဲကို ဖြတ်သန်းထားရကာစ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လင်းယွမ်သာ ထိုက်ယန်တောင်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားပါက ထိုက်ယန်တောင်သည် တိုက်ခိုက်မှုများကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သတင်းကလည်း တိကျမှု မရှိသေးပေ။ အကယ်၍ ဤအရာသည် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူများ၏ ကျားကို တောင်ပေါ်မှ မြှူဆွယ်ခေါ်ထုတ်မည့် အကြံအစည် ဖြစ်နေမည် ဆိုလျှင်ရော။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သွားမည်ဆိုလျှင်ပင် သေချာစွာ စုံစမ်းပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မိမိ၏ အကြံအစည်များကို ဝမ်လင်းအာအား တစ်ခေါက် ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် "ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု အစ်ကိုလင်းက ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြန်ရောက်နေပြီပဲ... ဒီမှာ အစ်ကို ရှိနေသရွေ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက အလွယ်တကူ လာမတိုက်ရဲဘူးလို့ ညီမ ယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီတော့ ကျွန်မတို့ လင်းယွီကျွန်းက အရင် သွားပြီး ဒီသတင်း မှန်မမှန် သွားစစ်ဆေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"သတင်းက တိကျသေချာတယ်ဆိုရင် ညီမ လူလွှတ်ပြီး အစ်ကို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်... ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးကာ "ကောင်းသားပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း လမ်းခရီး ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်တိုင်က ထိုက်ယန်တောင်မှ ထွက်ခွာရန် အဆင်မပြေသော်လည်း သူတစ်ပါးကို မသွားရဟု တားဆီးပိတ်ပင်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ပြုံးလျက် လင်းယွမ်ကို နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားသည်။ လမ်းတွင် လင်းယွမ်က မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာဘက်၌ ရှိနေသေးသော ထူလုံနှင့် နို့ဖြူလေးတို့ထံ သတင်းစကားပါးပေးရန် သူမကို အကူအညီ တောင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၍ သူတို့ကို ပြန်လာခဲ့ရန် ပြောခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာက ခေါင်းညိတ် သဘောတူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ နေ့လယ်တွင် ထိုက်ယန်တောင် စီမံခန့်ခွဲရေး အဖွဲ့သည် လင်းယွီကျွန်းမှ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များနှင့် အတူတကွ နှုတ်ဆက် ထမင်းစားပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းယွီကျွန်း၏ လိပ်ကြီးမှာ ထိုက်ယန်တောင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ တရားဝင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွီကျွန်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုရင်း အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော လိပ်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှတစ်ဆင့် ဝမ်လင်းအာ၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေမှုကို လင်းယွမ် ခံစားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်းဆိုသည်မှာ လူတို့၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် အရာပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က ဘေးမှနေ၍ မနေနိုင်တော့ဘဲ "အစ်ကိုလင်း... အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ရေပေါ်ကျွန်း ဖြစ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ မသွားဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးကာ "သွားရမှာပေါ့... သေချာပေါက် သွားရမယ်... ဒါပေမဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို ငါ စိတ်မချသေးဘူး... မင်းတို့ အချိန်မီ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ထားကြမှ ငါလည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ရေပေါ်ကျွန်းကို သွားလုလို့ ရမှာလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အားနာ ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး "ကျွန်တော်တို့ အသုံးမကျလို့ အစ်ကိုလင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လက်ကို ခါယမ်းကာ "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်နှုန်းက အခုဆို တော်တော် မြန်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူတွေက လမ်းစဉ်မှားကို လိုက်နေကြလို့ပါ... သူတို့က လူ့အသက်တွေကို အရင်းအနှီး လုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဘာသာဝင်တွေကို မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ သန့်စင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးပြီး အဆင့်တက်ခိုင်းနေကြတာလေ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ဆီမှာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိတဲ့ လူအရေအတွက် များတာကိုပဲ သွားမကြည့်နဲ့... အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့အတွက် လူဘယ်နှစ်ယောက်တောင် အသက်ပေးခဲ့ရလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ သူတို့က ရေပေါ်ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ထားကြတာ... အစကတည်းက ရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ငါတို့ဘက်ထက် ပိုကောင်းနေတယ်လေ... ဒါ့အပြင် အဲဒီလူတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးတဲ့ ကျင့်ကြံနည်းတွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်တော့ သူတို့နဲ့ သွားယှဉ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က အဆင့်ဆင့် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကျင့်ကြံသွား... ငါတို့က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး အင်အား ကြီးမားလာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်မှာ များစွာ ဝမ်းသာကြည်နူးသွားခဲ့သည်။ လင်းယွမ်၏ စေတနာကို သူ ကောင်းစွာ ခံစားနားလည်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း ညိတ်ကာ "အစ်ကိုလင်း စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် သေချာပေါက် အစ်ကို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လင်းယွမ်၏ ရေခဲဓာတ် သွေးသလင်းကျောက် အမြောက်အမြား ထောက်ပံ့ပေးမှုအောက်တွင် ယခုအခါ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များက အံ့မခန်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ၏ အစွမ်းစွမ်းအင်များ တိုးပွားလာနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိနေရသည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ သူ၏ အဓိက အရည်အသွေးက ၂ မှတ် ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ညဘက် လူသူတိတ်ဆိတ်ချိန်တိုင်း ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ အစွမ်းပိုင်ရှင်များက သူ့ကို မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားခဲ့သည့် ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ခံရခက်သည့် ရှက်ရွံ့နာကြည်းမှုများကြောင့် သူ လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ၏ အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားရသော ဖိန်ဖိန်ကို အသုံးချကာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လာချိန်တွင် ခံစားရသည့် အကူအညီမဲ့မှုမျိုးက သူ့ကို အလွန် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိန်တုဥယျာဉ်တွင် ရှိစဉ်က ချစ်သူကောင်မလေးကို ကာကွယ်မပေးနိုင်သည့် အသုံးမကျသော ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုကဲ့သို့ အသုံးမကျသည့်သူ ပြန်မဖြစ်ချင်တော့။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက အချိန်တိုင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အိပ်ရေးမဝ၊ အနားမယူဘဲ ရူးသွပ်စွာ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ ရူးသွပ်မှုများကို မြင်တွေ့နေရပြီး လျှိုဖိန်ဖိန်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အကြိမ်ကြိမ် ဖျောင်းဖျပြောဆိုသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် ဤကိစ္စအတွက် လင်းယွမ်ထံ လာရောက်ကာ သူ့ကို နားချပေးရန် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ကျောက်ခိုင်၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားတွေ မပေးပါနဲ့... ထိုက်ယန်တောင်ဆိုတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရှိနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး... ဖိန်ဖိန်က ငါ့ကို လာပြောတယ်... မင်း ဒီတလော လေ့ကျင့်တာတွေက နည်းနည်း ရူးသွပ်လွန်းနေပြီတဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "ကျွန်တော်က တကယ့် အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပါ... အစ်ကိုလင်းက ကျွန်တော့်ကို အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ပေးထားရက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည် တိုးတက်နှုန်းက ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးနေသေးတာ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါပြကာ "မင်းက ဘယ်နေရာ နှေးနေလို့လဲ... အခု ထိုက်ယန်တောင်မှာဆိုရင် ငါကလွဲရင် မင်းက အဓိက အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပြီ... အဲဒါကို သိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒါက မလုံလောက်သေးဘူးလေ... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က မလုံလောက်သေးဘူး" ကျောက်ခိုင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က "မလောပါနဲ့... အနှေးနဲ့အမြန် မင်း သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ... အချိန်ပဲလိုတာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူတွေထဲမှာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ မနည်းဘူး ဆိုပေမယ့်... သူတို့အကုန်လုံးက အရောအနှော မျိုးရိုးဗီဇတွေ များတယ်... အခု သူတို့ မင်းနဲ့ ပြန်ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက မင်းထက် နည်းနည်း ပိုသာနေရင်တောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ "တကယ်လား အစ်ကိုလင်း" ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် "ငါက မင်းကို ဘာကိစ္စ လိမ်ပြောရမှာလဲ... မင်း မေ့နေပြီလား... အဲဒီတုန်းက မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် သုံးယောက်ကို တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အစစ်အမှန်ပဲ... ဘယ်လိုပဲပြောပြော သူတို့တွေက လမ်းစဉ်မှားကို လိုက်နေကြတာလေ"</p> <p> </p> <p>"သိပ်ပြီး အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့... နောက်ပိုင်း အချိန်တွေကျရင် ငါတို့ဆီက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကျရင် မင်းပခုံးပေါ်က တာဝန်တွေလည်း ဒီလောက်ကြီး လေးလံနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်ကလည်း သေချာပေါက် ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာမှာပါ... နောက်ဆိုရင် ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး အနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ "အစ်ကိုလင်း... ထိုက်ယန်တောင်မှာ အစ်ကို ရှိနေတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါပြကာ "မင်းတို့ ရှိနေတာကမှ တကယ် ကံကောင်းတာပါ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသား ဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်ကာ အဝေးမှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေပေါက်များ အဆုံးအစမဲ့ ရေပြင်ကျယ်ကြီးထံသို့ ကျဆင်းပြီး လှိုင်းဂယက်လေးများ ထနေသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာကြီး၏ လှိုင်းတံပိုးများ အဆုံးမသတ်နိုင်ဘဲ ကွေ့ကောက်ရှုပ်ထွေးမှုများ မပြတ်တမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့သည် ရေပြင်အထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျောက်ခိုင်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် နှမ်းစေ့ခန့်ရှိသော ရေခဲမှုန်လေးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး လက်ကို အလိုအလျောက် ဆန့်ထုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရေခဲမှုန်လေးမှာ အလွန် သေးငယ်ပြီး မိုးရေများထဲ ရောနှောနေသဖြင့် သေချာစွာ မမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ရေခဲဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် အကဲဖြတ် သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက နှင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လင်းယွမ်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်ကာ "အစ်ကိုလင်း... ဒါကို ကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်လည်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေပြီး မျက်နှာထားက အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အပူချိန်တွေ ကျလာပြီ... ဆောင်းဝင်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save