Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အနက်ရောင် ရေပေါ်ကျွန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရေပေါ်ကျွန်း သတင်းက တကယ်ဖြစ်လာတဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက အံ့ဩသွားပြီး "ဆရာလင်းယွမ်က သိထားတာလား" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ "လင်းယွီကျွန်းက ပြီးတဲ့တစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ထွက်သွားကြပြီ... လင်ကျောင်းမြစ်အောက်ပိုင်းကို အခြေအနေသွားကြည့်ဖို့လေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ကျွန်းပိုင်ရှင် လင်းဝမ်အာတို့ သဘောတူထားတာရှိတယ်... တကယ်လို့ ထူးခြားတာရှိရင် သူတို့သတင်းပို့လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့သူ့ဘက်က အခုထိ အကြောင်းပြန်မလာသေးဘူး... ဆိုတော့ ဒီရေပေါ်ကျွန်း သတင်းက သိပ်ပြီး တိကျသေချာချင်မှ သေချာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက မနေနိုင်ဘဲ "ဆရာလင်းယွမ်... ရေပေါ်ကျွန်းလို အရေးကြီးတဲ့ မြေနေရာအရင်းအမြစ်မျိုးဆိုတာ သာမန်လူတွေ တွေ့ရင်တောင် လွယ်လွယ်နဲ့ ထုတ်ပြောပြကြမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ" ဟု ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လေ၏။ ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ဝမ်လင်းအာတစ်ယောက် ရေပေါ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး လင်းယွမ်ကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားမည်ဟု သံသယဝင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ်ကတော့ ဝမ်လင်းအာကို အတော်အတန် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လင်းအာအနေဖြင့် သူမ၏ အခြေစိုက်စခန်းအတွက် ရေပေါ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမ၏ လင်းယွီကျွန်းပေါ်တွင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ မနည်းမနော ရှိသော်ငြား ထိပ်တန်းအဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များကတော့ သိပ်မများလှချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက သူ့ကိုပူးပေါင်းပြီး ရေပေါ်ကျွန်းကို အတူတကွ သိမ်းပိုက်ခြင်းကသာ အကျိုးအမြတ် အများဆုံးဖြစ်စေပြီး အန္တရာယ် အကင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာ ပြောစကားအရ ထိုရေပေါ်ကျွန်း သတင်းက အတော်လေး ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့အစည်း အတော်များများကလည်း ထိုနေရာသို့ အလုအယက် သွားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွီကျွန်း၏ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် လုယူနိုင်မည်ဟု မဆိုသာပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်လင်းအာသာ တကယ်ပါးနပ်မည်ဆိုလျှင် တမင်သက်သက် လျှို့ဝှက်ထားမည် မဟုတ်ဘဲ အင်အားကြီးသော အကူအညီဖြစ်သည့် သူ့ထံသို့ မဖြစ်မနေ ဆက်သွယ်လာမည်သာတည်း။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ ဘာကြောင့် သူ့ထံ ဆက်သွယ်မလာသေးသနည်း ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း သတင်းက မှားယွင်းနေ၍ ဖြစ်မည်ဟု လင်းယွမ် ခန့်မှန်းမိ၏။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဝမ်လင်းအာ ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၍ သတင်းမပို့နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် "အရင်တုန်းကတော့ ငါထိုက်ယန်တောင်ကနေ ထွက်သွားရင် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက အလစ်ဝင်တိုက်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု မင်းလည်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်သွားတဲ့အပြင်... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ နှလုံးအမြူတေကိုပါ သန့်စင်ပြီးပြီ" ဟု ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုလည်း ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခြေအနေ သွားစုံစမ်းဖို့ ငါ စိတ်ချလက်ချ သွားလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒီတော့... ရှေ့ဆက်မယ့် အချိန်တွေမှာ ထိုက်ယန်တောင်က အရင်စီစဉ်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ပါ... ရှင်းမြွေမိစ္ဆာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ့် အဖွဲ့တွေကို ဆက်ပြောင်းရွှေ့ကြပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ လင်ကျောင်းမြစ်အောက်ပိုင်း မြစ်ဝဘက်ကို အခုပဲ ခရီးထွက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း ကိစ္စ အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်လင်းအာထံမှ ယခုတိုင် သတင်းအစအနမျှ မရခြင်းက အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရ၍ ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွီကျွန်းမှ လူများသည် ထိုက်ယန်တောင်နှင့် မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို အပြီးတိုင် စည်းရုံးနိုင်မည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းဟွာက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သိပြီ... ထိုက်ယန်တောင်အတွက်တော့ စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်တို့တာဝန်သာ ထားလိုက်" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ် အသိအမှတ်ပြု၏။ ထို့နောက် တင်းယန်နှင့် ကျောက်ခိုင်တို့ကို သွားရှာပြီး သူ ခရီးထွက်မည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တင်းယန်က ချက်ချင်းပင် "ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလျက် "မရဘူး... ထိုက်ယန်တောင်မှာ အခု ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား လိုအပ်နေတယ်... လောလောဆယ် နင်ရယ်... ကျောက်ခိုင်ရယ်... ပြီးတော့ လီချင်းဟွာရယ်က ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားတွေပဲ... သွားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ဆုန့်ဝမ်... တုံယန်... ဒေါက်တာရန် နဲ့ ရှီဟိုင်ကျူးတို့ အဖွဲ့လည်း မကြာခင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို စတင် စုစည်းကြတော့မှာဆိုတော့ ပေါ့ဆလို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ထိုက်ယန်တောင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ နင်တို့တွေ လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရှင် တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က လက်ကာပြရင်း ပြုံးကာ "ငါ တစ်ယောက်တည်းက သွားချင်တဲ့အချိန်သွား ပြန်ချင်တဲ့အချိန် ပြန်လို့ရတာပဲ... နင်က ငါ့ကို စိတ်မချသေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းထဲမှာ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>တင်းယန်သည် နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကို ကိုက်ကာဖြင့် လက်မှိုင်ချသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှန်း သူမ သေချာပေါက် သိထားသော်လည်း သူနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ကာ စွန့်စားချင်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုက်ယန်တောင်၌ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ထိပ်တန်းအစွမ်းပိုင်ရှင်များ တကယ်လိုအပ်နေကြောင်းကိုလည်း သူမ နားလည်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် သူတို့ အနည်းငယ်သာ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသေးရာ သူတို့ပါ ထွက်သွားမည်ဆိုလျှင် အပြင်မှ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာရုံဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဒီရေပေါ်ကျွန်းက စောစောလည်း ပေါ်မလာ နောက်ကျမှလည်း ပေါ်မလာဘဲ ဒီအချိန်ကျမှ အချိန်ကိုက် လာပေါ်နေရတယ်လို့"</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ရလို့ ဆုန့်ဝမ်တို့ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း ရှင့်နောက် လိုက်လို့ရပြီလေ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ရယ်မောလျက် "သူတို့တွေ အဆင့်တက်သွားရင်တောင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင်နဲ့ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားအောင် အချိန်ယူရဦးမှာပဲ... အဲဒီတော့ နင်တို့က ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဆက်နေပြီး စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်" ဟု ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခိုင်ကမူ ဘာမှ ဝင်မပြောချေ။ သူလည်း ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကတည်းက သူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ချွင်းချက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးနောက် လင်းယွမ်သည် အမြန်လှေတစ်စီးကို စီးကာ လင်ကျောင်းမြစ်အောက်ပိုင်းဆီသို့ အရှိန်ကုန် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ကျောင်းမြစ်၏ မြစ်အောက်ပိုင်းသည် လင်ကျောင်း စက်မှုဇုန်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မြို့တွင်းကို ဖြတ်သန်းကာ စက်မှုဇုန်ကို ကျော်လွန်မှသာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြတ်လမ်းမှ သွားမည်ဆိုလျှင်တောင် အကွာအဝေးအားဖြင့် မိုင် ၆၀ ခန့် ရှိပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် အမြန်လှေ၏ အရှိန်က မနှေးလှပေ။ အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၂၀ ကျော်နှုန်း မောင်းနှင်မည်ဆိုပါက နှစ်နာရီကျော်ကျော်ဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်ကတော့ ဤသည်မှာ လမ်းတွင် အနှောင့်အယှက် မရှိပါမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမြန်လှေက မြို့တွင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး စက်မှုဇုန်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းယွမ်သည် ဤအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ရေပြင်ကို ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဒါက မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာနား မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က မြေပုံကိုဖွင့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသည်မှာလည်း အဆန်းမဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းဇီယန်ကို လာရှာစဉ်က ဤနေရာသို့ သူ ရောက်ဖူးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်သည် ဟွမ်ကွမ်းဇူ ရှိနေသော ခိုလှုံရေးစခန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထူလုံနှင့် နို့ဖြူလေးတို့က ယခုအချိန်အထိ ထိုက်ယန်တောင်သို့ ပြန်မလာကြသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်လင်းအာ ဤနေရာမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ ထိုနှစ်ယောက်ကို ထိုက်ယန်တောင်သို့ ပြန်လာရန် သတိပေးခိုင်းခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဝမ်လင်းအာ ထွက်သွားသည်မှာ တစ်ပတ်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်က ပြန်မရောက်လာသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်က လင်းယွမ်ကို တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားမိစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ ဟွမ်ကွမ်းဇူရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးထားပြီးသားပဲ... ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတဲ့အထိ သူ မမိုက်မဲလောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဟွမ်ကွမ်းဇူထံရှိ ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ တည်နေရာကို တစ်ချက် အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနားမှာ မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် အတန်ကြာ အာရုံခံကြည့်ရာ ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့မှာ အနီးအနားတွင် မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အမြန်လှေကို မောင်းနှင်ကာ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာရှိရာသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အမြန်လှေသည် မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာသို့ ဆိုက်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေး အဆောက်အအုံကြီး၏ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းယွမ်တစ်ယောက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေး အဆောက်အအုံကြီးမှာ ယခုအခါ ထက်ဝက်ကျော် ပြိုကျပျက်စီးနေပြီး အပိုင်းအစငယ်လေး တစ်ခုသာ ရေပေါ်တွင် ကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပြတ်တောက်သွားသော အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများက အနှံ့အပြား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>နံရံကြီးများမှာ ဧရာမအက်ကြောင်းကြီးများ အဖြစ် ကွဲအက်နေပြီး အတွင်းဘက်မှ သံမဏိချောင်းများကိုပင် မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပေါ်သို့ ခုန်ပျံကာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းလှမ်းရင်း ပြတ်တောက်နေသော အဆောက်အအုံ နံရံများအထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးကာ ရှုပ်ပွနေပြီး အတွင်း၌ သွေးကွက်များနှင့် လူသေအလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပဲ... ဒီလောက် ပျက်စီးသွားရအောင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကြောင့်များလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားပြီးနောက် လှေကားထစ်များဆီသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကာ အမြန် ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြိုကျပျက်စီးနေသဖြင့် မည်သည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ပျက်စီးစုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းများကိုသာ တွေ့ရှိရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် တစ်ပတ်ပတ်ကာ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ရင်းနှီးသောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကို မတွေ့ရသေးရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက အေးစက်နေသော ရေပြင်ကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းကာ စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ပင် ရေအောက်ကြမ်းပြင်တွင် ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် ရေအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ရာ ထိုပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများကြားတွင်လည်း အလောင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့က ကျောက်တုံးပိ၍ သေဆုံးသွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိကာ ရေမွန်း၍ သေဆုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လင်းယွမ်၏ အကြည့်က တစ်နေရာ၌ ရပ်တန့်သွားပြီး ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးဖိခံထားရသော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးမှာ ရေစိမ်ခံထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ထိုသူမကို လင်းယွမ် မှတ်မိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖိန်...။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဝေဝေ ဆိုသော ကောင်မလေး၏ မိခင်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဇီယန်နှင့် အိမ်နီးချင်း ဖြစ်သူ အမျိုးသမီးပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလောင်းကို ကွင်းရှောင်ကာ ဆက်လက် ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟွမ်ကွမ်းဇူနှင့် ထူလုံတို့ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ အလင်းဓာတ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုးက သူ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် နို့ဖြူလေးမှာ ထူလုံနှင့် အတူရှိနေပြီး ထူလုံ၏ တက်တူးဝိညာဉ်အစွမ်းသည် ရေ၊ ကုန်း၊ လေ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမျိုးစုံနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နိုင်သဖြင့် နို့ဖြူလေးကို ခေါ်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ပြဿနာ သိပ်မရှိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ် သိချင်နေသည်က ဤနေရာတွင် တကယ်တမ်း ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်သွားသနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>"ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကများ နောက်ပိုင်းမှ လာရှာပြီး ပြဿနာ ရှာသွားတာများလား"</p> <p> </p> <p>"ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မိုးကြိုးအမြောက်က စွမ်းအားမသေးဘူးဆိုတော့ မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာကို တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်သည် အတွေးများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ အမြန်လှေကို စီးလျက် ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ကို ဆက်လက် အာရုံခံနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကပ်ပါးမျိုးစေ့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ဟွမ်ကွမ်းဇူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"</p> <p> </p> <p>"ထူလုံနဲ့ နို့ဖြူလေးကရော သူနဲ့ အတူတူ ရှိနေမလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>အမြန်လှေသည် လှိုင်းတံပိုးများကို ခွဲထွက်လျက် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး လေထုထဲရှိ အေးစက်သော မိုးရေစက်များအကြား ရောနှောပါဝင်နေသည့် ဆီးနှင်းပေါက်များကိုပါ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ အပူချိန်မှာ မနေ့ကထက် ပို၍ ကျဆင်းနေကြောင်းကို လင်းယွမ် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဆောင်းရာသီမှာ ဘယ်လောက်တောင် လူတွေ အသေအပျောက် များဦးမလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လင်းယွမ်၏ အမြန်လှေမှာ အရှိန်လျော့ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး အဆုံးအစမထင် ကျယ်ပြောလှသော ရှေ့မှ ရေပြင်ကျယ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဘက်ဆိုရင် လင်ကျောင်းမြစ်အောက်ပိုင်း မြစ်ဝကို ရောက်တော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟွမ်ကွမ်းဇူရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ တည်နေရာက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် အံ့ဩသွားပြီး အတွေးတစ်ချက် ရိပ်ခနဲ ဝင်လာသည်။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူကရော ရေပေါ်ကျွန်းကို လာလုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာများလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ တည်နေရာကို အာရုံခံရင်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်ကျောင်းမြစ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ရေကြီးမှုကြောင့် မည်သည့်နေရာက မြစ်ကြောင်း၊ မည်သည့်နေရာက မြို့တော် ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနေရာရှိ ရေပြင်မှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တစ်ခုမျှ မရှိတော့ရာ လင်ကျောင်းမြစ်ကြောင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားလာရင်း မကြာမီမှာပင် လင်းယွမ် အာရုံခံထားသော ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ တည်နေရာနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာသောအခါ ရှေ့ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ အကြောင်းရင်း မယ်မယ်ရရမရှိဘဲ မှောင်မည်းလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးမှာ ထူထဲသော မိုးတိမ်မည်းကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အလား မှောင်မိုက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းရောင် အားလုံးကို စုပ်ယူသွားသည့် အနက်ရောင် တွင်းပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမှောင်ထုကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ လှေသင်္ဘော အမြောက်အမြား ဆိုက်ကပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့သည် ထိုလှေများအနက်မှ တစ်စီးပေါ်တွင် ရှိနေကြောင်း လင်းယွမ် အာရုံခံသိရှိရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအမှောင်ထုကြီးမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ရေပြင်ထက်တွင် အုပ်မိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အနက်ရောင် ပိတ်စကြီး လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ အကြည့်များက အနီးအနားရှိ သင်္ဘောများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး လင်းယွီကျွန်းကို လိုက်လံ ရှာဖွေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ပတ်ပတ်ကာ ကြည့်ရှုပြီးသော်လည်း လင်းယွီကျွန်းကို မတွေ့ရဘဲ အနီးအနားတွင် ကြီးငယ်မဟူ လှေသင်္ဘောများသာ ဆိုက်ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ အမြန်လှေမှာ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုရေပြင်အနီးသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းရှိ လှေငယ်တစ်စီးပေါ်မှ လေကိုခွဲထွက်လာသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု ပစ်ခတ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>စူးရှကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်သွားကာ ရေမြှားတစ်စင်း တဟုန်ထိုး ပစ်ခတ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလေ၏။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်"</p> <p> </p> <p>အားကောင်းလှသော စိတ်စွမ်းအင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ထိုရေမြှားအပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ရေမြှားမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေစက်ရေပေါက်များအဖြစ် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလှေငယ်ပေါ်မှ မုတ်ဆိတ်မွေးအရှည်ကြီးနှင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ထွက်ရပ်လာပြီး အေးစက်စက် ရယ်မောကာ "စိတ်စွမ်းအင်လား... ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းကလည်း မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ကောင်... မင်းက ဘယ်အဖွဲ့အစည်းကလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး ရှေ့ရှိ ကြီးငယ်မဟူ လှေသင်္ဘောများကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် "မင်း အပူပါလို့လား" ဟု တုံ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက ချက်ချင်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့ "ခွေးမသား... ဒီလောက်တောင် ရောင့်တက်ရဲရအောင်... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား... "</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံကာ "ဟေ့ကောင်... အခု မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေတာက ငါတို့ ပေါက်ဆန်းမြို့ရဲ့ အကြီးဆုံး ခိုလှုံရေးစခန်းက အဝေးပြေးသင်္ဘောရဲ့ သင်္ဘောမှူးပဲ... စကားပြောတာ ဆင်ခြင်စမ်း" ဟု ကြိမ်းမောင်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ယောက်ကလည်း "ဒီနေရာက မင်းတို့လို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဝင်ထွက်သွားလာခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားတယ်... အမြန်လစ်လိုက်တော့" ဟု ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>လူအနည်းငယ် စကားပြောနေသည့် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ကျွန်း ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးတဝိုက်ရှိ နာမည်ကြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့အစည်း အားလုံး ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်သော ကံထူးရှင်က ရေပေါ်ကျွန်း၏ နှလုံးအမြူတေကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက် ကျင့်ကြံသန့်စင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုလူများက ဤရေပေါ်ကျွန်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး တစ်သီးပုဂ္ဂလ ဝင်ထွက်သွားလာမှုများကို ကန့်သတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save