Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဝူမုန့်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဖူတပ်အတွင်း ကမောက်ကမဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက သူ့အတွက်တော့ အံ့သြစရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ကွမ်ဖူတစ်ခွင်တွင် ကြီးစိုးသောင်းကျန်းနေနိုင်ကတည်းက တပ်တွင် ဤပရမ်းပတာအခြေအနေများကို နှိမ်နင်းရန် အင်အားမရှိတော့ကြောင်း လင်းယွမ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို ကွမ်ဖူတွင် သောင်းကျန်းခွင့် ပြုထားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်ဆိုသည်မှာ အစောပိုင်းကာလများကတည်းက သေနတ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ရာ အရပ်သား မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းကိုပင် မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူး ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ တပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အတွင်းတွင် ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား လင်းယွမ်နှင့် ထိုက်ယန်တောင်မှ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများ အတူတကွ ခန့်မှန်းတွက်ချက်ထားသည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းယွမ် ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ တပ်အတွင်း၌ အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဝူမုန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလေသည်။ "ဒါဆို ရေဒီယိုကနေ ပေါက်ကွဲသင်္ကေတတို့... သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတို့ အကြောင်းကို အပြင်ကို ထုတ်ပြန်ပေးခဲ့တာက စစ်တပ်က ချိုးငှက်အုပ်စုပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။ "ချိုးငှက်အုပ်စု ခေါင်းဆောင်တွေက သာမန်ပြည်သူတွေ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတာကို ကြည့်မနေရက်ကြဘူး... ဒါကြောင့် တပ်ရဲ့ သိပ္ပံသုတေသန ရလဒ်တော်တော်များများကို ထုတ်ပြန်ပေးခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အစောပိုင်းကာလတွေတုန်းက ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးက ကွမ်ဖူနဲ့ အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တော်တော်များများကို တကယ် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"အထူးသဖြင့် ရေဒီယိုကနေ လွှင့်တဲ့ တချို့သတင်းတွေကြောင့် လူတော်တော်များများက ရေလွှမ်းမိုးတဲ့ ကပ်ဆိုးကြီး ကျရောက်လာပြီဆိုတာကို သိသွားကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးမှပဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ် ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြတာ"</p> <p> </p> <p>"ပြောရရင် ချိုးငှက်အုပ်စုရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ လူအများကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထုတ်ပြန်ပေးတဲ့ နည်းပညာတွေကို အသုံးချပြီး အင်အားတွေ အမြန်စုဆောင်းမယ်... အဖွဲ့အစည်းတွေ ဖွဲ့ပြီး အုပ်စုကြီး အုပ်စုငယ်လေးတွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်လို့ ချိုးငှက်အုပ်စုက လူတွေလည်း ထင်မှတ်ထားခဲ့ပုံ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက အစောပိုင်းကာလတွေမှာ စစ်တပ်ရဲ့ သုတေသနရလဒ်တွေကိုပဲ အသုံးပြုခဲ့ကြတာ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ အင်အားကြီးမားလာတဲ့အခါကျတော့ စစ်တပ်အတွင်းပိုင်းက လူတွေနဲ့ပါ အဆက်အသွယ် ရလာပြီး စစ်တပ်ရဲ့ သုတေသနရလဒ်တွေကို တိုက်ရိုက် ခိုးယူကြတော့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလုပ်ရပ်က သိမ်းငှက်အုပ်စုကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတွေ ဖြစ်လာခဲ့ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတိုက်ပွဲအပြီးမှာတော့ စစ်တပ်ရဲ့ ချိုးငှက်အုပ်စုနဲ့ သိမ်းငှက်အုပ်စုတို့ လုံးဝ ကွဲကွာသွားကြတော့တယ်"</p> <p> </p> <p>"သိမ်းငှက်အုပ်စုကတော့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေကို သုတေသနလုပ်ဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်ရဲကြတယ်... အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေကို သုတေသနလုပ်တဲ့နေရာမှာ လူမဆန်တဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာကို အသုံးပြုကြတာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး ထပ်မေးလေသည်။ "ဒါနဲ့ မင်းက အခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြေမိခင်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ထွက်ပြေးလာတာ... နောက်ပိုင်း တပ်က လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေက ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းက အခု မြေမိခင်ဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်နေပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။ "အခု ငါက မြေမိခင်ဂိုဏ်းရဲ့ မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူ လက်အောက်ခံ ဆွေးမြေ့မြေကြီး တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူ..."</p> <p> </p> <p>"အင်း... မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းအုပ်အဆင့်ရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်သုံးယောက် ရှိတယ်... သူတို့က သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်... မြစ်ဝှမ်းသဘာပတိ နဲ့ မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူ တို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း လင်းကွမ်ချွန်း ဆိုတဲ့လူကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ပြန်မေးသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"သူက မြေမိခင်ဂိုဏ်းရဲ့ သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အော် ဟု ရေရွတ်ပြီး "ဟုတ်လား... အရင်တစ်ခေါက် ထိုက်ယန်တောင်ကို လာတိုက်တဲ့ အဖွဲ့ထဲကလား"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုမှမအောင့်မေ့နဲ့... အဲဒီတုန်းက သတ်ခဲ့ရတဲ့လူတွေက နည်းနည်းများတော့ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ လင်းယွမ်၏ တည်ငြိမ်နေသော စကားလုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်လှသည့် သွေးညှီနံ့များကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းပြီး ပြောသည်။ "သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်က မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှာ ရာထူးမနိမ့်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူနဲ့ သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် ချက်ချင်း ရယ်မောလေသည်။ "စိတ်ပူရမယ်... မင်းက ငါ စိတ်ပူနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ငါကဘာကို စိတ်ပူရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်တစ်ယောက် ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားကာ တစ်ခဏမျှ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ လင်းယွမ်၏ လက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရည်အသွေးမှတ်များဖြင့်ဆိုလျှင် သူက ဘာကို စိတ်ပူနေစရာ လိုမည်နည်း။ စိုးရိမ်စရာရော ဘာရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယခုဆိုလျှင် မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူ ကိုယ်တိုင်ကပင် သူ့ကို လွှတ်ကာ လင်းယွမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ရန် အစပျိုးပြီး စည်းရုံးခိုင်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သစ်တောဂိုဏ်းအုပ် သေဆုံးသွားသည့် ကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် စကားစမေးလေသည်။ "အရင်တစ်ခေါက် သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်ဆိုတဲ့ကောင် ထိုက်ယန်တောင်ကို လာတိုက်မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို မင်း သိခဲ့သလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူမုန့်က ခေါင်းမော့ကာ လင်းယွမ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ ပြောလေသည်။ "ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး... တကယ်လို့ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အချိန်မီ မင်းတို့ဆီကို သတင်းပို့ပေးနိုင်ဖို့ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာခဲ့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ထိုက်ယန်တောင်မှာ မရှိတော့ရင်တောင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေက ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဆိုတာကို မင်း သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ကျွမ်းရှုယွမ်... သူရော နေကောင်းရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ကျွမ်းရှုယွမ်အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ထည့်သွင်းပြောဆိုကာ မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ "အားလုံး နေကောင်းကြပါတယ်... ကျွမ်းရှုယွမ်... အင်း... သူလည်း အဆင်ပြေတယ်... သူက အခု ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ စစ်ဆေးရေးဌာနမှူး ဖြစ်နေပြီ... သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တော်တော်လေး ထူးချွန်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကျွမ်းရှုယွမ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားများ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်... ကောင်းတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ခပ်အေးအေးပင် ပြောလေသည်။ "အစတုန်းက မင်းက သိုင်းဘုရင်ဂေဟာ ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထိုက်ယန်တောင်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တာလေ... ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း လမ်းကြောင်းကို တစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေဖို့ ထွက်လာခဲ့ပြီးမှ အခုကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို သတိရနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"နောင်တရနေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က အနည်းငယ် ပြုံးပြပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ "ဟင့်အင်း... ငါ လုပ်တဲ့အလုပ်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး"</p> <p> </p> <p>"ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဆက်နေရင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အဆင့်ကို တက်ရောက်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးဆိုတာကို ငါ ကောင်းကောင်းသိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကွမ်ဖူလို နေရာကျယ်ကြီးမျိုးမှာမှ ငါ အဆင့်တက်နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို အထက်အောက် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောသည်။ "မဆိုးဘူး... သွေးသားအင်အားက တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် လှိုင်းတွေကလည်း ပြင်းထန်တယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက ဘယ်လောက် ရောက်သွားပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>"၆၃ မှတ်..."</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ပြုံးပြသည်။ ဤ အဓိက အရည်အသွေးမှတ် ပမာဏမှာ မြေမိခင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် နိမ့်ကျနေသည်ဟု မဆိုသာပေ။</p> <p> </p> <p>အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဟု မဆိုနိုင်လျှင်တောင် အလယ်အလတ်အထက် အဆင့်တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် အမှတ် ၅၀ ပြည့်ချိန်တွင်မှ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို တက်ရောက်ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှတ် ၅၀ မပြည့်ဘဲ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အတင်းအဓမ္မ ပေါင်းစည်းခဲ့ရသည့် အဆင့်နိမ့်မျိုးကွဲများ နှင့်တော့ မတူပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာလည်း အချိန်တစ်လျှောက်လုံး မြေမိခင်ဂိုဏ်းတွင် ရာထူးများ လျင်မြန်စွာ တက်လာပြီး ခြောက်လပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်တိုအတွင်း ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်ကတော့ ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဆက်လက် မြင့်တက်ရန် လမ်းကြောင်းများ ပိုမို ခက်ခဲလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်ပိုင်းမှ အရင်းအမြစ်များကို ရယူရန် ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ အထက်တန်း ခေါင်းဆောင် အရေအတွက်ကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး နေရာတစ်ခု လွတ်သွားတိုင်း မျက်စိကျနေသူများစွာ ရှိနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက် သစ်တောဂိုဏ်းအုပ် သေဆုံးသွားမှုအတွက် အောက်ခြေမှ လူတော်တော်များများက တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက ထိုနေရာကို အစားထိုး ဝင်ယူရန် တွေးတောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>၆၃ မှတ် ဟု ကြားရသောအခါ လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဝူမုန့်က တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မိမိသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ ထိုက်ယန်တောင်တွင် ဆက်နေပါကလည်း ယခုအချိန်အထိ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို တက်ရောက်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"တကယ် တော်တာပဲ... ကြည့်ရတာ မြေမိခင်ဂိုဏ်းက မင်းအပေါ် သဘောထားမဆိုးဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်လိုချင်တာကို အပြန်အလှန် ယူနေကြတာပါပဲ... သူတို့ကလည်း ငါ့ရဲ့ ဒီအစွမ်းတွေကို သဘောကျနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ ဦးနှောက်ဆေးခြင်းကို မခံခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းအပေါ်တွင်လည်း သူက ကြီးမားလှသည့် သံယောဇဉ်မျိုး ထားရှိခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မြေမိခင်ဂိုဏ်းက ထိုက်ယန်တောင်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်သည့်ကိစ္စအား ဝူမုန့် သိသည် မသိသည်ကို လင်းယွမ်က ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ "မင်း ဒီကို လာတာ သက်သက် အတိတ်အကြောင်းတွေ ပြောဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား" ဟုသာ မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာမှ ပြန်ဖြေသည်။ "မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူက မင်းနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ "ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ်... ဟက်ဟက်... ငါက မင်းတို့ကို လာပြီး စာရင်းမရှင်းရသေးဘူး... မင်းတို့ကတောင် ငါ့ကို ရှာဖို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ခေါင်းခါပြသည်။ "ငါ ပြောပြီးပြီလေ... သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်က သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်ပဲ... ငါတို့က ငါတို့ပဲ... မြေမိခင်ဂိုဏ်းလက်အောက်မှာ အတူတူ ရှိနေပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သီးခြား ဌာနတွေအနေနဲ့ပဲ ရပ်တည်နေကြတာ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် လှောင်ရယ်လေသည်။ "နားထောင်လို့တော့ ကောင်းသားပဲ... ဒါဆို ငါ မေးမယ်... တကယ်လို့ သစ်တောဂိုဏ်းအုပ်သာ ထိုက်ယန်တောင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်က အရင်းအမြစ်တွေ... လူဦးရေတွေထဲကနေ မင်းတို့ တစ်ဝေတစု ရမှာလား... မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့် ချက်ချင်းပင် စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ မလွှဲမသွေ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ မည်သည့်ဌာနမှ လုပ်ဆောင်ချက်မဆို အထက်လူကြီးများ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဆင်ရေး အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်လည်း ရရှိလာမည့် အမြတ်အစွန်းအားလုံး၏ အများစုကို အထက်သို့ သဘာဝကျကျပင် ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်မှ အထက်လူကြီးများက ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် ခွဲဝေပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာမှ ပြန်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်က ခပ်အေးအေးပင် ဆက်ပြောလေသည်။ "ဒါကြောင့် မင်းတို့က သီးခြားဌာနပါ ဆိုတဲ့ စကားမျိုး လာမပြောနဲ့"</p> <p> </p> <p>"မြေမိခင်ဂိုဏ်း လက်အောက်မှာ အတူတူပဲမလို့ မင်းတို့နဲ့ သူတို့က ဘာမှ မကွာဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်းနောက်က မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူဆိုတဲ့ လူကြီးက အခုလို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ငါ့ကို လာဖိတ်ခိုင်းတာက... မင်းတို့ရဲ့ သစ်တောဂိုဏ်းအုပ် သေသွားတာကို သူ မေ့သွားလို့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"သူ ငါ့ကို ကြောက်နေလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူမုန့်... အမှန်တိုင်းပြောရရင် မင်းကို ငါ နည်းနည်း စိတ်ပျက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"တစ်ချိန်တုန်းက မင်းက အရမ်းမာန်မာနကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ... အခုတော့ သူများဘေးက ကျွန်တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း နှလုံးသားကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ နှလုံးသားကရော..."</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ မျက်နှာက တစ်ခဏအတွင်း ဖြူရော်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံများအလား တုန်ခါသွားပြီး လင်းယွမ်၏ ထိုမေးခွန်းက ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း နှလုံးသားကရော...</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆက်ဖို့ အဟန့်အတားမရှိတဲ့ သူ၏ သန္နိဋ္ဌာန်တွေကရော...</p> <p> </p> <p>ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့အတွက် အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ရဲတဲ့ ထို ကြီးမြတ်သော ရည်မှန်းချက်တွေကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်... ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူကိုယ်တိုင်က တခြားလူတွေရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်လို ခိုင်းဖတ်ဖြစ်သွားခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာများ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး ခေါင်းထဲတွင်မူ ဤကာလတစ်လျှောက်လုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုက်ယန်တောင်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး လင်းယွမ်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်များ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တရားရှာဖွေသူ တစ်ဦး၏ နှလုံးသားမျိုးကို ကိုင်ဆွဲလျက် သူတစ်ယောက်တည်း အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကွမ်ဖူသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဖူတပ်၏ အံ့မခန်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း နည်းပညာများကို သူ တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ သတ်ကွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် တွန်းပို့သလိုလည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရပြီး လူမဆန်သော သုတေသန စမ်းသပ်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကတည်းက သူ၏ ဖြူစင်သော နှလုံးသားလေးမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ထင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တကယ့် စိတ်ကူးအမှန်များကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်ရန် သူ သင်ယူခဲ့ရသည်၊ အပြန်အလှန် လှည့်စားတတ်ရန် သင်ယူခဲ့ရသည်၊ ပိုဆိုးသည်က အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင် ဆက်ဆံတတ်ရန်ကိုပါ သင်ယူခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများကို မိမိ၏ တိုးတက်မှု၊ ရင့်ကျက်လာမှု ဟုပင် သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုရင့်ကျက်လာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်က... ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရဲသည့် ထို ဖြူစင်သော နှလုံးသားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ ဤပုံစံကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလေသည်။ "အဲဒီ မြေရိုင်းစောင့်ကြည့်သူ ဆိုတဲ့ကောင်ကို ပြန်ပြောလိုက်... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း ထိုက်ယန်တောင်ကို လာတိုက်တဲ့ စာရင်းက မပြီးသေးဘူးလို့"</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ တိုက်ချင်တဲ့အချိန် လာတိုက်ပြီး... ရှုံးသွားတဲ့အခါ အရှုံးပေးချင်တိုင်း ပေးလို့ရတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်က ခေါင်းမော့လာပြီး နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလေသည်။ "မင်း ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းစွမ်း... ဘယ်လိုပဲပြောပြော မင်းက တစ်ယောက်တည်းပဲလေ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးပြသည်။ "ငါ တစ်ယောက်တည်းလို့ မင်းကိုဘယ်သူပြောလဲ... ဝူမုန့်... မင်း ထိုက်ယန်တောင်ကနေ ထွက်သွားတာ အရမ်းကြာနေပြီ... ထိုက်ယန်တောင်က မင်း မှတ်မိနေတဲ့ ထိုက်ယန်တောင် မဟုတ်တော့တာ ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>"မင်း တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ရောက်နေတယ်မထင်နဲ့... ငါတို့လည်း အနောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြီး အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလေသည်။ "မင်းက အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေမှတော့ ဘာလို့ အခု ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကို အရေးမယူတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းသလို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ငါ့ကို အရူးများ မှတ်နေလား... အခု ဒီနေရာမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းတည်း မဟုတ်ဘူး... ငါသာ လှုပ်ရှားလို့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူတွေကို သတ်နိုင်ရင်တောင် ကျန်တဲ့လူတွေက ငါ အသက်ရှင်နေတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေကြပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>"သူများ ရန်ဖြစ်တာကို စောင့်ပြီး ကြားကနေ အမြတ်ထုတ်မယ့်သူတွေ ရှိနေတာပဲ... ငါက ဘာအမြတ်မှ မရသေးဘဲနဲ့ ငါ့အင်အားတွေကို ဖြုန်းတီးပြီး အရင် ဝင်တိုက်ရမှာလား"</p> <p> </p> <p>ဝူမုန့် ချက်ချင်းပင် စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ "မင်းကလည်း ရေပေါ်ကျွန်းကြီး အတွက် လာတာလား" ဟုသာ မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်ဟက်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီရေပေါ်ကျွန်းကြီးက အမှောင်ဓာတ် အစွမ်းရှိတဲ့ ရေပေါ်ကျွန်းပဲ... အထဲမှာ အလင်းရောင် လုံးဝ မရှိဘူး... အမှောင်ထုသက်သက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလိုပဲ... ငါတို့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆိုသလို လူတွေ ဆယ်ခေါက်ကျော်လောက် လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် အခုထိ တစ်ယောက်မှ ပြန်ထွက်မလာကြသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူမုန့် ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ကာ ရေလှိုင်းများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ခြေချလျက် မြေမိခင်ဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က သူ့ကို ကြည့်နေရင်း ဝူမုန့်တစ်ယောက် သင်္ဘောဦးပိုင်း ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို အမျိုးသားကြီးသည် စကားပြောပြီးနောက် လင်းယွမ်ရှိရာသို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမရှိဘဲ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းကာ လင်းယွမ်အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီး ဖြူဖွေးနေသော သွားများကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြရာ ထို အမျိုးသားကြီး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်းးးး"</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အမြန်လှေကို စက်နှိုးပြီး ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အမြန်လှေကို မောင်းနှင်ကာ ထို အမည်းရောင် ကျွန်းကြီးရှိရာသို့ ချက်ချင်း တရှိန်ထိုး ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save