BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း ၁</h2>

ချင်မင်သည် သူ၏အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သားရေအိတ်အား ပခုံးပေါ်လွယ်ကာ မူလလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ခြေရာခံ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ယနေ့ရရှိသော ဆုလာဘ်မှာ အတော်အတန် များပြားလှသဖြင့် သူ အလွန်ကျေနပ်နေမိသည်။ ဤအစာအိတ်ကြီးရှိနေလျှင် အတန်ကြာ ဗိုက်ဆာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နှင်းထုအောက်တွင် ချိုင့်ခွက်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသဖြင့် လမ်းခရီးမှာ ခက်ခဲသော်လည်း ချင်မင်၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ တက်ကြွလန်းဆန်းနေ၏။ အစားအစာ အလုံအလောက် လက်ဝယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ ထပ်မံစိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုထူးခြားသော လေ့ကျင့်မှုများကို ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်သွားလျှင် တစ်စုံတစ်ရာ အောင်မြင်မှုရနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သက်ရှိအပေါင်း ပြန်လည်နိုးထလာမည့် နွေဦးဦးရာသီကိုလည်း မျှော်လင့်နေမိသည်။ ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးမှာ အေးခဲခြောက်သွေ့နေပြီး သစ်ပင်များမှာ အရွက်မရှိ၊ သက်ရှိတို့ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ခြောက်သွေ့ကာလ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် အန္တရာယ်ရှိသော တောင်တန်းဒေသများရှိ မီးစမ်းရေတွင်းများ ပြန်လည် ဆူပွက်လာမည် ဖြစ်သည်။ မြေပြင်အလင်းရောင်များ ခဏခဏ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အပင်များ အညှောက်ပေါက်ကာ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ နိုးထလာကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ရှုခင်းများမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

တောအုပ်အစွန်းသို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် ချင်မင် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သားရေအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွအား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အမှောင်ထုထဲတွင် နီရဲသော မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နီးကပ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါသည် အတော်အတန် ဝေးကွာနေသေးသော်လည်း ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်သော လေနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့က ကပ်ပါလာ၏။

သူသည် သံခွကို နှင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး လေးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအများစု မကွေးနိုင်သော လေးကို အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ လေးကြိုးသံမှာ တင်းခနဲ မြည်သွားပြီး လေးလံသော သံမြားတစ်စင်း အမှောင်ထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ အဝေးတွင် ပြေးဝင်လာသော သတ္တဝါမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြားထိမှန်သွားပုံရ၏။ ချင်မင်သည် အာရုံစိုက်ကာ မြားများကို တသီတတန်းကြီး ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထက်မြက်လှပြီး သေစေနိုင်သော သံမြားများသည် ညအမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ တောအုပ်အတွင်းမှ နက်ရှိုင်းပြီး အက်ရှရှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ နီရဲသော မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသတ္တဝါသည် သစ်ပင်များနောက်တွင် ပုန်းကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်မင် စိတ်မလျှော့သေးပေ။ ထိုအမည်မသိ သားရဲမှာ ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း သေဆုံးခြင်းမရှိသေးပေ။ တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်းက ပို၍ပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သားရေအိတ်နှင့် သံခွကို ဆွဲယူကာ တောအုပ်ထဲမှ လွတ်ကင်းအောင် ကွင်းပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် အချိန်မဆွဲချင်သလို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဒုက္ခပေးနိုင်သော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်နေမိသည်။

သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှင်းများ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ဝဲသွားသည့် အသံများ ကြားနေရသည်။ ထိုသားရဲသည် သူ့နောက်သို့ အတင်းလိုက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မြားများ ထပ်မံပစ်ခတ်လိုက်သည်။ အချို့သော မြားများမှာ ထူထပ်သော သစ်ပင်စည်ပိုင်းများကို ဒေါက်ခနဲ မြည်အောင် ထိမှန်သွားသဖြင့် နှင်းများဖုံးနေသော သစ်ကိုင်းများမှာ တဖွဲဖွဲ ပြိုကျလာသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး သစ်ပင်များကြားတွင် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

၎င်းမှာ သာမန်သားရဲဆိုလျှင် ထွက်ပြေးသွားမည် သို့မဟုတ် ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်လာမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤမျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါမှာမူ အမှောင်ထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်မင်သည် လေးကို လက်မှမချဘဲ တောအုပ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ သားရဲနှင့် အပြန်အလှန် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ နှင်းထုများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သစ်ပင်များကြားတွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နီရဲသော မျက်လုံးများမှာ အေးစက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသဖြင့် ညအမှောင်ထဲတွင် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသတ္တဝါသည် ချင်မင်၏ အားကောင်းသော လေးမြားဒဏ်ကြောင့် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ခပ်ဖွဖွ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ၎င်းသည် တောနက်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ချင်မင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါမှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း သူ မသိပေ။ သူသည် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ သတိမလျှော့ခဲ့ပေ။ ရွာအနီးရှိ မီးစမ်းရေတွင်းမှာ မီတာငါးရာခန့်သာ ဝေးတော့သည့်တိုင် သူသည် ဆက်လက် သတိရှိနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်က သွေးစွန်းခဲ့သော သာဓကများ ရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချို့သော ရွာသားများသည် ရွာအဝင်သို့ ရောက်ခါနီးမှ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အမည်မသိ သားရဲများ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး အသံတိတ် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ရွှမ်ရှုရွာ အပြင်ဘက်တွင် လူငယ်သုံးဦးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။ သူတို့သည် ခြေထောက်များကို ဆောင့်ကာ လက်များကို ပွတ်တိုက်နေကြပြီး အခိုးအငွေ့ဖြူဖြူများကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ထုတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ခုံးများပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ကပ်နေ၏။ သူတို့သည် ချင်မင် အစောပိုင်းက အမှောင်ထဲသို့ ဝင်သွားစဉ်က ချန်ထားခဲ့သော နှင်းလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းရင်း တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။

“ဒီလောက် အေးစက်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ စောင့်ဆိုင်းရတာ တကယ့် ဒုက္ခပဲ။ ငါတို့ လက်လျှော့လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ ငါ့အထင်တော့ အဲ့ဒီကောင် အပြင်မှာ သေနေလောက်ပြီ၊ ဘာမှ ပြန်သယ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘာကို အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ။ အဘိုးကြီးလီလိုမျိုး ကံကောင်းပြီး တောအုပ်အစွန်းမှာ အေးခဲနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လောက် ရှာတွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဤသုံးယောက်မှာ ပျင်းရိပြီး အစားမက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အန္တရာယ်ရှိသော တောင်တန်းဒေသများသို့ မည်သည့်အခါမျှ မသွားရဲသော်လည်း ရွာထဲတွင်မူ လူမိုက်လုပ်ကာ အခွင့်အရေးရလျှင် ရသလို အမြတ်ထုတ်တတ်သူများ ဖြစ်သည်။ ချင်မင် အမဲလိုက်ထွက်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သူရလာသမျှကို လုယူရန် အကြံထုတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒီချင်မင် ဆိုတဲ့ကောင်က ဖျတ်လတ်ပြီး သန်မာတယ်နော်။ ငါတို့ဘက်က အသာစီးမရဘဲ ပြန်အနှိပ်စက်ခံရမှာကို သတိထားရမယ်”

“ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ သူက အသည်းအသန် ဖျားပြီးမှ ပြန်ကောင်းလာတာဆိုတော့ အားနည်းနေဦးမှာပဲ။ ခဏနေရင် သူ့ခေါင်းကို သားရေအိတ်နဲ့ အုပ်လိုက်မယ်။ သူ့ကို မသေစေနဲ့ဦးနော်”

သူတို့တွင် လူသတ်ရဲသည့် သတ္တိတော့ မရှိပေ။ သူတို့သည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သူသယ်လာသမျှကို တိတ်တိတ်လေး လုယူချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်မင်မှာမူ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သတိအပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။ အဝေးမှပင် အရိပ်မည်း သုံးခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ဝပ်လိုက်၏။ နှင်းများမှာ သူ၏ ပုခုံးအထိ ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ သူသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလနှင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်စေဘဲ သူ တိတ်တိတ်ကလေး ရှေ့တိုးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူသုံးဦးမှာ ရွာထဲက လူပျက်များဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ချင်မင်သည် သူတို့ပြောနေသည်များကို ကြားနိုင်သည့် နေရာတစ်နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။

ဤသုံးယောက်က သူ့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သူရလာသည့် အမဲအား လုယူရန် ကြံစည်နေကြခြင်းလော။ သူသည် ဝက်ဝံတစ်ကောင်အား မတိုက်ခိုက်ခဲ့ရဘဲ ရှဉ့်သိုက်ကိုသာ ဝင်မွှေခဲ့ရသည်မှာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် သေမင်းနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ပထမက လူမျက်နှာပါသော လင်းတ၊ ထို့နောက် အမည်မသိ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ။ အမှားအယွင်းတစ်ခုသာ ရှိခဲ့လျှင် သူ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ မိမိအသက်နှင့် ရင်းပြီး ရလာသော အစားအစာများကို လုယူရန် ကြံစည်ခြင်းမှာ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်စရာပင်။

ဟုယုံ၊ မာယန် နှင့် ဝမ်ယိုဖိန်တို့သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် နှင်းကျင်းတစ်ကျင်းကို တူးကာ လေကာရန် လုပ်ထားပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် နေရာအဖြစ် အသုံးပြုကာ အသင့် စောင့်နေကြတော့သည်။

***

Book List