Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​၎င်းတို့သုံးဦးသည် ချင်မင်တစ်ယောက် တောင်နက်ထဲထိ အမဲလိုက်ရန် စွန့်စားသွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြပြီး ဤမျှစောစီးစွာ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ကြပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အစောပိုင်းကကဲ့သို့ စကားများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနေကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​“သတိထားကြ၊ ခဏနေရင် ဘာအသံမှ မထွက်စေနဲ့” မာယန်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဟုယုံက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း ထပ်လောင်း ပြောသည်။ “နောက်ကနေ ဝင်တိုက်တဲ့အခါ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ အားပါပါ တိုက်ကြ၊ မတွန့်ဆုတ်နဲ့”</p> <p>​“သူ တစ်ခုခုတော့ အရှင်လက်လက် ပြန်သယ်လာနိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။ မြန်မြန်ပေါ်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။ သူ့ကို နှစ်ချက်လောက် ဆော်ပြီးတာနဲ့ အိတ်ကိုလုပြီး ပြေးကြမယ်။ ငါတော့ ဒီအပြင်မှာ အေးခဲလို့ သေတော့မယ်” ဝမ်ယိုဖိန်ကမူ ညည်းညူနေလေသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက် သူတို့ပုန်းအောင်းနေသော နှင်းကျင်းကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားပြီး သူတို့သုံးဦးစလုံးကို နှင်းများအောက်တွင် တမုဟုတ်ချင်း မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူတို့မှာ နှင်းများပိတ်ကာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားကြ၏။ ဟုယုံက ပထမဆုံး သတိဝင်လာပြီး နှင်းပုံထဲမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ကိုပင် အတည်မပြုနိုင်သေးခင်မှာပင် ဖိနပ်တစ်ဖက်က သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဖုန်း..."</p> <p>​ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လေးလံသော အမဲလိုက်သံခွကြီးက သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာရာ အရိုးများ ကျိုးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>​မာယန်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူသည် နှင်းပုံထဲမှ ခေါင်းပြူရုံရှိသေး ချင်မင်၏ ခြေကန်ချက်က သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ အားပါပါ ကျရောက်လာသည်။ စူးရှနာကျင်လှသဖြင့် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်၊ နှာရည်များ ထွက်ကျကာ နှင်းပုံထဲတွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်ယိုဖိန်မှာမူ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားရသောအခါ အပြင်သို့ မထွက်ရဲတော့ဘဲ နှင်းထဲသို့ ပို၍ပင် တိုးဝင်ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ကျောပြင်တွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သံခွအဖျားက သူ၏အဝတ်အစားများကို ဖောက်ထွက်ကာ သွေးထွက်အောင် ထိုးစိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​“မ... မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့” သူက နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် အသနားခံနေတော့သည်။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ဆီးပင် ထွက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက် ထပ်ထိုးလျှင် သူ၏နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားမည်ကို သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေ၏။</p> <p>​ချင်မင်သည် သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သွေးထွက်ရုံမျှသာ အရေပြားကို အနည်းငယ် ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ယိုဖိန်ကို နှင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြားနှင်းပုံထဲသို့ သုံးမီတာခန့် လွင့်စင်သွားအောင် အားပါပါ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​“ချင်... မင်...”</p> <p>​“မင်လေး... ငါတို့က ရွာအတူတူ၊ နေ့တိုင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်နေကြတဲ့ သူတွေပဲလေ။ ငါတို့အပေါ် သက်ညှာပါဦး၊ ငါတို့ မှားသွားပါပြီ”</p> <p>​၎င်းတို့မှာ မည်သူနည်းဟု သိလိုက်ရချိန်နှင့် ချင်မင်၏ လက်ထဲမှ သံခွ၏ အေးစက်သော အရောင်ဟပ်မှုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။ သူတို့တွင်လည်း ဓားများနှင့် တုတ်များ ပါရှိကြသော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော ချင်မင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲကြပေ။ ဒဏ်ရာရထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ လုံးဝကို ကြောက်ချီးပါသွားကြ၏။ သူတို့သည် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သည့် လူစားမျိုးများ ဖြစ်ကြရာ အစစ်အမှန် သန်မာသူနှင့် တွေ့သောအခါ ပြန်လည်ခုခံရန် သတ္တိမရှိကြတော့ပေ။</p> <p>​ချင်မင်သည် သူတို့ကို သတ်ရန် စိတ်မကူးခဲ့သော်လည်း မှတ်လောက်သားလောက်ရှိမည့် သင်ခန်းစာ ပေးရန်မှာမူ မလွဲမသွေပင်။ သူသည် သံခွဖြင့် သူတို့ကို ချိန်ရွယ်ထားပြီး လိမ္မာစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ လက်ခြေများကို အကြောဆန့်သည့်အနေဖြင့် ကောင်းကောင်းကြီး ဆော်ပလော်တီးလိုက်တော့သည်။ အဆုံးတွင် ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ မျက်နှာများ ဖူးရောင်ကာ ပါးစပ်မှ သွေးများထွက်လျက် အတန်ကြာအောင် ညည်းညူနေကြရသည်။ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးပြီးမှသာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ချင်မင်သည် ထိုလူစားမျိုးများကို သိသည်။ သူတို့မှာ ဟိန်းဟောက်ရုံသာရှိပြီး ကျောရိုးမရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူဆိုးအစစ်အမှန် ဖြစ်လောက်အောင် သတ္တိနှင့် ခွန်အား မရှိကြပေ။ ကောင်းကောင်းကြီး အရေခွံဆုတ်ပေးလိုက်ခြင်းက သူတို့အတွက် တစ်သက်စာ သင်ခန်းစာ ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ချင်မင် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော တောအုပ်နှင့် ဝေးကွာသော ကွင်းပြင်တစ်ကွင်း၌ မြည်းတစ်ကောင်သည် တောင်တန်းများဆီသို့ အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသော ပုံစံဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင်မူ အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွှေးအမျှင်များရှိသည့် မြွေပါဖြူလေး တစ်ကောင် ထိုင်နေ၏။ နေမင်းကြီး ဝင်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မထွက်လာတော့သည့် ဤခေတ်ကာလတွင် အဖြူရောင် အမွှေးရှိသော သတ္တဝါများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p>​အခြားသော သတ္တဝါငယ်လေးများနှင့်မတူဘဲ ၎င်းမှာ ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေပြီး မြည်းကျောပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေ၏။ ၎င်းသည် လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ပြောင်းပြန် စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တောရိုင်းသတ္တဝါနှင့် လုံးဝမတူဘဲ တည်ငြိမ်လွန်းသော လူသားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ အလျင်လိုခြင်းမရှိဘဲ စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ချင်မင် အစောပိုင်းက မောင်းထုတ်လိုက်သော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲမှာ မြည်းလာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မြည်းကျောပေါ်ရှိ နှင်းဖြူရောင် မြွေပါလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားပြီး အမြီးကုပ်ကာ တောထဲသို့ ပြန်လည် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် နှင်းများအောက်တွင် ဝပ်နေပြီး တုန်ရီနေရှာ၏။</p> <p>​မြည်းမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ထိုသားရဲကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းဟောင်းကို သိနေသော မြင်းအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>​...</p> <p>​မီးစမ်းရေတွင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် သစ်ပင်အမြွှာမှာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ ချင်မင်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရွာအဝင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ချင်မင် ပြန်လာပြီဟေ့” ထင်းခုတ်နေသူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်မင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ မကြာမီမှာပင် လမ်းဘေးရှိ အိမ်ဝင်းတံခါးများစွာ ပွင့်လာကြသည်။ ချင်မင် တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်ထွက်သွားသည့် သတင်းမှာ တစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မည်လော။ မည်သည်များ ရလာမည်နည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်းက သိချင်နေကြသည်။</p> <p>​“ညရီတရော စတာနဲ့ သူက လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ ထွက်သွားတာ...”</p> <p>​ရွှမ်ရှုရွာမှာ ရွာကြီးတစ်ရွာ မဟုတ်ပေ။ ဆူညံသံကြားသဖြင့် ရွာသားများ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။ အိမ်တိုင်းတွင် နေကျောက်တုံးများ ရှိကြသဖြင့် လမ်းမထက်တွင် နွေးထွေးသော မီးရောင်များ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေ၏။ ထိုအခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချင်မင်၏ အမဲလိုက်သံခွတွင် တွဲလောင်းဆွဲထားသော ရှဉ့်နီကြီးပင် ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>​လုဇီ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ ချင်မင်တွင် ဒဏ်ရာအနာတရ မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် ပွင့်လင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။ “လူတွေကတော့ မင်း တောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံသွားဖမ်းတယ် ပြောနေကြတာ၊ အခုတော့... ရှဉ့်တစ်ကောင်ပဲလား”</p> <p>​“သူ့အိမ်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဝင်မွှေခဲ့သေးတယ်” ချင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအခါမှ လူများက သူ၏ကျောပေါ်ရှိ သားရေအိတ်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ အတွင်းထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ပါလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသွားကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကြသည်။ ထို့နောက် ရှဉ့်၏ မီးနီရောင် အမွှေးအမျှင်များ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးရှိလှသည်။</p> <p>​“ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ဆုလာဘ်တွေလည်း အများကြီး ပါလာတာပဲ” ရွာထိပ်မှ အဘိုးကြီးလျူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​အချို့သော ရွာသားများကမူ အပြင်ဘက်တွင် ဘေးကင်းသည်လောဟု အခွင့်ကောင်းယူကာ မေးမြန်းကြသည်။ ချင်မင်သည် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို အမှားအယွင်းမရှိ သတိပေးရမည်ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟုတ်မမှန်သော စကားများက လူ့အသက်ကို ရန်ရှာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တောအုပ်အစွန်းရှိ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲအကြောင်းကို သူပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ လောလောဆယ်တွင် မည်သူမျှ တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်သင့်ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် ချင်မင်သည် မည်သည်ကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ မာယန်၊ ဟုယုံ နှင့် ဝမ်ယိုဖိန်တို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။ ရွာသားများမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​“အရှက်မရှိတဲ့ကောင်တွေ၊ ကိုယ်တိုင် တောင်ပေါ်မသွားရဲဘဲ အိမ်နီးနားချင်းဆီက လုဖို့ ကြံရသလား။ ဒါဟာ ခိုးမှုတင်မကဘူး၊ သူ့အသက်ကိုပါ ရန်ရှာတာပဲ”</p> <p>​ထိုလူသုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲလျက် ရွာအဝင်သို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့နှင့် ရောက်လာချိန်တွင် လုဇီနှင့် အခြားသူအချို့က ပြေးသွားပြီး သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးလိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>​“လုဇီ... ဦးလေးယန်... အဘိုးလျူ... တော်ပါတော့၊ မရိုက်ကြပါနဲ့တော့။ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြပါဦး” သူတို့က နှာရည်၊ သွေးရည်များ ခဲနေသော မျက်နှာများဖြင့် အော်ဟစ်အသနားခံနေကြရှာသည်။ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ သနားစရာကောင်းသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ရွာသားအများစုမှာ သူတို့ကို ကြည့်မရဖြစ်နေကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ချင်မင်မှာမူ လမ်းပေါ်ရှိ ကလေးတိုင်းကို အစေ့အဆန်များ လက်တစ်ဆုပ်စာစီ ဝေငှပေးလိုက်ရာ ကလေးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်အားပေးကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အဘွားအိုကျိုးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမသည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် သူမ၏ အိမ်တံခါးကို မှီထားသည်။ သူသည် အမြန်လျှောက်သွားပြီး သူမ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် အသီးခြောက်အချို့ကို ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p>​...</p> <p>​“ဦးဦးက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒီတောသစ်ကြားသီးတွေက အရသာရှိလိုက်တာ။ ထင်းရှူးစေ့တွေကလည်း အရမ်းမွှေးတာပဲ”</p> <p>​ချင်မင်၏ အိမ်တွင် ဝမ်ရွေ့လေးမှာ ချီးကျူးစကားများ ဆိုလျက် ပါးစပ်မနားတမ်း စားနေသည်။ သူသည် အစေ့အဆန် အမျိုးအစားတိုင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်လေးမှာ မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p>​“ဖန်ခါးသီး... အနှစ်လေး... ကောင်းတယ်... ချိုတယ်” အသက်နှစ်နှစ်ကျော်အရွယ် ဝမ်ဟွေလေးမှာ အစေ့ထုတ်ထားသော ဖန်ခါးသီးပြုတ်အနှစ်များကို စားရင်း သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို လျက်နေသည်။ ထို့နောက် ချင်မင်၏ ပါးကို ရွှတ်ခနဲ နမ်းလိုက်၏။</p> <p>​သူတို့ဘေး၌ အမဲလိုက်သံခွတွင် တွဲလောင်းဆွဲထားသော ရှဉ့်နီကြီးမှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူသားများက ၎င်း၏ အဖိုးတန် အစားအသောက်များအား မွှေနှောက်စားသောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်သွားခဲ့၏။</p> <p>​“မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါလို့ မပြောရဘူးပဲ” လျန်ဝမ်ချင်းက အံ့သြတကြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။ “အရမ်းကို ဝီရိယကောင်းတာပဲ။ အစားအသောက် ပေါင်သုံးဆယ်ကျော်တောင် သိုလှောင်ထားတယ်”</p> <p>​ရှဉ့်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်နေပြီး မျက်လုံးထဲမှ မီးတောက်များ ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းပင်။ ထိုစဉ်မှာပင် လုဇီက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ချင်မင်၊ မင်း အတော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း အကြောင်းကို သေသေချာချာ စဉ်းစားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီထင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save