Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p>“အို... အရှင်လတ်လတ် ပြန်နိုးလာတာပဲ။ ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။ အေးခဲနေတဲ့ အသားထက်စာရင် အရှင်ဖမ်းမိတဲ့အသားက ပိုပြီး နူးညံ့တာပေါ့” ချင်မင်က ပြောရင်း ရှဉ့်ကို မြှောက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​“ဒီရှဉ့်လေးက အရမ်းလှတာပဲ... ချစ်စရာလေး” ဝမ်ရွေ့လေးက သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် မျက်တောင် ခတ်ကာ ထိုအမွှေးဖွဖွ သတ္တဝါလေးကို သဘောကျနေပုံရသည်။</p> <p>​“ဟင်းချက်လိုက်ရင် ပိုတောင် ချစ်စရာကောင်းဦးမယ်၊ အရသာရှိဖို့ကတော့ အာမခံတယ်” ချင်မင်က ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>​ဝမ်ရွေ့လေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အသားဟင်းကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ တောင့်တနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် တောက်ပသော မီးနီရောင် သတ္တဝါလေးကို မြင်ရသည်မှာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာဖြစ်သည်။ သူသည် ရှဉ့်လေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေမိပြီး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ်သာ မွေးထားချင်တော့သည်။</p> <p>​အသက်နှစ်နှစ်ကျော် ဝမ်ဟွေလေးကလည်း သူ၏အစ်ကိုနောက်က လိုက်ရင်း ကလေးသံလေးဖြင့် ရေရွတ်နေ၏။ “ရှဉ့်လေး... ချစ်စရာ...”</p> <p>​ကလေးနှစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး လုဇီနှင့် လျန်ဝမ်ချင်းတို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။ “သူက တကယ့်ကို ထက်မြက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတာ။ ကြည့်စမ်း... ဆောင်းရာသီအတွက် သူသိုလှောင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေ။ ထင်းရှူးစေ့၊ သစ်ကြားသီး၊ သစ်စေ့၊ ဖန်ခါးသီးနီတွေ မင်းတို့ အကုန်စားလို့ရတယ်။ အနည်းဆုံး ဆယ်မျိုးမကဘူး။ မှိုခြောက်တွေတောင် သူစုထားသေးတယ်။ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီကောင်ကို မှိုနဲ့ပဲ ရောချက်လိုက်မယ်။ အားလည်းရှိတယ်၊ အရသာလည်း ရှိတယ်”</p> <p>​“တ... တကယ်လား။ ဒါပေမဲ့... သားက သူ့ကို မသေစေချင်ဘူး” ဝမ်ရွေ့က သူ၏အင်္ကျီစကို ဆွဲရင်း တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အားနာမှုနှင့် ဆာလောင်မှုကြား ရုန်းကန်နေရသော်လည်း တံတွေးကိုတော့ အနိုင်နိုင် မျိုချနေရရှာသည်။</p> <p>​“ဒါပေါ့၊ ပြီးတော့ ကြည့်ဦး၊ သူစုထားတဲ့ထဲမှာ ကျားလက်ဝါးမှိုနဲ့ စာကလေးမှိုတွေတောင် ပါသေးတယ်။ ဒါတွေက တောင်ပေါ်က နာမည်ကြီး အရသာတွေပဲ။ မင်းတို့ ကောင်းကောင်း စားရတော့မှာပေါ့။ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေက အကောင်းဆုံးတွေကိုပဲ စုတတ်တာကိုး” ချင်မင်က ချီးကျူးပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ရှဉ့်နီကြီးမှာမူ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အမွှေးများ ထောင်ထနေ၏။ ချင်မင်သည် သူ၏ ဓားမြှောင်တိုအား ထုတ်ပြီး အရေခွံဆုတ်ရန်အတွက် ရှဉ့်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ကလေးငယ်များအတွက် မသင့်တော်ပေ။</p> <p>​“ကျိ... ကျိ...” မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း တောရိုင်းသတ္တဝါလေးမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး အသည်းအသန် အော်ဟစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်တော့သည်။ သူ့ကို ချည်ထားသော နန်းကြိုးမှာ အရေပြားထဲသို့ပင် နစ်ဝင်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p>​“ဦးဦး... သားတို့ သူ့ကို မွေးပဲ မွေးထားရအောင်ပါ” ဝမ်ရွေ့က ချင်မင်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အသားဟင်း၏ မြှူဆွယ်မှုကို အနိုင်နိုင် တွန်းလှန်ကာ ထိုသတ္တဝါလေး၏ အသက်အား ကယ်တင်ရန် တောင်းပန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​“တကယ့် အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာပဲကို... မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါရဲ့ အသားက အကောင်းဆုံးပဲလေ” ချင်မင်က ပြုံး၍ စနောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ဒီတစ်ခါတော့ မစားပါနဲ့ဦး။ ဦးဦး ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် ဒီထက်ပိုကြီးပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေကို အမဲလိုက်နိုင်မှာပဲ။ သားက ဦးဦး အောင်မြင်တဲ့အထိ စောင့်နေပါ့မယ်” ဝမ်ရွေ့က သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ဘေးဖယ်ကာ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရှဉ့်နီလေးမှာမူ ချင်မင်၏ လက်ထဲမှ ဓားနှင့် ဝမ်ရွေ့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ အသည်းအသန် အော်နေရှာသည်။ လျန်ဝမ်ချင်းက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒီတောင်ပေါ်သတ္တဝါလေးက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။ နင် ပြောတာကို နားလည်နေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ဦး၊ ကြောက်လန့်နေတာ”</p> <p>​ချင်မင် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤသတ္တဝါလေးက သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အသားသိပ်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ကလေးများ အသားစားချင်နေ၍သာ သူ ဖမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က အရှင်ထားချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း မွေးထားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>​လုဇီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီက တခြားနှစ်တွေနဲ့ မတူဘူး။ သူ့ကို ကျွေးဖို့ အပိုအစာ မရှိဘူးနော်”</p> <p>​ရှဉ့်နီလေးမှာမူ ချင်မင်၏ ကျောပေါ်က အစာအိတ်ကြီးကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအိတ်ထဲတွင် သူ တစ်ဆောင်းလုံး စုထားသမျှ အရာအားလုံး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချင်မင်လည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဤသတ္တဝါလေးက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ထက်မြက်လှသည်။</p> <p>​သူသည် အစေ့အဆန်ပုံထဲမှ ဝက်သစ်ချစေ့အချို့ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီအစေ့တွေက မချက်ပြုတ်ဘဲ စားရင် နည်းနည်း အဆိပ်ရှိပြီး ခါးတယ်။ ဒါတွေက ရှဉ့်ကျွေးဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>​ရှဉ့်နီလေးမှာမူ အသံမထွက်တော့ဘဲ မျက်လုံးပြူးကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေတော့သည်။</p> <p>​“အသက်ရှင်ရတာကို အားမရသေးဘူးလား။ ကောင်းကောင်း နားထောင်နော်။ မင်းသာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုက်လိုက်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ဟင်းချက်ပစ်မယ်လို့ ကျိန်ပြောတယ်” ချင်မင်က သတိပေးရင်း ၎င်းကို ငှက်လှောင်အိမ် တစ်အိမ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​လုဇီကမူ ဤရှဉ့်နီ၏ မီးနီရောင် အမွှေးအမျှင်များမှာ တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် ရောင်းပစ်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု ယူဆနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ လုဇီသည် မပြန်မီ လှောင်အိမ်နှင့် ဝက်သစ်ချစေ့အချို့ကိုသာ ယူသွားပြီး အခြား အသီးခြောက်များကိုမူ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ချင်မင်ကလည်း အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ကလေးများအတွက် သစ်ကြားသီးနှင့် ထင်းရှူးစေ့များ အပြည့်ပါသော အိတ်တစ်အိတ်ကို လျန်ဝမ်ချင်း၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​...</p> <p>​စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီးနောက် ချင်မင်သည် ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း အကြောင်းကို စတင်စဉ်းစားလာခဲ့သည်။ သူ၏ တောရိုင်းနည်းလမ်းများက သူ့ကို အချိန်နှောင့်နှေးစေသည်ဟူသော လုဇီ၏ စကားမှာ စဉ်းစားစရာပင်။ သူ ငယ်စဉ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူလေ့ကျင့်နေသော လှုပ်ရှားမှုများမှာ အစစ်အမှန် ဇစ်မြစ်ရှိသော်လည်း အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲသို့ ဆင်းကာ မိမိ၏ လေ့ကျင့်ခန်းများကို ပုံမှန်အတိုင်း လေ့ကျင့်တော့သည်။ သူ ဆယ်နှစ်ကျော် လေ့ကျင့်ခဲ့သော ဤနည်းလမ်းများမှာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ချင်မင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှ၏။ သူသည် မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ရာ သံမြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး ပြန်လည်ခြေချသည့်အခါတွင်မူ ငှက်မွေးလေးတစ်စကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ညင်သာလှသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားခြင်းကြား စီးဆင်းနေ၏။ ထိုင်နေသည့်အခါ ဝပ်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိပြီး လျှောက်လှမ်းသည့်အခါ ရွှံ့နွံထဲတွင် လျှောက်နေသကဲ့သို့၊ လှည့်ပတ်သည့်အခါတွင်မူ စက်ဝိုင်းပုံစံအတိုင်း တိကျလှသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေကန်ချက်မှာ လေထဲတွင် နဂါးအမြီး ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​အကြောဆန့်ပြီးနောက် သူသည် အဆင့်မြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်လိုက်သည်။ “လေကို မှုတ်ထုတ်တယ်၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူတယ်၊ အဟောင်းကို စွန့်ပြီး အသစ်ကို ယူတယ်... ဝက်ဝံရဲ့ ဟန်ပန်၊ ဇီးကွက်ရဲ့ အကြည့်...” သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အင်အားနှင့် အလှအပတို့ ပေါင်းစပ်နေသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ဝေ့ဝဲစေကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကခုန်နေစေသည်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ အလွန်သေးငယ်သော ငွေရောင်နန်းကြိုးလေးများသည် သူ၏ ချွေးပေါက်များကြားမှ ယှက်နွယ်လာပြီး သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းလေးများအဖြစ် ဂယက်ထလာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခိုးအငွေ့ဖြူဖြူများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကြားတွင် အပူလှိုင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားရာ ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုစွမ်းအင်များကို ငမ်းငမ်းတက် စုပ်ယူနေတော့သည်။</p> <p>​ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်သော်လည်း ချင်မင် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရဘဲ ပို၍ပင် အားအင်ပြည့်ဝလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငတ်မွတ်နေသော သူတစ်ဦး စားပွဲတော်ကြီးနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ငွေရောင်ဂယက်များကို စုပ်ယူနေ၏။ သူ၏ အရေပြားမှာ ယားယံလာပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခွန်အားများ ပြည့်လျှံလာသည်။</p> <p>​သူ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်းကို အောင်မြင်နေပြီလော။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူထူလာသည်။ ဤပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် သူ အဝေးကြီးသို့ ပြေးချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညအမှောင်ထဲတွင် ကြွေလွင့်နေသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောရိုင်းနယ်မြေထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​နှင်းများဖုံးနေသော အဝေးတစ်နေရာတွင် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံမှာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏ ဖြူဖျော့သော လည်ပင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမ၏ မေးစေ့ချွန်ချွန်လေးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ အေးစက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ ဆူးပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင် နားနေပြီး လူစကားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​“အို... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အလိုလို ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်းကို စတင်နေပြီပဲ။ ဒီလောက်စောစောစီးစီး... ဒါဟာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲ။ လရောင်က သူ့အရေပြားပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွှေရောင်ဂယက်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖန်တီးနေသလိုပဲ။ ဒါဟာ ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ငါခံစားရတယ်။ ဒီလို ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတာ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်” ကျီးကန်း၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ သတ္တုကဲ့သို့ လင်းလက်နေပြီး ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​“နင့်ရဲ့ ဆရာက နောက်ဆုံးတပည့်တစ်ယောက် ရှာနေတာ မဟုတ်လား။ ဒီလူငယ်က အဲ့ဒီလူ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ တောင်ပေါ်လေကြောင့် သူမ၏ ဝတ်ရုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ရှိသည်။</p> <p>​“ဒီထက် ပိုသင့်တော်တဲ့သူ ရှိပါတယ်”</p> <p>​ချင်မင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ပုံရသည်။ သူသည် အဝေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် လက်ထဲ၌ လေးနှင့် မြားက အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​“တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ အာရုံပဲ” ကျီးကန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ဆက်လက်ပြောဆိုနေ၏။ “နင့်ဆရာရဲ့ လမ်းစဉ်က အရမ်းကို ထူးခြားတယ်။ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူးနော်”</p> <p>​“သူ့ကို ရွေးချယ်မခံရဘူးဆိုရင် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ ငါကတော့ လက်လွတ်မခံပါဘူး၊ ငါ့မှာ အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ် ရှိပြီးသားပဲ”</p> <p>​တောင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ အမျိုးသမီး၏ အနက်ရောင် ဆံနွယ်များမှာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံနေ၏။ သူမသည် လှပပြီး ခန့်ညားလှသည်။ သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​“အခုလောလောဆယ်တော့ တောင်ပေါ်မှာ ရှာဖွေဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save