Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေရောင်ကာလ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>​ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထန်နေသည်။ တစ်ချိန်က သူ့ကို အကျိုးမရှိဟု ပြောခဲ့ဖူးသော လှုပ်ရှားမှုများသည် ယခုအခါ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီလော။</p> <p>​သူသည် တောရိုင်းနယ်မြေမှ ပြန်လာခဲ့ရာ ကိုယ်တွင်း၌ မီးတောက်တစ်စ လောင်မြွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ခါတိုင်း အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီမှာပင် ယခုအခါ နွေးထွေးနေသယောင် ရှိ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးထွားလာသော ခွန်အားမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်ပေ။ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲရှိ ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို ခြေဖျားဖြင့် အသာလေး ကော်လိုက်ရုံနှင့် ၎င်းမှာ မြေပြင်မှ ကြွတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသာလေး ခုန်လိုက်ရုံနှင့် လေထဲတွင် ခဏတာ ဝဲပျံနေနိုင်ပြီး အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းမှ နှင်းများကို လက်တစ်ဆုပ်စာ လှမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းမှုတ်ထုတ်လိုက်လျှင် ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့များသည် လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားပြီး လေထုကို ဖောက်ထွင်းသွားသည့် ဝူးခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်မင်သည် ဝမ်းဗိုက်ဖြင့် အသက်ရှူကာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ အရိပ်မှာ နှင်းများကို ဝေ့ဝဲစေပြီး ဝင်းတစ်ခုလုံးအား နှင်းမှုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ သူ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံးက တညီတညွတ်တည်း လိုက်ပါသွားပြီး ရှေ့တွင် လွင့်ပျံနေသော နှင်းပွင့်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ သွေးသားထဲတွင် သက်စောင့်အားများ ပွက်လောရိုက်နေ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပူရှိန်းနေပြီး ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ငွေရောင်ပုံရိပ်လွှာလေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောသကဲ့သို့ ချွေးများ ထွက်လာသည်။ သူသည် ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးများ ဝန်းရံထားသဖြင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှုကို ခံစားရ၏။ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်စဉ်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး မြင်တွေ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p>​သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး စွမ်းအင်များစွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းသွားသည့် အချိန်မှသာ သူရပ်လိုက်တော့သည်။ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း ဆိုသည်မှာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ချင်မင်ကမူ သူသည် ထိုဖြစ်စဉ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ယုံကြည်နေသည်။ နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် အိမ်ထဲသို့ မဝင်သေးဘဲ ဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်များမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်ထိုင်နေကြသော်လည်း သူ အအေးမမိပေ။ ယခင်က ဖျားနာနေစဉ်ကဆိုလျှင် ထူထဲသော စောင်များ ခြံထားပြီး မီးဖိုဘေး၌ အိပ်နေရသော်လည်း တုန်ရီနေတတ်သည်။ ယခုမူ လုံးဝမတူတော့ပေ။</p> <p>​ချင်မင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်အာရုံပြုလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူပြုလုပ်ခဲ့သော ခက်ခဲသည့် လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပုံဖော်ရင်း အသိစိတ်နှင့် စိတ်အာရုံကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော ငွေရောင်ဂယက်များမှာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ စိတ်ညွှန်ရာအတိုင်း လိုက်ပါနေပြီး ရှုပ်ထွေးကာ ခြေရာခံ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ စိတ်ရောက်သည့်နေရာသို့ စွမ်းအင်က လိုက်ပါသွားပြီး အရေပြားပေါ်မှ အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။</p> <p>ခြံ​ဝင်းတစ်ဝင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ချင်မင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူသည် စိတ်အား လုံးဝကြည်လင်စေပြီး အတွေးအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံး ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော မွေးဖွားခြင်း စွမ်းအားကို သူခံစားနေရသည်။ သူသည် အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲရှိ ပေါင်နှစ်ရာလေးသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကို အသာလေး မ,ပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။</p> <p>​“နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း ပြီးဆုံးတော့မယ်” သူ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် သူ အလွန်အမင်း ဆာလောင်လာခဲ့သည်။ ချင်မင်သည် သစ်ကြားသီး၊ သစ်စေ့များနှင့် မှိုဟင်းချိုကို ချက်ပြုတ်ကာ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။ အနားယူပြီးနောက်တွင်မူ ဖြစ်စဉ်ကို မြန်ဆန်စေရန် နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ကျော့ ပြန်စပြန်သည်။ ချင်မင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တင်းနေသော လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှိပြီး သူ၏ ထိုးချက်များမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ ညရီတရောမှ သန်းခေါင်ယံအထိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်စောင့်အားများဖြင့် ခုန်လှုပ်နေတော့သည်။</p> <p>​မအိပ်မီတွင် သူသည် ရေခဲစများပါသော ရေအေးဖြင့် ချိုးလိုက်သော်လည်း အအေးမမိပေ။ သူ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုလျှံသောအသား မရှိဘဲ ကြွက်သားများမှာ တင်းရင်းချောမွေ့နေသည်။ နေကျောက်တုံး၏ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ အရေပြားမှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းမှုတို့ဖြင့် ဝင်းလက်နေ၏။ ထိုညတွင် သူသည် အိပ်မက် မမက်ဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချင်မင်၏ စားသောက်နှုန်းမှာ ပိုမိုများပြားလာသည်။ သူသည် တစ်နေ့ကို ခုနစ်နပ်အထိ စားနေရ၏။ အကြောင်းမှာ ဤ မွေးဖွားခြင်းဖြစ်စဉ်သည် စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို လောင်ကျွမ်းစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသီးခြောက်များကိုသာ စားနေရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာသော်လည်း ရေနွေးနှင့်အတူ အတင်းမြိုချနေရသည်။</p> <p>​“မှိုတွေ ပိုရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဟင်းချို ပူပူနွေးနွေးလေး သောက်ချင်တယ်”ချင်မင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​သူ စိုးရိမ်သည်မှာ သူ၏ ရိက္ခာများ ကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ရက်စာသာ ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ "ငါက ဘာစားစား မတင်းတိမ်နိုင်တဲ့ တွင်းကြီး ဖြစ်နေပြီလား။ အိတ်ကြီးတစ်အိတ်စာ အစားအစာတွေက သုံးရက်ပဲ ခံတယ်လား" သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​သူသည် လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်မနား လေ့ကျင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ငြိမ်နေလျှင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိပြီး လှုပ်ရှားလျှင်မူ ကောင်းကင်ယံမှ ထိုးဆင်းလာသော လင်းယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိ၏။ သူ၏ ချွေးပေါက်များမှ ထွက်လာသော ငွေရောင်အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ ချင်မင်သည် ခြံဝင်းတစ်ဝင်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်ကြိတ်ဆုံ နှစ်ဆုံကို တစ်ဆုံပေါ်တစ်ဆုံ ဆင့်ကာ မကြည့်လိုက်သည်။ ခွန်အားကို အသုံးချလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ မြေပြင်မှ ကြွတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုစဉ် လုဇီ ဝင်လာပြီး အံ့သြမှင်သက်စွာ ကြည့်နေတော့သည်။ “ချင်မင်... မင်း...”</p> <p>​မနေ့ကပင် သူသည် ချင်မင်ကို ရွှေရောင်ကာလ လွဲသွားမည်ဟု ထင်ကာ သနားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဤသို့ ဖြစ်နေချေပြီ။ ဘေးအိမ်မှ လျန်ဝမ်ချင်းလည်း အသံကြားသဖြင့် ရောက်လာပြီး အံ့သြလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​“ဟိုဘက်ရွာက အားပင်းဇီလိုပဲ၊ မွေးဖွားခြင်းပြီးတာနဲ့ ပေါင်နှစ်ရာကျော်ကို မနိုင်သွားတာပဲ” လုဇီက ချင်မင်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​“ရွှေရောင်ကာလမှာ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်းကို ရအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... နင် တကယ် တော်တယ်” လျန်ဝမ်ချင်းက ဆိုသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရွှမ်ရှုရွာတွင် ဤသို့ စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဟူ၍ သူက ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ဦးဦးက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ” ဝမ်ရွေ့လေးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အားကျသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>​“ဒါပေမဲ့ ဒီအပြောင်းအလဲတွေက မပြီးသေးဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။ သူ ထင်ထားသည်ထက် ဤဖြစ်စဉ်က ပိုကြာနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လျန်ဝမ်ချင်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် ဆိုသည်။ “ငါတို့ ဒေသမှာတောင် ရွှေရောင်ကာလအတွင်း ပေါင်ငါးရာ မ,နိုင်တာက အကန့်အသတ်ပဲ။ မင်းက အဲ့ဒီထက် ကျော်လွန်သွားဦးမှာလား”</p> <p>​“ကြားဖူးတာတော့ အဝေးက မြို့ကြီးတွေမှာ ပေါင်ခြောက်ရာအထိ မနိုင်တဲ့ လူငယ်တွေ ရှိတယ်တဲ့” လုဇီက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။ ချင်မင် မည်မျှအထိ ခရီးရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြည့်ချင်နေမိသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက် လမ်းမပေါ်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျန်ဝမ်ချင်း အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ပြီး အမြန်ပြန်ဝင်လာကာ ပြောသည်။ “အဘွားအိုကျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီထင်တယ်”</p> <p>​ချင်မင်သည် မနေ့ကပင် သူမကို လမ်းတွင် တွေ့ခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့ပြီး အားနည်းနေသော မျက်နှာကို သူ မှတ်မိနေ၏။ “ဘာဖြစ်တာလဲ” လုဇီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“သူက မကြာသေးခင်ကမှ အစားအသောက် နည်းနေတာ၊ ကျန်းမာရေးကလည်း အစကတည်းက မကောင်းဘူးလေ” လျန်ဝမ်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​ချင်မင်နှင့် လုဇီတို့ သွားကြည့်ကြသောအခါ အဘွားအိုကျိုး၏ သားဖြစ်သူမှာ အစားအသောက် သွားရှာရာမှ မည်သည်မျှ မရဘဲ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရလာခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မှာ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် အိမ်တိုင်း၌ ရိက္ခာရှားပါးနေကြသည်။ အိမ်၏ အဓိက လုပ်ကျွေးမွေးမြူသူမှာ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် အဘွားအိုမှာ ပို၍ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရိက္ခာများကို သားနှင့် မြေးများအတွက် ချန်ထားပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ အလွန်နည်းပါးစွာသာ စားသောက်ခဲ့သည်။</p> <p>​သူတို့ ကျိုးအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အဘွားအိုမှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ မြေးနှစ်ယောက်မှာ ဘေးနားတွင် ငိုကြွေးနေကြသည်။ သူမ မကွယ်လွန်မီက သူမ ဝှက်ထားသော နှင်းအောက်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲမှ ကန်စွန်းဥများနှင့် မုန့်ပြားအမာအချို့ ရှိသည့်နေရာကို ပြောပြသွားခဲ့သည်။ ချင်မင် ပေးခဲ့သော အစေ့အဆန် တစ်စေ့ကိုမျှ သူမ မစားခဲ့ပေ။ သူမသည် အရာအားလုံးကို သူမ၏ ဒဏ်ရာရနေသော သားနှင့် မြေးများအတွက် သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမ၏သား ကျိုးချန်ယုမှာ နှလုံးကြေကွဲနေရသည်။ အသက်သုံးဆယ်နီးပါးရှိသော ထိုလူကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျဟု ဆိုကာ ငိုကြွေးနေတော့သည်။ ရွာသားများစွာလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြရသည်။ ဤကဲ့သို့သော နှစ်မျိုးတွင် လူတိုင်းမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြရသည် မဟုတ်လော။</p> <p>​ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ မနေ့ကပင် အဘွားအိုသည် တုန်တုန်ရီရီနှင့် သူမ၏ ကန်စွန်းဥအချို့ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ အနိုင်နိုင် စုဆောင်းထားသော ရိက္ခာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤမျှ စိတ်ထားကောင်းသောသူက... ဤသို့ ကွယ်လွန်သွားရချေပြီတကား။</p> <p>​ချင်မင်သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ လူများ ပြန်သွားကြချိန်တွင် ချင်မင်သည် အစေ့အဆန် ငါးပေါင်ခန့်ပါသော အိတ်ကို ယူလာပြီး ကျိုးချန်ယုအား ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးချန်ယုက ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်မင်က သူ့လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးကာ ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ညဦးပိုင်း ရောက်သော်လည်း ကျိုးအိမ်မှ ငိုကြွေးသံများမှာ ညအမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချင်မင်သည် သူ၏ မှောင်မဲနေသော ဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေမိသည်။ အခြားသူများတွင် ပူဆွေးရန် မိသားစုရှိသော်လည်း သူ့တွင်မူ မည်သူရှိသနည်း။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဝေဝါးနေသော မျက်နှာများမှာ ပို၍ပင် ပျောက်ကွယ်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ တစ်နေ့တွင် ထိုမှတ်ဉာဏ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက် အလွန်အေးစက်ပြီး ဖိအားပေးလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ရွှေရောင် မီးအိမ်ကြီး နှစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သော ညမှာ လေပြင်းများဖြင့် ဆူညံသွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ နှင်းများမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးများမှာလည်း ပြိုကျတော့မည့်အတိုင်း တုန်ခါနေသည်။</p> <p>​ကောင်းကင်ယံမှ ထိုရွှေရောင်မီးအိမ်ကြီးများ ဖြတ်သန်းသွားရာ တစ်လျှောက် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားစေသော ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး မခန့်မှန်းနိုင်သော အဆင့်မြင့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်း၏ အတောင်ပံများမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရွှမ်ရှုရွာပေါ်မှ တည့်တည့် ဖြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေရောင်မီးအိမ်ကြီးများမှာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​၎င်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ မုန်တိုင်းမှာလည်း ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများ အပြင်ထွက်လာကြပြီး ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုနေကြသည်။ အချို့သော လူကြီးများမှာ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ကြုံဖူးကြပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ လူငယ်များအား စိတ်အေးအောင် လုပ်ပေးကြသည်။</p> <p>​ချင်မင်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်ကာ အဆုံးမရှိသော ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေမိသည်။ ဤအမှောင်ထုက ကမ္ဘာကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မသိနားမလည်နိုင်သော လမ်းစများအား ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားနေသည်။ သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာကာ အပြင်လောကကြီးကို လေ့လာချင်သော ဆန္ဒများ ပြင်းပြလာခဲ့သည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ ငယ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်တော့သည်။ အိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ခွန်အား လိုအပ်သည် မဟုတ်လော။ ဒုတိယအကြိမ် မွေးဖွားခြင်း စွမ်းအားများမှာ သူ၏ကိုယ်တွင်း၌ ပွက်လောရိုက်နေပြီး ငွေရောင်အခိုးအငွေ့များမှာ အရေပြားပေါ်တွင် ဝင်းလက်နေသည်။</p> <p>​အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ အလွန်အမင်း ဆာလောင်လာပြန်သည်။ အပြောင်းအလဲမှာ မပြီးသေးဘဲ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေနွေးသောက်ကာ အသီးခြောက်များကို စားသော်လည်း မဝပေ။ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ရှဉ့်နီ သို့မဟုတ် ယန်းမိသားစုမှ တောင်ဆိတ်နက်ကြီး၏ အသားများအကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ တံတွေး မျိုချမိတော့သည်။ သူ အသားကို တောင့်တနေမိသည်။</p> <p>​“ညရီတရော ရောက်တာနဲ့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်သွားရမယ် ထင်တယ်” သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမှသာ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်စဉ်မှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပြီးဆုံးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ကျိုးမိသားစုကို ရိက္ခာအချို့ ဝေပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရိက္ခာမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချင်မင် နိုးလာသောအခါ အားအင်များ ပြည့်ဝနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေ၏။ သူသည် ယခုဆိုလျှင် ပေါင်ငါးရာကျော်ကို မနိုင်နေပြီဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အကြောဆန့်ပြီးနောက် နဂါးကျောရိုး ဟန်ပန်ကို စတင်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောရိုးမှာ လခြမ်းပုံစံ ကွေးသွားပြီး အရိုးအဆစ်များမှာ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မြည်လာကာ ကြွက်သားများမှာလည်း တုန်ခါနေသည်။</p> <p>​သူ၏ အမြီးနားမှ ယန်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် ဦးခေါင်းအထိ စီးဆင်းသွားသည်။ ချင်မင် တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားပြီး ချွေးပေါက်များအားလုံး ပွင့်သွားကာ နွေးထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သူသည် ငွေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် နစ်မြောနေ၏။ ၎င်းမှာ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ညရီတရော မရောက်မီမှာပင် ချင်မင်သည် ရွာပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အသီးခြောက်များက သူ၏ ဆာလောင်မှုကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်တော့ပေ။ မီးပုံပေါ်တွင် ကင်ထားသော တောင်ဆိတ်သား သို့မဟုတ် တောကြက်သားများအကြောင်း တွေးမိရုံနှင့် သူ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် တောရိုင်းနယ်မြေထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save